Тавсифи
Вақте ки ман ба навиштан шурӯъ кардам Сангҳо гиря мекунанд, Ман зуд пай бурдам, ки борҳо ва вақтҳо бармегардам, то фаҳмонам, ки чӣ тавр тақвим паси нофаҳмиҳои солҳои шанбе ва юбилей аст. Раббинҳо, вақте ки онҳо ба навиштани Мишна шурӯъ карданд, фаҳмишҳои нодурустро дар бар гирифтанд ва ин хатогиҳо дар он чизе, ки бо номи Талмуд ва сипас Тавроти Мишне маълум шуд, навишта шуданд. Ихроҷ аз сарзамин ва таъқиботи баъдӣ дар кӯшиши фиристодани паёмбарон дар бораи пайдо шудани ҷав ё дидани моҳтоб, бо мурури замон хатарноктар мешуд. Хамаи ин вокеахо дар давоми 14 аср ба амал омадаанд.
Баъд, вақте ки ман кор мекардам Сангҳо гиря мекунанд, Ман фаҳмидам, ки бисёриҳо ҳоло тақвими Задокро ҳамчун далел қабул мекунанд. Ин вақтест, ки мо ҳама тафсилоти тақвимҳои гуногунро, ки имрӯз ба дониши оммавӣ баргаштаанд ва барои гумроҳ кардани одамони нав, ки нав ба омӯхтани тақвим шурӯъ мекунанд, истифода мебарем, равона кардем. Хамаи ин бевосита ба даврае, ки аз Хасмониён сар карда, то вайроншавии маъбад алокаманд буд. Сипас, бо тартиб додани Мишна, тадқиқотҳое, ки ба навиштани Талмуди Ерусалим, баъд Талмуди Бобулӣ ва ниҳоят Тавроти Мишне оварда расониданд, ҳар як хатои иловашуда бо мурури замон мураккаб мегардад.
Сангҳо гиря мекунанд, қисми 1 таърихи он мефаҳмонад, ки чӣ тавр ҳар як маҷмӯаи Тавроти шифоҳӣ хатогиҳоро дар бар гирифта, пайравони онро аз Тавроти воқеӣ дур мекунад. Ҳангоми дарк кардани ин далелҳо, он гоҳ осонтар фаҳмидан мумкин аст, ки чӣ гуна солҳои шанбегӣ ва юбилей омехта шуда, баъдтар тағйир ёфтанд. Бо тавзеҳ додани ин ҳама таърих, ман метавонам ба шумо, хонанда, дар фаҳмиши сангҳои мазор кӯмак кунам, вақте ки аксари мақомот инро намефаҳманд. Онҳо бо иштибоҳи худ тахмин карданд, ки тақвими Ҳиллел ҳамеша аз кӯҳи Сино вуҷуд дорад. Нафаҳмидани таърихи тақвимҳо ин аст, ки чаро аксари мақомот сангҳои қабрро барои истифода хеле печидатар мешуморанд. Вақте ки шумо фаҳмед Сангхо гиря мекунанд Кисми 1 Кисми 2 фаҳмидан хеле осон хоҳад буд.
боздидҳои
мебошанд нест, тафсирњои ҳанӯз нест.