Լրատվական նամակ 5853-036
1-րդ շաբաթօրյակի 4-ին տարի
Հոբելյանական ցիկլի 22-րդ տարին
Ադամի ստեղծումից 19 տարի անց 9-րդ ամսվա 5853-րդ օրը
Չորրորդ շաբաթօրյակի առաջին տարում 9-րդ ամիսը
4-րդ հոբելյանական շրջանից հետո 119-րդ շաբաթօրյակ
Սրի, սովի և համաճարակի շաբաթօրյա ցիկլը

19 թվականի դեկտեմբերի 2017

Շաբաթ Շալոմը՝ թագավորական ընտանիքին,

Վերադարձեք քնելու- Դա միայն երազ է

Ինչ-որ մեկը մի անգամ ասաց, որ եթե Եհովան չպատժի ԱՄՆ-ին, ապա Եհովան ստիպված կլինի ներողություն խնդրել Սոդոմի և Գոմորի բնակիչներից՝ նրանց ոչնչացնելու համար։

Այսօր այս մասին էի մտածում։

.

Հազարավոր մարդիկ Բելերում ստիպված են եղել փախչել՝ անմիջապես նկատելով, քանի որ հրե պատը սլանում էր դեպի նրանց՝ տխրահռչակ Սանտա Աննա քամիների կողմից: Եվ նրանք ասում են, որ այս քամիները փոթորկի ուժգնություն կունենան այս շաբաթ և կրակներն ավելի հեռուն կտանեն: Հենց հիմա նրանք մրցում են վայրկյանում մոտ մեկ ֆուտբոլի դաշտում, ըստ լրատվական աղբյուրներից մեկի:

Այսպիսով, թույլ տվեք մտածել այստեղ: «Հարվի» փոթորիկը հեղեղել է Հյուսթոնը. Այնուհետև Իրման հարվածում է Կարիբյան ավազանին և ԱՄՆ-ի հարավ-արևելքին, որին հաջորդեց «Մարիա» փոթորիկը, որը ավերեց Պուերտո Ռիկոն: Հյուսիսային Կորեան սպառնում է միջուկային զենքով հարվածել ԱՄՆ-ին, իսկ հետո ցույց է տալիս, որ կարող են դա անել՝ գործարկելով ICBM-ներ: Այժմ մենք Կալիֆորնիայում անտառային հրդեհներ ունենք: Հրշեջներից մեկն ասաց, որ իրենք այլևս հրդեհային սեզոն չունեն, բայց հրդեհներ ունեն հունվարից դեկտեմբեր կամ այժմ հրդեհային տարիներ: Մենք պետք է երազենք. Մենք էլ երկրաշարժեր կունենա՞նք։ Եվ դեռ ոչ ոք կանգ չի առնում և չի մտածում.

ԻՆՉՈՒ

Ես տեսնում եմ, որ Գերագույն դատարանը կշռադատում է քրիստոնյա տորթ պատրաստողի գործը, ով հրաժարվել է միասեռական զույգի համար հարսանեկան տորթ պատրաստել: Եվ News-ը քրիստոնյային դարձնում է վատ տղա, իսկ այս աղաղակող խտրականության խեղճ զոհերը երկու գեյ տղամարդիկ են:

Աշխարհը վրդովված է այն փաստից, որ տղամարդիկ աշխատավայրում առաջընթաց են գրանցում կանանց նկատմամբ: Ոմանք դա անում են՝ օգտագործելով իրենց իշխանության դիրքերը՝ իրենց ուզածին հասնելու համար: Սեքս! Բայց հենց այդ նույն լիբերալ ձախերն են գոռում և լացում, երբ Թրամփը հաղթեց, և նրանք հետո կկրեին բալիկ գլխարկները: Այդ նույն լիբերալները, որոնք քարոզում էին Հոլիվուդի տենչանքը իրենց ֆիլմերի մեծ մասում, որոնք քարոզում էին սեքսի փնտրտուքը և այն ստանալը: Այս նույն հոլիվուդյան կինոարտադրողները, որոնք քարոզում են ԼԳԲՏՔ ապրելակերպը իրենց բոլոր ֆիլմերում, և նույնիսկ Դիսնեյը, այժմ ունի գեյ մուլտֆիլմեր: Նրանց ցանկությունները վառվում են դրանց մեջ և էկրաններին: Օ, և հիմա նրանց քաղաքները այրվում են: Հեգնական:

Շուտով սուրը գալիս է։ Սա ձեզ ասում ենք 2005 թվականից. Գլորվելով նորից քնել: Մենք ճշգրիտ պատմել ենք ձեզ, թե ինչ է սպասվում, ամեն քայլափոխի, երբ բացատրում ենք շաբաթօրյակի և հոբելյանական տարիները չպահպանելու անեծքը: Բայց քչերն էին լսում: Ինչպես քրիստոնյաները, այնպես էլ մեսիականները նշաններ էին փնտրում: Սատուրն մոլորակը Կույսի արգանդում, աշխարհի վերջն ըստ Մայաների օրացույցի։ Այսպես կոչված հոբելյանական 2017 թվականը, Իսրայելի ազգ դառնալու 70 տարին, և ահա այն այժմ ավարտվում է այդ ժամանակի վերջում, և ոչ մի ուշագրավ բան: Ոչ Մեսիա:

Բայց հաջորդը, ըստ հոբելյանական ցիկլերի, Սուրն է։ Եվ մենք տեսնում ենք, որ Իրանը այժմ իր բանակն ունի Իրանից մինչև Միջերկրական ծով: Սաուդյան Արաբիան և Իսրայելը համատեղ պայքարում են Իրանի դեմ. ԵՄ-ն այժմ բացահայտորեն աջակցում է ԽՎ-ին նախագահ Թրամփի որոշումից հետո՝ ԱՄՆ դեսպանատունը Իսրայելի մայրաքաղաք Երուսաղեմ տեղափոխելու վերաբերյալ: Հյուսիսային Կորեան և Իրանը համագործակցում են զենքի գործարքների շուրջ.

Եհովան պատրաստվում է սուլել այդ բանակին, որը գալու է և կոչնչացնի ԱՄՆ-ն և Մեծ Բրիտանիան։ Այո, Կանադան և նրա միասեռականների օրակարգի օրենքները, ինչպես նաև Ավստրալիան, որն այժմ օրհնել է Գեյերի ամուսնության ակտը, նույնպես պատրաստվում են տեսնել Եհովայի զայրույթը: Նրա թեւը մեր դեմ է մեկնել։

Եսայիա 5:20-30 Վայ նրանց, ովքեր չարին բարի են անվանում, իսկ բարուն՝ չար.
Ով խավարը լույսի տեղ է դնում, լույսը՝ խավարի փոխարեն.
Ով դառը դնում է քաղցրի փոխարեն, իսկ քաղցրը՝ դառը:
Վայ նրանց, ովքեր իմաստուն են իրենց աչքում,
Եվ խելամիտ իրենց հայացքից:
Վա՜յ այն մարդկանց, ովքեր կարող են գինի խմել,
Վա՜յ այն մարդկանց, ովքեր արբեցնող խմիչք են խառնում քաջերին,
Ով արդարացնում է ամբարշտին կաշառքի համար,
Եվ հանիր արդարությունը արդարից։
Հետևաբար, քանի որ կրակը կլանում է կոճղերը,
Եվ բոցը կլանում է հարդը,
Այսպիսով, նրանց արմատը փտության պես կլինի,
Եվ նրանց ծաղիկը հողի պես կբարձրանա.
Որովհետև նրանք մերժեցին Զորքերի Տիրոջ օրենքը,
Եւ արհամարհեց Իսրայէլի Սուրբի խօսքը։
Ուստի Տիրոջ բարկությունը բորբոքվեց իր ժողովրդի վրա.
Նա մեկնել է իր ձեռքը նրանց վրա
Եվ հարվածեց նրանց,
Եվ բլուրները դողացին:
Նրանց դիակները աղբի պես էին փողոցների մեջտեղում։
Այս ամենի համար Նրա բարկությունը չի դադարում,
Բայց Նրա ձեռքը դեռ մեկնված է:
Նա հեռվից դրոշ կբարձրացնի ազգերի վրա,
Եվ նրանց սուլելու է երկրի ծայրից.
Անշուշտ, նրանք կգան արագ, արագ:
Նրանց մեջ ոչ ոք չի հոգնի և չի սայթաքի,
Ոչ ոք չի քնելու կամ քնի.
Նրանց մեջքի գոտին էլ չի արձակվի,
Նրանց սանդալների ժապավենը չկոտրվի.
Ում նետերը սուր են,
Նրանց բոլոր աղեղները ծռվեցին.
Նրանց ձիերի սմբակները կայծքար կթվան,
Եվ նրանց անիվները նման են մրրիկի:
Նրանց մռնչյունը առյուծի պես կլինի,
Մռնչում են առյուծների պես.
Այո, նրանք կռնչեն
Եւ բռնեցէ՛ք որսը.
Նրանք ապահով կտանեն այն,
Եվ ոչ ոք չի մատուցի:
Այդ օրը նրանք կբղավեն նրանց դեմ
Ինչպես ծովի մռնչյունը։
Եվ եթե մեկը նայում է երկրին,
Ահա խավար և վիշտ.
Եվ լույսը խավարում է ամպերով:

Ո՞ւմ համար է Եհովան սուլում։

Եսայիա 7:18-20 Եվ դա կլինի այն օրը
Որ Տերը սուլի ճանճը
Դա Եգիպտոսի գետերի ամենահեռավոր մասում է,
Իսկ մեղվի համար, որ գտնվում է Ասորեստանի երկրում։
Նրանք կգան, և բոլորը կհանգստանան
Ամայի ձորերում և ժայռերի ճեղքերում,
Եվ բոլոր փշերի վրա և բոլոր արոտավայրերում:
Նույն օրը Տերը կսափրի վարձու ածելիով,
Գետից այն կողմ եկածների հետ, Ասորեստանի թագավորի հետ,

Եհովայի ձեռքը մեկնված է նույնիսկ հիմա այս անտառային հրդեհներով, այս փոթորիկներով, երկրաշարժերով, տորնադոներով և այս բոլոր աղետներով, որոնք այժմ մեկը մյուսի հետևից գալիս են ԱՄՆ: Բայց այն երկար կմնա այնքան ժամանակ, մինչև որ Ասորեստանը հիմնովին կործանվի։

Եսայիա 10:4-11 Առանց ինձ նրանք կխոնարհվեն գերիների մեջ,
Եվ նրանք պիտի ընկնեն սպանվածների մեջ»։
Այս ամենի համար Նրա բարկությունը չի դադարում,
Բայց Նրա ձեռքը դեռ մեկնված է:

«Վա՜յ Ասորեստանին՝ իմ բարկության գավազանը
Եվ այն գավազանը, որի ձեռքում Իմ վրդովմունքն է։
Ես նրան կուղարկեմ ամբարիշտ ազգի դեմ,
Եվ իմ բարկության ժողովրդի դեմ
Ես նրան պատասխանատվություն կտամ,
Ավարը խլել, որսը վերցնել,
Եվ փողոցների ցեխի պես ոտք դնել նրանց։
Այնուամենայնիվ, նա այդպես չի ուզում ասել,
Նրա սիրտն էլ այդպես չի մտածում.
Բայց նրա սրտում է կործանել,
Եվ կտրեք ոչ մի քանի ազգերի.
Որովհետև նա ասում է.
«Իմ իշխանները բոլորովին թագավորներ չե՞ն։
Մի՞թե Կալնոն Կարքեմիշի նման չէ։
Արփադին նման չէ՞ Եմաթը։
Սամարիան Դամասկոսի նման չէ՞։
Ինչպէս իմ ձեռքը գտաւ կուռքերի թագաւորութիւնները,
ում փորագրված պատկերները գերազանցում էին Երուսաղեմի և Սամարիայի պատկերներին,
Ինչպես արեցի Սամարիայի և նրա կուռքերին,
Երուսաղեմին ու նրա կուռքերին էլ չանե՞մ»։ »

Ահհհ… Երևի երազում եմ: Վերադարձեք քնելու։ Սա պարզապես մայր բնությունն է, որն իր ընթացքն է տանում:

Բայց դուք, ովքեր կարդացել եք Հիշելով 2016 թվականի շաբաթօրյակը և Դժոխքի 2300 օրերը, դուք պետք է բարձրաձայնեք այս նախազգուշացումը տանիքներից: Դժբախտությունն այն է, որ ձեզ խեղդում են ծղրիդները:

Գայլերը ոչխարների հագուստով

Ձեզանից ոմանք զարմանում են, թե ինչու եմ ես ձեզ բացատրում և պահանջում, որ դուք ինքներդ ուսումնասիրեք Հին Կտակարանից, թե կոնկրետ որտեղ եք ձեզ ասում, որ փնտրեք Մեսիա և ինչ կլինի Նրա հետ:

Ինչպես բոլորս գիտենք, քրիստոնեությունը մեծ վնաս է հասցրել Սուրբ Գրությունների ճշմարտացիությանը: Ես խոսում եմ այսօրվա քրիստոնեության մասին, որը ձևավորվել է մոտավորապես մ.թ. 325 թվականին Կոնստանտինի հետ: Եվ հենց այս հեթանոսական քրիստոնեությունից է եկել մեզանից շատերը, եթե ոչ բոլորը:

Այնուհետև մենք կանչված ենք Եհովայի կողմից, և մեր աչքերը բացվում են դեպի ճշմարտությունը, և մենք սկսում ենք սովորել, որ Հիսուսը երբեք չի ջնջել Թորան, ինչպես մեզ ասվել է: Քանի որ Ռուախը, Սուրբ Հոգին աշխատում է մեզ հետ, մենք սկսում ենք սովորել Հիսուսի եբրայերեն անունը եղել և կա Յեշուա, և Նա պահել է Թորան և սովորեցրել է մեզ նաև պահել այն: Նրա անունը նշանակում է «Եհովա փրկություն» կամ «Եհովա փրկում»:

Հետո մենք սովորում ենք, որ Եհովային սիրելը կատարվում է պատվիրանները պահելով։

Հովհաննես 14:15 «Եթե սիրում եք ինձ, պահեք Իմ պատվիրանները.

1 John 2:3-4 Այժմ մենք սրանով գիտենք, որ ճանաչում ենք Նրան, եթե պահենք նրա պատվիրանները: Նա, ով ասում է. «Ես ճանաչում եմ Նրան», և չի պահում Նրա պատվիրանները, ստախոս է, և ճշմարտությունը նրա մեջ չէ:

Մենք սովորում ենք Սուրբ օրերի և Շաբաթի մասին և սկսում ենք դրանք պահել, և ինչպես անում ենք, ավելին ենք սովորում: Եվ հետո այլ բան է տեղի ունենում.

Բ Օրինաց 8:1-2 «Բոլոր պատվիրանները, որ ես այսօր պատվիրում եմ քեզ, պետք է զգույշ եղիր պահել, որպեսզի ապրես ու շատանաս և մտնես ու ժառանգես այն երկիրը, որի մասին Տերը երդվել է քո հայրերին։ Եվ դու կհիշես, որ քո Տեր Աստվածն այս քառասուն տարի առաջնորդեց քեզ անապատում, որպեսզի խոնարհեցնի քեզ և փորձի քեզ, որպեսզի իմանաս, թե ինչ կա քո սրտում, կպահե՞ս Նրա պատվիրանները, թե՞ ոչ։

Այսպիսով, մենք այստեղ ենք: Մենք հիմա փորձության ենք ենթարկվում, և ձեզանից շատերը ոտքի են կանգնում:

Ձեզանից ոմանք, թեև օգտագործում են Եհովայի անունը, այնուամենայնիվ կռապաշտություն են գործում։ Դուք դեռ ունեք բազմաթիվ աստվածներ, որոնց հետևում եք: Քո ասած աստված ընտանիքը։ Հրեաները տեսնում են, որ դուք անում եք շատ բաներ, որոնք անում են քրիստոնյաները, ովքեր չեն պահում օրենքը: Քրիստոնյաները ցանկանում են հրեաներին քրիստոնեություն ընդունել՝ նրանց հոգիները փրկելու համար։

Հրեաներից ոմանք կրոնափոխ են լինում, և հետո նրանք նույնպես դադարում են պահել շաբաթ օրը, քանի որ այն դադարեցվում է, և հետո նրանք նշում են Սուրբ Ծնունդը, իսկ որոշ քրիստոնյաներ պահում են Չանուկա, որովհետև դա մոտավորապես նույնն է, ինչ Սուրբ Ծնունդը, և ես հենց նոր լսեցի Մարթի Գյոտցը երգում է իր Սուրբ Ծննդյան Chanukah երգը: այս սեզոնի համար: Ամեն ինչ դառնում է մշուշոտ: Եհովայի աչքում այդ ամենը կռապաշտություն է։

Այո, ես գիտեմ, թե որքան դժվար է այս ամենը առանձնացնելը, քանի որ դա իսկապես շփոթեցնող է դառնում:

Հետո ոմանք սկսում են լսել հակամիսիոներներին, և նրանք չեն կարողանում պատասխանել նրանց տրված հարցերին: Հաջորդ բանը, որ դուք լսում եք, այն է, որ նրանք հրաժարվել են Նոր Կտակարանից և հերքել են, որ Մեսիան երբևէ եկել և սկսել է հարձակվել քրիստոնեական ուսմունքների վրա: Նրանք օգտագործում են Պողոսին, ում քրիստոնյաները իսկապես սխալ են հասկացել, և այս թյուրիմացությունն այն է, ինչ օգտագործվում է նրանց և ձեր դեմ:

Քրիստոնեական ուսմունքներին հարձակվելը բավականին հեշտ է անել: Այնքան փոսեր ունի, որ իրենք իրենց համար են փորում։ Եվ դա անելով հակամիսիոներները կարծես թե ճիշտ են թվում: Բայց մեզանից նրանք, ովքեր դուրս են եկել այս կեղծ ըմբռնումից, պետք է կարողանան պաշտպանել մեր տեսակետները, մեր հավատքը: Եվ ինչպես ձեզնից շատերը տեսել են իմ հարցերով, որ դուք ապացուցեցիք, որ դա այնքան էլ հեշտ չէր անել միայն Թորայի միջոցով: Սրանց պատասխանելն էլ ավելի դժվար է դառնում, երբ դրա հետ խառնում ես քո կեղծ քրիստոնեական հայացքները, որոնք դեռևս հետ չես թողել:

Թույլ տվեք հիմա անցնել մի առակի, որին դուք բոլորդ պետք է ուշադրություն դարձնեք:

Հենց այն բանից հետո, երբ Յեհշուան բացատրեց ցորենի հատիկների մասին, որոնք ընկել են հողի տարբեր պայմանների վրա, և հետո բացատրեց, թե ովքեր են այդ ցորենի հատիկները և ինչպես են ոմանք 40, 60 և 100 անգամ բազմապատկել, երբ սովորեցնում էին ուրիշներին կամ աշխատանք էին կատարում: Այնուհետև նա պատմում է ձեզ այն ցորենի որոմի մասին, որը դուք պետք է լինեք: Դա մեկն է, ով աշխատանք է կատարում և բերք է տալիս՝ ցույց տալու համար ձեր կատարած աշխատանքից:

Մատթ 13:24-30 Մեկ այլ առակ էլ նա բերեց նրանց՝ ասելով. «Երկնքի արքայությունը նման է մի մարդու, ով բարի սերմ ցանեց իր արտում. բայց մինչ մարդիկ քնած էին, նրա թշնամին եկավ, որոմ ցանեց ցորենի մեջ և գնաց։ Բայց երբ հացահատիկը ծլեց ​​և բերք տվեց, այն ժամանակ հայտնվեցին նաև որոմները։ Ուստի տիրոջ ծառաները եկան ու ասացին նրան. Ուրեմն ինչպէ՞ս որոմ ունի»։ Ան ալ ըսաւ անոնց. «Թշնամի մը ըրաւ ասիկա»: Ծառաները նրան ասացին. «Ուզո՞ւմ ես, որ գնանք նրանց հավաքենք»։ Բայց նա ասաց. «Ո՛չ, որպէսզի որոմը հաւաքելիս անոր հետ ցորենն ալ արմատախիլ անէք»։ Թող երկուսն էլ միասին աճեն մինչև հունձը, և բերքահավաքի ժամանակ ես կասեմ հնձողներին. «Նախ որոմը հավաքեք և կապեք կապոցներով, որպեսզի այրեք, իսկ ցորենը հավաքեք իմ գոմի մեջ»։ ''

Ցորենի ցողունն առատ միջուկներ է արտադրում, որոնցից կարելի է հաց և ուտելիք պատրաստել։ Բայց որմնահեղուկը կամ որոմը այնքան միջուկ չի տալիս, որ արժե ջանք թափել այն քաղելու համար՝ ուտելիք պատրաստելու համար։ The Tare-ը տեղ է գրավում և ոչինչ չի արտադրում: Դա գործ չի անում։ Այն մեղադրում և խոչընդոտում է ցորենի աճին, որն ընդունում է աճի համար անհրաժեշտ ջուրն ու սննդանյութերը: Ձեզանից ոմանք որոմ են և ձեզ ցորեն են թվում։ Դուք չեք անում որևէ աշխատանք և չեք օգնում ուրիշներին դա անել, և դուք խանգարում եք ուրիշներին աճել Թորայի ճշմարտության մեջ: Դուք վատնում եք այն ցորենի ժամանակը, որը պետք է աճի:

Եհովան մեզ մոտ այս վերջին օրերին փորձություն է ուղարկել՝ տեսնելու՝ հնազանդվելու ենք իրեն, թե ոչ։ Տեսնելու համար՝ դու ցորեն ես, թե որոմ։ Դուք աճու՞մ եք: Դուք միրգ եք արտադրում: Օգնո՞ւմ եք ուրիշներին պտուղ տալ: Դուք հնազանդվո՞ւմ եք Եհովային։ Դուք մեղադրո՞ւմ եք Եղբայրներին: Դուք կռվո՞ւմ եք ուրիշների հետ Թորայի համար: Դու որո՞մ ես, թե՞ ցորենը։

Ինչպես անցյալ շաբաթ բացատրեցինք Մեծ անկումը, Ուրացությունը, որը մարդկանց տանում է հեռու, արդեն ընթանում է: Փրեսթոն ՄաքՆաթ անցած շաբաթ հրապարակեք մի հոդված, որը, կարծում եմ, կցանկանաք կարդալ:

Այսօր շատ հակամիսիոներներ կան և պետք է լինեին: Ես չէի ցանկանա, որ որևէ հրեա ընդունի քրիստոնեությունը և դադարի պահել շաբաթ և սուրբ օրերը: Եվ ահա շփումը. Ձեզանից ոմանք չեն հասկանում, թե ինչ եմ ասում։

Եթե ​​նրանք, ովքեր պնդում են, թե Յեհշուայի հետևորդներն են, իրականում հետևեին Նրան և հնազանդվեին Նրան և պահեին Թորան, ապա նրանք կարող էին ավելի շատ հրեաների «շահել» Յեհշուային: Բայց արդյո՞ք այստեղ նպատակն է դավանափոխել հրեային:

Անցյալ աշնանը Իսրայելում գտնվելու ժամանակ ինձ ծանոթացրին Շլոմո անունով մի հրեայի հետ: Նրան շատ էր հետաքրքրում, թե ինչպես եմ ես Աֆրիկայում քրիստոնեական խմբերը դարձնում Թորային: Նա նախկինում այդ հակամիսիոներներից մեկն էր, որը շփոթեցնում և շփոթեցնում էր այն քրիստոնյաներին, ովքեր շրջում են և փորձում են հրեաներին քրիստոնեություն ընդունել: Ուստի նա շատ հետաքրքրված էր լսել, որ ես բացատրում եմ Թորան, ինչպես ես անում եմ քրիստոնեական խմբերին, որպեսզի նրանք սկսեն հնազանդվել Եհովային: Նա սա շատ ինտրիգային համարեց: Մեր մեծ զրույցի ընթացքում եբրայեցի արմատներից մի երիտասարդ նստեց և մտավ մեր զրույցի թեման փոխելով: Նա փորձում էր հրեաներին դարձի բերել եբրայական արմատներ, և դա ճիշտ նույնն էր, ինչ քրիստոնյաներն են անում, միայն նա հիմա Հիսուսի փոխարեն Յեշուա ասաց: Ես նստեցի այնտեղ և թույլ տվեցի, որ նա շարունակի և շարունակի: Այնուհետև Շլոմոն սկսեց կասկածի տակ դնել իր աստվածաբանության մի մասը և որպես պաշտպանություն, երիտասարդն ասաց այն առակը, որ Եփրիամը վերադառնում է Հոր մոտ, և թե ինչպես էր Հուդան վրդովված այդ պատճառով, քանի որ նրանք չգիտեին Յեշուային: Շլոմոն պատրաստվում էր ինչ-որ բան ասել, և ես տեսա, որ նա անհանգստացած էր այս կոպիտ երիտասարդի վրա։ Ուստի ես ներս թռա և խնդրեցի նրան կրկնել առակը:

Նա ասաց անառակ որդի Եփրիամը, գտավ իր զգայարանները և եկավ տուն։ Նրա հայրը վազեց նրա մոտ, որպեսզի ողջունի նրան և մորթեց պարարտ հորթը նրա համար, բայց ոչ մյուս որդու համար, որը Հուդան է։ Հուդան բարկացավ այս երիտասարդի խոսքերով և նաև, ըստ նրա, նա չստացավ պարարտ հորթին, քանի որ չէր հավատում Հիսուսին: Այնուհետև նա անընդհատ ասում էր, որ հրեաները պետք է դարձի գան Յեհշուային ընդունելու համար, հակառակ դեպքում նրանք չեն ընդունվի Հոր կողմից: Իսկապես, մտածեցի. Եկեք հիմա կարդանք, թե իրականում ինչ է ասվում:

Ղուկաս 15:1-32 Այնուհետև նա ասաց. «Մի մարդ երկու որդի ուներ. Իսկ նրանցից կրտսերը հորն ասաց. Ուստի նա բաժանեց նրանց իր ապրուստը։ Եվ շատ օրեր անց, կրտսեր որդին հավաքեց բոլորին, մեկնեց հեռավոր երկիր և այնտեղ վատնեց իր ունեցվածքը անառակ կյանքով: Բայց երբ նա ծախսեց ամեն ինչ, այդ երկրում սաստիկ սով եղավ, և նա սկսեց կարիքի մեջ լինել: Հետո նա գնաց և միացավ այդ երկրի մի քաղաքացու, և նա ուղարկեց նրան իր արտերը՝ խոզեր արածեցնելու։ Եվ նա ուրախությամբ կլցներ իր ստամոքսը խոզերի կերած պատյաններով, և ոչ ոք նրան ոչինչ չէր տալիս։ Բայց երբ ինքզինք եկաւ, ըսաւ. «Իմ հօր վարձու ծառաներէն քանի՞սն ալ հաց ունին, ու ես սովամահ կը մեռնիմ։ Ես վեր կենամ, կգնամ իմ հոր մոտ և կասեմ նրան. «Հայր, ես մեղանչեցի երկնքի դեմ և քո առաջ, և այլևս արժանի չեմ քո որդի կոչվելու։ Ինձ դարձրու քո վարձու ծառաներից մեկի նման»։ «Եվ նա վեր կացավ և եկավ իր հոր մոտ. Բայց երբ նա դեռ շատ հեռու էր, նրա հայրը տեսավ նրան և գթաց և վազեց, ընկավ նրա պարանոցի վրա և համբուրեց նրան: Որդին ասաց նրան. «Հա՛յր, ես մեղանչեցի երկնքի դեմ և քո առջև, և այլևս արժանի չեմ քո որդի կոչվելու»։ «Բայց հայրն ասաց իր ծառաներին. «Դո՛ւրս հանեք ամենալավ պատմուճանը և հագցրե՛ք այն, և նրա ձեռքին մատանի դրեք, իսկ ոտքերին՝ սանդալներ։ Եվ պարարտ հորթը բերեք այստեղ և մորթեք, ուտենք և ուրախանանք. Որովհետև սա իմ որդին մեռած էր և նորից կենդանի է. նա կորել էր և գտնվեց»։ Եվ նրանք սկսեցին ուրախանալ։ «Այժմ նրա ավագ որդին դաշտում էր։ Եվ երբ նա եկավ և մոտեցավ տան մոտ, նա լսեց երաժշտություն և պար: Ուստի նա կանչեց ծառաներից մեկին և հարցրեց, թե ինչ են նշանակում այս բաները։ «Քո եղբայրը եկել է, և քանի որ ողջ-առողջ ընդունեց նրան, քո հայրը մորթեց պարարտ հորթին»։ «Բայց նա բարկացել էր և չէր ուզում ներս մտնել։ Նրա հայրը դուրս եկավ և աղաչեց նրան։ Նա պատասխանեց և ասաց իր հորը. Ես երբեք չեմ խախտել քո պատվիրանը. բայց դու ինձ երբեք մի այծ չտվիր, որպեսզի ես ուրախացնեմ իմ ընկերների հետ։ Բայց հենց որ եկավ քո այս որդին, որը պոռնիկների հետ խժռեց քո ապրուստը, դու նրա համար մորթեցիր պարարտ հորթին»։ «Եվ նա ասաց նրան. «Որդի՛կ, դու միշտ ինձ հետ ես, և այն ամենը, ինչ ունեմ, քոնն է։ Ճիշտ էր, որ մենք ուրախանանք և ուրախանանք, որովհետև քո եղբայրը մեռած էր և կենդանացավ, կորած էր և գտնվեց»։ »

Ի՞նչ ասաց Հայրը ավագ որդի Հուդային:

― Որդի՛ս, դու միշտ ինձ հետ ես, և այն ամենը, ինչ ունեմ, քոնն է։

Հուդան արդեն Հոր հետ է, և մենք՝ Եփրեմիներս, ուտում ենք կյանքի խոզի տաշտում: Հուդան արդեն պահպանում է Շաբաթը և Սուրբ օրերը և Շաբաթական տարիները: Նրանք հետաձգում կամ պահում են դրանք սխալ ժամանակ, բայց պահում են դրանք: Մենք՝ Եփրիմայներս, երկրպագել ենք ամեն ծառին ու ժայռին, որ կարողացել ենք գտնել և երբեք չենք կատարել Եհովայի նշանակումներից որևէ մեկը։ Երիտասարդը փորձեց պատասխանել, որ հրեաները չեն ճանաչում Հիսուսին/Յեհշուային: Եվ ես կասեի, որ նրանք արդեն Եհովայի հետ են։ Նրանք միշտ եղել են Նրա հետ, ինչպես ասում է Առակը. Յեշուան ուղարկվեց ոչ թե հրեաների, այլ Իսրայելի կորած տան մոտ։ Ոչ թե հրեաներին, այլ մեզ, ովքեր պաշտում են ծառերն ու ժայռերը, և ովքեր չեն պահում Թորան: Ուրեմն ինչու եք փորձում հրեային դարձի բերել: Նա արդեն Հոր հետ է:

Mathew 15:21-28 Այն ժամանակ Յիսուս այնտեղից դուրս ելաւ ու գնաց Տիւրոսի ու Սիդոնի շրջանը: Եվ ահա մի քանանացի մի կին եկավ այդ շրջանից և աղաղակեց նրան ու ասաց. «Ողորմիր ինձ, Տե՛ր, Դավթի Որդի։ Աղջիկս դաժանորեն դիվահար է»։ Բայց Նա ոչ մի բառ չպատասխանեց նրան: Եվ նրա աշակերտները մոտեցան, հորդորեցին Նրան և ասացին. Բայց նա պատասխանեց և ասաց. «Ես ուղարկված չեմ, բացի Իսրայելի տան կորած ոչխարների մոտ»։ Հետո նա եկավ և երկրպագեց Նրան՝ ասելով. «Տե՛ր, օգնի՛ր ինձ»։ Բայց նա պատասխանեց և ասաց. «Լավ չէ երեխաների հացը վերցնել և շներին գցել»։ Եվ նա ասաց. «Այո, Տե՛ր, բայց նույնիսկ փոքրիկ շներն են ուտում իրենց տիրոջ սեղանից ընկած փշրանքները»: Այն ատեն Յիսուս պատասխանեց անոր. «Ո՛վ կին, մեծ է քո հաւատքը. Թող քո ուզածը լինի»։ Եվ նրա դուստրը հենց այդ ժամից բժշկվեց։

Եթե ​​դա ճիշտ է, ապա ինչու եք փորձում հրեային դարձի բերել հեթանոսական քրիստոնեություն, որը սկզբից չգիտի Թորան: Հրեաները մեծ մասամբ արդեն գիտեն Թորան: Այնուհետև երիտասարդը վերցրեց իմ տեսանելի լուսնի այցեքարտը, այն գցեց սեղանի վրա և ներխուժեց: Մենք բոլորս դուրս ենք գալիս հեթանոս քրիստոնյա գարշահոտ մտածելով, որի մի մասն ենք եղել: Մկրտիչներ, կաթոլիկներ, հիսունականներ, մորմոններ, Եհովայի վկաներ և մի շարք այլ դավանանքների: Մեզանից շատերը ենթադրում են, որ երբ մենք մտնում ենք այս եբրայերեն զբոսանքի մեջ, մենք մեզ հետ բերում ենք այն բաները, այն հասկացողությունները, որոնք մենք ունեինք, այն ստերը, որոնք մեզ արդեն սովորեցրել էին: Այնուհետև մենք խառնում ենք մեր կեղծ կրոնի ստերը Թորայի ճշմարտության հետ: Եվ այստեղից են գալիս մեր բոլոր խնդիրները: Շատերը կարծում են, որ պետք է դարձի բերեն հրեային, որպեսզի նրանք փրկվեն: Բայց դա այն չէ, ինչ մեզ ցույց է տալիս առակը: Այն, ինչ մեզ ցույց է տալիս այդ առակը, այն է, որ Եփրեմը կամ քրիստոնեությունը պետք է ընդունի Թորային, ինչպես որ արդեն անում է ավագ եղբայր Հուդան: Երբեք մտածեք այն փաստի մասին, որ Հուդան որոշ բաներ սխալ է անում: Եհովան այդ մասին հոգ կտանի իր աստվածային ձևով։ Մենք նրանց դատապարտելը չէ։

Ես չեմ փորձում ուսուցանել հրեաներին և երբեք չեմ փորձում նրանց դարձի բերել դեպի Հիսուսը: Դա իմ առաքելությունը և իմ կոչումը չէ: Նրանք արդեն Հոր մոտ են։

Մենք ունենք հակամիսիոներներ, քանի որ նրանք դեմ են կանգնում կեղծ քրիստոնեական ուսմունքներին: Նույն կեղծ ուսմունքը ձեզանից ոմանք դեռ պաշտպանում են: Նրանց համար, երբ դու հետևում ես Թորային, դու ոչնչով չես տարբերվում քրիստոնյաներից: Նրանք 2000 տարվա ատելություն ունեն Հիսուսի հետևորդների նկատմամբ։

Բայց սկզբում, Յեհշուայի մահից հետո, մենք կարդացինք, թե ինչպես են հազարավոր և հազարավոր հրեաներ այժմ հավատացյալներ: Եվ դա տեղի ունեցավ ամենուր, մինչև որ Կոնստանտինը եկավ և ձևավորեց քրիստոնեությունը մ.թ. 325 թվականին, իսկ հետո հրեաները դադարեցին կրոնափոխ լինելը:

Այսպիսով, այժմ այս շաբաթ մենք շատ բան ունենք անցնելու, քանի որ մենք վերացնում ենք հակամիսիոներական փաստարկները, ինչպես ուսուցանվում է Թովիա Սինգերի կողմից, ումից սովորել են ավելի քիչ հայտնի մարդկանցից շատերը: Նրանց առաջադրած հարցերից շատերը նույնն են, ինչ օգտագործում է Tovia-ն: Այսպիսով, մենք կանդրադառնանք դրանցից մի քանիսին:

Երբ դուք անցնեք կեղծ քրիստոնեական մտածողության կողքով, այնուհետև դուք կարող եք տեսնել Հուդայի կողմից այդ կեղծ պատմությունը հետ մղելը: Երբ դուք հասկանաք ճշմարտությունը, այն ժամանակ Հուդան կկարողանա նստել և խոսել ձեզ հետ:

Այս ամսվա նամակների մի մասը

Անցյալ շաբաթ մենք ձեզ երեք հարց տվեցինք.

Հարց առաջին; Որտե՞ղ են սուրբ գրությունները, որոնք ասում են մեզ, որ Աստված գալու էր մարմնով:

Հարց երկրորդ; Որտե՞ղ են սուրբ գրությունները, որոնք ասում են, որ Աստված կմահանա ձեր մեղքերի համար:

Հարց երրորդ; Որտե՞ղ են մեզ ասում, որ Մեսիան կսպանվի:

Այս հարցերն ինձ տվել է մեկը, ով պնդում է, որ իմ վաղեմի ընկերն է: Բայց դրանք նաև հակամիսիոներների կողմից են տրամադրված անկասկած հավատացյալին, որը շատ անգամ հիացած է հրեա ուսուցիչներից: Բայց նույնիսկ այդ հրեա ուսուցիչներն այնտեղ են, որպեսզի վեճը շահեն: Նրանք միշտ չէ, որ այնտեղ են ճշմարտությունը սովորեցնելու համար:

Շատ անգամ կասեն, որ դու չես հասկանում, քանի որ եբրայերեն չգիտես։ Նրանք վավեր կետ ունեն. Այսպիսով, նրանք բացատրում են ձեզ, քանի որ նրանք գիտեն եբրայերեն: Իսկ դուք հավատում եք նրանց, քանի որ նրանք «ՀՐԵԱ» են։ Բայց նրանք նաև թարգմանում են եբրայերենը և դա անում են օրակարգով։ Այս հակահիսուսի օրակարգը, որն առաջացել է կեղծ քրիստոնեական ուսմունքներով, որոնք վերացնում են Թորան: Այսպիսով, ինչպես կարող եք իմանալ ճշմարտությունը: Դուք պետք է սովորեք եբրայերեն և կամ դուք պետք է կատարեք ձեր սեփական հետազոտությունը:

Ես հանդիպեցի այս նամակների հետևյալ գրողին՝ Ռալֆ անունով, Աստծո համաշխարհային եկեղեցում, որտեղ մենք երկուսս էլ հաճախում էինք: Եվ ես նրան աշխատանք գտա, որտեղ աշխատում էի այդ ժամանակ։ Ռալֆը նույնպես մի քանի տարի գնացել է Ambassador College, ապա հանկարծակի հեռացել: Ես երբեք չգիտեի, թե ինչու, բայց դա տեղի ունեցավ WWCG-ի պայթյունից անմիջապես առաջ: Ինչևէ, դա մեր պատմությունն է, և հիմա նա ստանում է մեր News Letters-ը, բայց ինձ հետ համաձայն չէ:

Ողջույններ պապիկ Ջո և Սթեթսոնի նախկին աշխատակցին,

Ես նկատեցի, որ դուք խնդրել եք ձեր ընթերցողներին գտնել հղումներ Մեսիայի մասին Հին Կտակարանում կամ ասենք եբրայերեն Աստվածաշունչը, քանի որ հրեաները չեն հավատում, որ իրենց Աստվածաշունչը փոխարինվել է: Կլինե՞ք այնքան բարի, որ մատնանշեք եբրայերեն Աստվածաշնչի սուրբ գրությունները, որոնք ասում են, որ Եհովան պատրաստվում էր մարմնավորվել և դառնալ Մեսիան:

Շատ գնահատելի է, և հաջորդ անգամ, երբ ես Orangeville-ում կլինեմ, մենք պետք է հավաքվենք և հասնենք վերջին 31 տարիների ընթացքին:

Regards,

Ռալֆ Դիֆիորե

 

Շաբաթ Շալոմ Ջո!

Ես ձեզնից չեմ լսել իմ խնդրանքը, որպեսզի դուք ցույց տաք ինձ սուրբ գրություններ եբրայերեն Աստվածաշնչում, որտեղ ասվում է, որ Եհովան ինքն իրեն մարմնավորելու է և դառնալու է Մեսիան: Ձեր կայքը ազդարարում է ամեն ինչ ապացուցելու հաղորդագրություն, ուստի որտեղ է իմ հարցի ապացույցը: Դուք ակնհայտորեն չեք կարող գալ այն սուրբ գրությունները, որոնք ես խնդրել եմ, քանի որ դրանք գոյություն չունեն: Տարօրինակ չե՞ք կարծում, որ քրիստոնեության հիմնական դրույթը, որ Մեսիան Յավհեն մարմնավորված էր, ոչ մի տեղ եբրայերեն Աստվածաշնչում չկա:

Շաբաթ օրը մտածելու մի բան:

Best regards,

Ռալֆ ԴիՖիորե

 

Ողջույն Ջո,
Մի վերջնական միտք, և հետո ես քեզ մենակ կթողնեմ քո սխալ ճանապարհներին: Ակնհայտ է, որ հրեաները հույս ունեին Մեսիայի հետ, և կան սուրբ գրություններ, որոնք այդպես են ասում: Հարցը սա չէ։ Խնդիրն այն է, որ եբրայերեն Աստվածաշունչը ոչ մի համարում չի ասում, որ Եհովան պատրաստվում էր մարմնավորվել իրեն և դառնալ Մեսիան: Ավելին, հրեաները մերժեցին Յեշուային, քանի որ նա չկատարեց Մեսիայի մարգարեությունները: Վերցրեք ձեր կրթաթոշակային մոլորությունները և բանավիճեք ռաբբիի մասին և դրեք այն ձեր կայքում, որպեսզի ցույց տաք, թե որքան ողորմելի դուրս կգաք դրանից: Բեյվյուի մեր դպրոցը կապված է սինագոգի հետ: Ես կարող եմ կազմակերպել բանավեճը:
Շարունակեք քարոզել երգչախմբին և շարունակեք ձեր մոլորությունների մեջ: Ձեր մարգարեությունների վերաբերյալ գրքերը կավարտվեն այնպես, ինչպես 1975թ.-ը WCG-ի համար: Այն չեղարկվել է տիեզերքի կողմից հետաքրքրության բացակայության պատճառով:
Շալոմ,
Ռալֆ դի Ֆիորե

Այսպիսով, կարո՞ղ եք, եղբայրներ, պատասխանել այս հարցերին: Նրանց հարցնում են այն տեսակետով, որ չեն կարող պատասխանել։ Հմմմ Ենթադրում եմ, որ ես պարզապես կդադարեմ հավատալ Յեհշուային կամ Հիսուսին և կդառնամ լիարժեք հրեա փախստական:

Կա՞ որևէ ապացույց, որ նա մեռած կլինի 3 օր և գիշեր:

Ավելին երրորդ օրը

Ես փորձել եմ սա պահել առանձին ուսուցման համար, բայց պետք է ասել այստեղ և հիմա այս ուսուցումից հետո: Դուք պարզապես կարդացիք այս հայտարարությունը վերևում:

Եսայիայից մեկ սերունդ առաջ Ովսեա մարգարեն գրեց, որ Իսրայելը լի էր ստերով, սպանություններով, գողություններով, շնությամբ և արյունահեղությամբ։ (Օսէէ 4։1-3) եւ պիտի կործանուէր։ Բայց «վերջին օրերում» նրանք «կփնտրեին իրենց Տեր Աստծուն և իրենց թագավոր Դավթին»։ (3:4-5) Իսրայելի «բժշկությունը» ենթադրում է եռօրյա ժամկետ. Եկեք վերադառնանք Տիրոջ մոտ. որովհետև նա է, ով քանդեց, և նա է, ով կբժշկի մեզ… Երկու օր հետո նա մեզ կկենդանացնի. երրորդ օրը նա մեզ հարություն կտա, որպեսզի մենք ապրենք նրա առաջ։ (Օսէէ 6։1-2)

Եսայիայի կանխագուշակությանը ավելացնելով Ովսեեի կանխատեսումը, ենթադրվում է, որ Իսրայելը «բուժվում է» «մորթված» ծառայի միջոցով, որը կյանքի է վերադարձվում «երրորդ օրը»։

Ես միայն պատրաստվում եմ նշել այն այստեղ և հուսով եմ, որ ավելի ուշ կանդրադառնամ դրան ավելի մանրամասն: բայց ես այս մասին մի ամբողջ գլուխ ունեմ Դժոխքի 2300 օրերը որ դուք պետք է կարդաք.

Տաճարը կառուցվել է 3-րդ հազարամյակի վերջում, ճիշտ այնպես, ինչպես պետք է սկսվեր 4-րդ հազարամյակի օրը: Նայեք մեր գծապատկերներին և տեսեք, թե որ տարին է սկսվել տաճարը մ.թ.ա. 967 թվականին: 3-րդ հազարամյակի օրվա ավարտը մ.թ.ա. 896 թվականն էր: Տաճարը ավերվել է մ.թ. որը դուք կարող եք գտնել այս հղմանը: Խնդրում ենք տպել դրանք ձեր ուզածից:

Այժմ նայեք Հազարամյակի աղյուսակներին այս հղումը Տաճարը ծառայում էր 4-րդ հազարամյակի ամբողջ շաբաթվա ընթացքում: Եվ հետո ավերվել դրա վերջում:

Իսրայելը նույնպես կործանվեց այս 4-րդ հազարամյակի օրը՝ մ.թ.ա. 723 թվականին

Յեհշուան նույնպես սպանվել է շաբաթվա 4-րդ օրը։

Այժմ այստեղ հասկացեք և սովորեք մարգարեական դաս: Յեհշուան գերեզմանում մնաց 3 օր և երեք գիշեր։ Յեհշուան գնաց գերեզման 4-րդ օրվա վերջում: Նա սպանվեց 4-րդ օրվա վերջում, ինչպես որ տաճարը ավերվեց 4-րդ օրվա վերջում:

Յեշուն գերեզմանից դուրս եկավ 7-րդ օրվա շաբաթ օրվա վերջում։ Եվ հետո բարձրացավ երկինք և վերադարձավ 8-րդ օրը և հետո հանդիպեց Առաքյալների հետ նույն 8-րդ օրը:

Յեհշուան չի պատրաստվում վերադառնալ մինչև 7-րդ հազարամյակի վերջը, իսկ հետո մենք կամուսնանանք և 8-րդ հազարամյակի ընթացքում Նրա հետ կապրենք այս երկրի վրա: 8-րդ օր. Դավիթ Մեսիան, Մաշիաքը, Դավիթ օծյալը թագավորն է, ով իշխելու է Իսրայելի վրա 7-րդ հազարամյակի ընթացքում:

Մեսիան բեն Ջոզեֆը և Մեսիան բեն Դավիթը շփոթում և թաքցնում են այս ճշմարտությունը: Քրիստոնեական ուսմունքները ենթադրում են, որ Մեսիան Յեշուան է, որը պետք է գա 7-րդ հազարամյակի սկզբին, երբ իրականում դա Դավիթն է, ինչպես ճիշտ էին կարծում հրեաները:

Osea 3:4-5 Որովհետեւ Իսրայէլի որդիքը շատ օրեր պիտի մնան առանց թագաւորի կամ իշխանի, առանց զոհի կամ սուրբ սիւնին, առանց եփոդի կամ թերաֆիմի։
Այնուհետև Իսրայելի որդիները կվերադառնան և կփնտրեն իրենց Տեր Աստծուն և իրենց թագավոր Դավթին։ Նրանք պիտի վախենան Տիրոջից և Նրա բարությունից վերջին օրերում։

Ձեզանից քանի՞սն են փնտրում ձեր թագավոր Դավթին: Բոլորը սպասում են Յեշուային, բայց ոչ ոք չի փնտրում Օծյալ Դավթին՝ Մաշիաչին, որ վերադառնա:

Օսեա 6:1-2 Եկե՛ք և վերադառնանք դեպի Տերը.
Որովհետև Նա պատռեց, բայց Նա կբժշկի մեզ.
Նա հարվածել է, բայց մեզ կապելու է։
Երկու օր հետո Նա կվերակենդանացնի մեզ.
Երրորդ օրը նա մեզ հարություն կտա,
Որպեսզի մենք կարողանանք ապրել Նրա աչքում:

Այդ երրորդ Հազարամյակի օրը 7-րդ հազարամյակի վերջն է, ճիշտ այնպես, ինչպես Յեշուն դուրս եկավ գերեզմանից Շաբաթի վերջին՝ շաբաթվա 7-րդ օրը: Եթե ​​ձեր կիրակին պահում եք որպես ձեր հանգստի օր, ապա դուք այնտեղ չեք լինի այն հանգստի համար, որին մենք ձգտում ենք մտնել:

Եբրայերեն 4:11 Ուրեմն, եկեք ջանասիրաբար մտնենք այդ հանգստի մեջ, որպեսզի որևէ մեկը չընկնի անհնազանդության նույն օրինակով:

Մենք պետք է ձգտենք մտնել այդ 7-րդ հազարամյա հանգիստը մեր թագավոր Դավիթի հետ: Այնուհետև 7-րդ հազարամյակի վերջում բոլոր մահացածները, ովքեր երբևէ ապրել են, հարություն կառնեն, և Սատանան կարճ ժամանակով կազատվի, իսկ հետո հավիտյան կհեռանա: Միայն դրանից հետո Եհովան կգա, և ամուսնության արարողությունը կարող է տեղի ունենալ։ Ահա թե ինչի մասին է 8-րդ օրը: Եհովան մեզ հետ է բնակվում։ Ամենաթյուրըմբռնված և դժվար թե երբևէ ուսուցանված նշանակված օրերը: Բոլոր սուրբ օրերից ամենակարեւորը. Նրանց բոլորի գագաթնակետը:

Դիմելով հակամիսիոներին

Եկեք քննադատաբար!

  Առաջաբան,

Քիչ առաջ ես հակամիսիոներական ֆորումում էի, որը կոչվում էր «Mesiah Truth», որտեղ տարբեր թեմաներով բանավեճեր եմ անցկացրել: Այնտեղ մոդերատորներից մեկը ֆորումի վրա տեղադրեց մի կայք, որտեղ ռաբբի Թովիա Սինգերի «Եկեք աստվածաշնչային» կոչվող դասախոսությունների շարքը հասանելի էր առցանց: Այսպիսով, ես ներբեռնեցի այն, դրեցի այն իմ I-Pod-ի վրա և սկսեցի լսել սերիալը: Սկզբում ես մտածեցի, որ դա շատ զվարճալի է լսելը, քանի որ այն իրականում իմ հավատքի վերաբերյալ հարցեր չէր առաջացնում: Ես լսել էի այն փաստարկների մեծ մասը, որոնք նա բարձրացնում է Յեշուա Մեսիայի միջոցով Աստծո փրկության միջոցների հանդեպ հավատքի դեմ: Բայց երբ ես մի քանի անգամ լսեցի այն, դա իսկապես սկսեց անհանգստացնել ինձ, քանի որ թվում էր, թե նա շատ ինքնահավան էր դառնում, հատկապես «սայթաքման հետքեր թողնելու» մասին արտահայտությունները իսկապես զայրացուցիչ էին: Նաև մտածում էի բոլոր այն մարդկանց մասին, ովքեր լսում էին նրա դասախոսությունները, ովքեր չկարողացան արձագանքել այդ դասախոսություններում նրա բարձրացրած մտքերին, թե ինչպես կարող են ցնցվել իրենց լսածից: Հետո մտածեցի հերքում անել և այն հասանելի դարձնել նաև առցանց: Քանի որ ես այդքան էլ խոսող չեմ, ես մտածեցի, որ լավագույնս կարող եմ հերքում գրել գրավոր, որն իսկապես ավելի շատ ժամանակ է պահանջում, քան եթե ես դա անեի ելույթում: Ինձ իսկապես հետաքրքրեց այն պատմությունները, որոնք ռաբբի Սինգերը պատմում է իր հանդիսատեսին, չափազանց միակողմանի են, և նա ներկայացնում է իր դեպքը այնպես, որ դուք կկարծեք, թե մեսիական հրեա հավատացյալները ընդհանրապես կապ չունեն Տենախի հետ («Հին Կտակարան» ») և նրա հանդիսատեսը, կարծես, կրկին ու կրկին ընկնում է դրա վրա: Երբեմն նա թողնում է տեղեկատվություն կամ տալիս է կեղծ տեղեկատվություն (հիմնականում եբրայական կիրառման վերաբերյալ) և հակասում է ինքն իրեն՝ փաստեր հորինելով և ներկայացնելով դրանք որպես կոկիկ պատմություն, որպեսզի իր լսարանին տպավորություն ստեղծի, թե ինքը հիմնավոր է իր տեսակետների համար, ինչպես. պարզ կդառնա, երբ կարդաք հերքումները: Սա հատկապես ակնհայտ է Եսայիա 53 դասախոսության մեջ:

Ես փորձել եմ անդրադառնալ բովանդակության յուրաքանչյուր կետի և չեմ խորացել նրա դասախոսությունների ամեն մի մանրուքների մեջ: Բայց ես արել եմ ամեն ինչ, որպեսզի տրամադրեմ մետաղադրամի «մյուս կողմը», որտեղ այն արդիական էր քննարկվող թեմայի լույսի ներքո և լրացուցիչ տեղեկություններ տրամադրելու համար, որոնք Ռաբբի Սինգերը բաց է թողել ակնհայտ պատճառներով: Ես չեմ տալիս հիմնական Ավետարանական քրիստոնեական դիրքորոշումը իմ պատասխաններում: Ես ավետարանական քրիստոնյա չեմ, ուստի չեմ կարող խոսել նրանց փոխարեն: Այս պատասխանում ես արել եմ ամեն ինչ, որպեսզի արտացոլեմ մեսիական հրեական հայացքները լավագույն ձևով, և թե ինչպես են իրերը դիտվում Տանախում և Նոր Կտակարանում մեսիական հրեական տեսանկյունից: Ես կխրախուսեի բոլորին կարդալ սա անաչառ հայացքով և դիտարկել Ռաբբի Սինգերի կողմից արված կետերը և իմ մտքերն այս կայքում, այնուհետև եզրակացություն անել և ինքներդ ձեզ հարցնել, թե ինչու է ռաբբի Սինգերը այս միակողմանի պնդումները, երբ նա ծանոթ է մեսիականին: Հրեական դիրքորոշումը շատ բաների վերաբերյալ, որոնց նա չի անդրադառնում իր դասախոսություններում: Այսպիսով, նախքան կարդալը, իմ խորհուրդը ձեզ հետևյալն է. Մոռացեք Բանավոր օրենքի մասին (որը հակված է հօգուտ ռաբինական հրեական մեկնաբանությունների) և մոռացեք Նոր Կտակարանի մասին (որը հակված է մեսիական հրեական մեկնաբանություններին): Նայեք երկու կողմերին էլ անաչառ մտքով: Բաց կարդացեք և ազնվորեն դատեք։

Նակդիմոն

Սաղմոս 110. Ո՞վ է խոսում:

Սաղմոս 110. Ո՞վ է խոսում:
Մարտի 14, 2009
Ռաբբի Թովիա Սինգերի «Եկեք Աստվածաշունչը ստանանք» շարքի Սաղմոս 110 դասախոսությունը վերաբերում է ոչ թե Սաղմոս 110-ին, այլ առաջին համարին: Այն նաև ամենահեշտ հերքվողներից մեկն է, պարզապես այն պատճառով, որ շատ պարզ է, որ Դավիթն այստեղ խոսողն է և խոսում է Մեսիայի և ոչ մեկի մասին: Սա այն դասախոսություններից մեկն է, որտեղ ես իսկապես ցանկանում էի լինել հանդիսատեսի մեջ՝ տալով նույն հարցը, որը նրան տրվեց: Մասնավորապես, որ այս գլխի թեման ավելին է, քան կարելի է մտածել: Իհարկե, նա ինձ այն ժամանակ կասեր, որ իմ հարցից երևում է, որ ես եբրայերեն ոչ մի բառ չեմ կարդացել կամ չեմ հասկանում։ Եթե ​​դուք արդեն չգիտեիք, սա հակամիսիոներական վախի ստանդարտ մարտավարությունն է: Նրանք ձեզ կվիճարկեն եբրայերենով: Թեև ռաբբին ճիշտ է մի բանում, այն է, որ այս համարը չի ապացուցում, որ Մեսիան Աստված է: Բայց այն հաստատում է այն տեսակետը, որ Մեսիան պետք է ավելին լիներ, քան մարդ։ Որովհետև ո՞վ կարող է ավելին լինել, քան Դավիթ թագավորը։ Դավիթ թագավորը մարդկությանը երբևէ ճանաչված ամենամեծ թագավորն է։ Նա թագավորների արքան էր։ Եվ այնուամենայնիվ, նա այստեղ խոսում է ինչ-որ մեկի մասին որպես «իր տերը/վարպետը»: Չկա մի թագավոր, որը կարող է դուրս գալ հեթանոսներից կամ հրեա ժողովրդից, որը գերազանցի Դավթին: Նրան հետևած բոլոր թագավորները միշտ համեմատվում էին նրա հետ իրենց արդարությամբ: Ինչպես ճիշտ ասաց ռաբբին, «նա նրանց չափիչն էր»:

Դուք կարող եք ասել, որ «սա ոչ թե Դավիթ թագավորն է խոսում, այլ ղևտացիները, որոնց համար Սաղմոսները գրվել են տաճարում երգելու համար», ճիշտ այնպես, ինչպես պնդում է ռաբբին, հետևելով Ռամբանի ընթերցմանը (նաև Ռաբբի Մոշե բեն Նաքման կամ Նաքմանիդես) . Ահա թե ինչ է գրել Ռամբանը (ընդգծումը իմն է)

Դավիթ թագավորը այն կոմպոզիտորն էր, ով գրեց Սաղմոսները սուրբ ոգու օգնությամբ։ Նա հորինեց դրանք Աստծո զոհասեղանի առաջ երգելու նպատակով: Նա ինքը չի երգել դրանք, ոչ էլ նրան թույլ են տվել դա անել, քանի որ այդ գործառույթն իրեն արգելված էր Թորայի օրենքով: ( Բ Օրինաց 18։6-7 ) Փոխարենը, նա սաղմոսները տվեց ղևտացիներին, որպեսզի նրանք երգեն։ Սա հստակ գրված է Ա Տարեգրություն 16:7 գրքում, հետևաբար Դավիթ թագավորը սաղմոսն արտահայտեց ղևտացիների արտահայտությանը համապատասխան լեզվով։ Այսպիսով, եթե Դավիթ թագավորն ասեր. «Հավերժականն ասաց ինձ». Ղևտացիները այս խոսքերը կրկնելը կեղծիք կլինի։ Փոխարենը, տեղին է, որ ղևտացին տաճարում ասի. «Հավիտենականն ասում է իմ տիրոջը. «Նստած» տերմինի նպատակն է նշել, որ Արարիչը, օրհնյալ լինի Նա, կպաշտպանի նրան իր կյանքի ընթացքում և որ Նա կփրկի նրան և կստիպի, որ նա հաղթի իր թշնամիներին: Այդպես էլ եղավ, որովհետև նա իր նիզակը բարձրացրեց ութ հարյուրի դեմ, որոնց միևնույն ժամանակ սպանեց։ Սա Աստծո աջ ձեռքն է:

Արդյո՞ք այս ընթերցումը իրականում վավերական է: Դիտարկենք տեքստը.

L'David, mizmor՝ N'um Yahweh l'adoni, shev limini; ad-asit oyveycha, hadom l'ragleicha
1 Սաղմոս Դավթի.
Տէրն ասաց իմ տիրոջը. «Նստի՛ր իմ աջ կողմում, մինչեւ որ քո թշնամիներին քո ոտքերի պատուանդան դնեմ»։

Ահա թե ինչպես է ընթանում Ռաբբի Սինգերի փաստարկը. սա մի հատված է, որը խոսում է Դավիթ թագավորի մասին, ով այն գրել է լեվիիմների (ղևտացիների) համար, որպեսզի երգեն տաճարում: Եվ քանի որ նա գրել էր այն, որ նրանք երգեն տաճարում, անհրաժեշտ էր, որ նա գրեր այն իրենց տեսանկյունից, որովհետև նա կգրի այն իր տեսանկյունից և կասի «Տէրն ասաց ինձ», և ղևիիմները նույնպես կասեին դա։ , ապա նրանք կստեին։ Ահա թե ինչու նա գրեց այն նրանց տեսանկյունից և, հետևաբար, պետք է գրեր «Տերն ասաց իմ տիրոջը»՝ նկատի ունենալով Դավիթ թագավորին, և այդ ժամանակ նրանք ճշմարտացի կլինեն: (9:00)

Կրկին մենք հարց ենք տալիս. Արդյո՞ք սա վավերական ընթերցում է: Դիտարկենք այս պահանջի վավերականությունը.

Այն սկսվում է  (L'David mizmor), որը նշանակում է «Դավթի սաղմոս»: Այն կարող է նաև նշանակել «Սաղմոս Դավթի համար/Դավթի համար»: Սա իրականում վեճի առարկա է։ Ավելի հավանական ձևը առաջինն է, սակայն, ինչպես նշվեց, այն կարող է նշանակել նաև երկրորդը։ Առաջին պնդումն այն է, որ բացառապես գրվել է, որ լեվիիմները երգեն Տաճարում: Դե, այստեղ իսպառ բացակայում է «լամնացեաչ» արտահայտությունը, որը նշանակում է պաշտամունքի առաջնորդ։ Մենք դա գտնում ենք շատ Սաղմոսներում: Մենք այն գտնում ենք, օրինակ, 51–65–րդ սաղմոսում։ Երկրորդ պնդումն այն է, որ սա գրված է լեվիիմների տեսանկյունից: Բայց ես չկարողացա գտնել մի դեպք, որտեղ Դավիթը դա արեց: Իրականում նա ուներ շատ Սաղմոսներ, որտեղ կարող էր օգտագործել գրելու այս մեթոդը: Եկեք վերցնենք բոլոր Սաղմոսների ամենավառ օրինակը. Սաղմոս 51: Սա Սաղմոս է, որը գրել է Դավիթը այն բանից հետո, երբ նա մեծ մեղք գործեց և վերցրեց Բատշևային՝ խեթացի Ուրիայի կնոջը, որին նա սպանեց: Նա այնտեղ ամեն ինչ անում է Աստծուն խոստովանելու և ի՞նչ է գրում։

Լամնացեաչ. Mizmor l'David
1 Առաջնորդի համար. Դավթի սաղմոս;
Սա անկասկած Սաղմոս է, որը գրված է ղևիացիների համար՝ տաճարում արտասանելու համար: Բայց ի՞նչ է անում Դավիթ թագավորը հետո։ Դուք կմտածեիք, որ եթե ռաբբիները ճիշտ լինեին, նա կշարունակեր գրել ղևտացիների տեսանկյունից, չէ՞: Այդպես չէ։ Այնուհետև նա շարունակում է խոսել իր սեփական տեսակետը և ոչ լեվիիմների տեսանկյունից: Այսպիսով, Ռաբբի Սինգերի և Ռամբանի պատճառաբանության համաձայն, Ղևիները ստում էին եթե նրանք այս Սաղմոսն արտասանեին տաճարում, որովհետև դա նրանց հետ չի պատահել, այլ մեկ ուրիշի, և, հետևաբար, նրանք չեն կարող երգել սա այնպես, կարծես իրենց հետ է պատահել: Դա մոլորեցնող կլինի: Բայց սա բոլորովին էլ սաղմոսերգուն չի ակնարկում, և դա նրա մտքով անգամ չի անցել, այլապես երրորդ դեմքով կգրեր։ Ուշադրություն դարձրեք հատված 16-ի արտահայտությունին.

Հացիլեյնի միդամիմ, Էլոհիմ
16 Ազատի՛ր ինձ արյունահեղությունից, ո՛վ Աստված…
Որտե՞ղ է լեվիմի հեռանկարը, երբ դրա կարիքն ամենաշատն է: Ինչ վերաբերում է Սաղմոս 59-ին: Եկեք տեսնենք, թե ինչպես է Դավիթը գրում այնտեղ և երբեք հաշվի չի առնում լեվիիմների տեսակետը.

1 Առաջնորդի համար; Ալ-թաշեթ. Դավթի [Սաղմոս]; Միխտամ; երբ Սավուղը մարդ ուղարկեց, և նրանք հսկեցին տունը, որ սպանեն նրան։ 2 Ազատի՛ր ինձ իմ թշնամիներից, ո՛վ իմ Աստված. բարձրացրո՛ւ ինձ նրանցից, ովքեր ելնում են իմ դեմ։ 3 Ազատի՛ր ինձ անօրէնութիւն գործողներից, եւ փրկի՛ր ինձ արեան մարդկանցից։ 4 Որովհետև ահա իմ հոգու համար դարան են դնում. լկտիները հավաքվում են իմ դեմ. ո՛չ իմ յանցանքի համար, ո՛չ իմ մեղքի համար, Տէ՛ր։

Դե, տեսնու՞մ եք, որ Դավիթը գրում է լեվիիմների տեսանկյունից: Ես, իհարկե, չեմ! Եվ մենք չենք կարող պատկերացնել, որ լեվիիմը երգում է այս Սաղմոսները՝ ասելով «ազատիր նրան իր թշնամիներից» կամ նման որևէ բան: Այսպիսով, ակնհայտ է, որ Դեյվիդն ի սկզբանե երբեք չի մտածել նրանց հեռանկարը: Եվ որտեղի՞ց է սա թողնում ռաբբի Թովիա Սինգերի կողմից խաբեության մեղադրանքը: Բացարձակապես ոչ մի տեղ: Դավիթը գրել է այս Սաղմոսը ոչ թե նրա համար, որ լեվիիմները երգեն տաճարում՝ նկատի ունենալով նրան, այլ այն, ինչ Աստված ասաց Մեսիայի մասին։

Այնուհետև, իհարկե, կա Նոր Կտակարանի արձանագրության մեղադրանքը, որ Մեսիան այս հարցը բարձրացնում է փարիսեցիներին և ասում նրանց, «եթե նա ենթադրվում է, որ Դավթի որդին է, ապա ինչպե՞ս է Դավիթը նրան «տեր» անվանում։ Ռաբբի Թովիա Սինգերի խոսքերով, սա քիչ հավանական իրադարձություն է, քանի որ այն մարդիկ, ովքեր մի փոքր եբրայերեն գիտեն, Յեշուային մատնանշում են այն փաստը, որ երկու «տերերը» նույնը չեն: Բայց արդյո՞ք դա այն կետն էր, որ ուզում էր նշել Յեշուն: Որ այդ սաղմոսում երկու «տերերն» էլ նույնն են, և հետևաբար Մեսիան Աստված է: Ընդհանրապես! Այն ամենը, ինչ նա փորձում էր մարդկանց ասել, հենց այն էր, ինչ նա այնտեղ ասաց. ինչպե՞ս է պատահում, որ Դավիթը՝ ամբողջ Իսրայելի պատմության մեջ թագավորներից ամենամեծը, իր տերն է կոչում Մեսսիային, որը շատ սերունդների կողմից ենթադրվում է, որ իր որդին է:

Այսպիսով, առաջինը և երկրորդ տերը նույնն են, թե ոչ, երբեք հարց չի եղել: Հարցն այն էր, որ եթե Մեսիան իրականում Դավիթ թագավորի տերն է, ապա ի՞նչ է սա մեզ ասում Մեսիայի մասին: Այսպիսով, ակնհայտորեն ցույց է տրվում, որ ռաբբի Թովիա Սինգերը լիովին սխալ է իր վերլուծություններում և սխալ կերպով մեզ ցույց է տալիս Ռամբան: Բայց քանի որ դա Ռամբան է, ռաբբին իր վերլուծությունն ընդունում է որպես բացարձակ ճշմարտություն և ոչ մի հարց չի տալիս։ Եթե ​​նա կիսով չափ քննադատաբար լիներ Ռամբանի մեկնաբանության նկատմամբ, որքան Նոր Կտակարանի, նա կտեսներ, որ այս վերլուծությունը տխուր է, բայց ճշմարիտ, սխալ, և հետևաբար նրանց եզրակացությունը կեղծ է: Հաշեմից բացի, Մեսիան և միայն Մեսիան է Դավթի տերը: Ուրիշ ո՞վ է համապատասխանում այդ օրինագծին:

Այդ դեպքում ի՞նչ կասենք ռաբբի Թովիա Սինգերի պնդումների վերաբերյալ: Դրանք բացարձակապես չեն համապատասխանում իրականությանը:

Զաքարիա 2:10 - Ո՞վ է խոցված:

Զաքարիա 12:10 – Ո՞վ է խոցված:
14 մարտի, 2009 թ

Վերցված է Նակդիմոնի էջից։ Նակդիմոնը, ով հոլանդացի մեսիական հրեա է, այս հոդվածի բնօրինակ հեղինակն է:

Ահա իրական հղումը. http://www.geocities.ws/nakdimonspage/zecharyah1210rts.html

Այս էսսեում մենք կքննարկենք ռաբբի Թովիա Սինգերի ավելի շատ պնդումները և կտեսնենք, թե արդյոք դրանք ճշգրիտ են: Այս անգամ մենք կանդրադառնանք Զաքարիա 12։10-ին։ Այս համարը մեջբերված է նաև Նոր Կտակարանում. Եկեք նայենք դրան Զաքարիայից.

Wehibitu elai, et aher-daqaru, wesafdu alaaw, kemisped al-hayachid, wehamer alaaw, kehamer al-habechor.

և նրանք կնայեն դեպի Ինձ, որովհետև ստիպեցին նրան. և նրանք պիտի սգան նրա համար, ինչպես որ մեկը սգում է իր միակ որդու համար, և դառնացած կլինեն նրա համար, ինչպես դառնացածը իր առաջնեկի համար։

Մեղադրանք թիվ 1. Հովհաննեսը պետք է փոխեր Զաքարիա 12 հատվածը, որպեսզի այն համապատասխանի Յեշուային: (10:2)

Սա ռաբբի Թովիա Սինգերի առաջին պնդումն է։ Բայց արդյո՞ք Ջոնը պետք է փոխեր տեքստը։ Այն, թե ինչպես է Հովհաննեսը մեջբերում Զաքարիա 12-ը, իրականում ոչինչ չի փոխում հատվածի իմաստը: Այն կետը, որն ուզում է նշել Ջոնն այն է, որ Յեշուան խոցվածն է: Ամեն դեպքում, դա կլիներ անկաշկանդ իրավիճակ, որովհետև եթե Ջոնը մեջբերեր այն, ինչպես Զաքարիայի մեջ, այնուհետև նրան կմեղադրեին, որ նա փորձել է ասել, որ Յեշուան Աստված է և, հետևաբար, Աստված խոցվել է և այլն, դուք անվանեք մեղադրանքները: Փոխարենը, այն ամենը, ինչ Ջոնը փորձում էր հաղորդել իր ընթերցողներին, այն է, որ Յեշուան խոցվածն է:

Ուշադրություն դարձրեք նաև, որ Հովհաննեսը չի մեջբերում ամբողջ հատվածը, այլ բաց է թողնում սգո մասը: Հովհաննեսը չի ասում, որ այս մարգարեությունը այնտեղ և հետո կատարվում է: Նա փորձում է հասկացնել, որ հենց Նա է, ում վրա կնայեն, խոցվածը: Հենց Հայտնությունում է, որ նա իրականում մեջբերում է ամբողջ համարը, ներառյալ սուգը, և այդ ժամանակ այս մարգարեությունը կգա դրա կատարմանը: Բայց թե ասվում է «նրանք ինձ կնայեն», թե «նրանք կնայեն նրան», ոչ մի տարբերություն Հովհաննեսի պատգամի համար: Նաև Զաքարիայի համարը չի ասում, որ նրանք այնտեղ և հետո կնայեն խոցվածին, ինչը նշանակում է, որ խոցվածը խոցվում է այնտեղ և հետո: Որպեսզի նրանք նայեն խոցվածին, նախ պետք է նրան խոցել, իսկ երբ դա տեղի կունենա, տեքստում նշված չէ։ Եթե ​​դա դեռ պետք է տեղի ունենա, ապա դա շատ անսովոր կլինի զենքերի և հրթիռների այս ժամանակաշրջանում և դարում: Ընթացիկ պատերազմներում հազվադեպ է պատահում, որ ինչ-որ մեկը շեղվել է: Ներքևի գիծն այն է, որ Ջոնը կարիք չուներ որևէ բան փոխելու՝ Յեշուային այս մարգարեությանը համապատասխանեցնելու համար: Այն կետը, որը նա ուզում էր ասել, մնում է նույնը։

Լիցք #2. Էթ Աշեր (11:20)

Ռաբբի Թովիա Սինգերը պնդում է, որ «et asher» բառերը նշանակում են «մեկ մեկի պատճառով»։ Սա ճի՞շտ է: Իսկ եթե այդպես չէ, սա ընդամենը ռաբբի լեզվի սայթաքո՞ւմ է: Քանի որ հակամիսիոներական համայնքում հսկայական հպարտություն կա և եբրայերեն լեզվի իմացության շեշտադրում կա, կարելի է տրամաբանական եզրակացության գալ, որ ռաբբի Սինգերը կամ բավականաչափ եբրայերեն գիտի, որպեսզի իմանա, թե ինչ է նշանակում, կամ ռաբբի Սինգերը ուսումնասիրել է դա: բավական է իմանալ, թե ինչի մասին է նա խոսում, և, որ ամենակարևորն է, իհարկե, մենք ոչինչ չենք գտնի հակասելու Տենաչի այդ տեսակետին: Փաստն այն է, սակայն, որ ռաբբի Սինգերը բոլորովին սխալ է։ «et asher» բառերի իմաստը լիովին կախված է այն համատեքստից, որում գրված է: Նշանակում է, որ դա կախված է նրանից, թե արդյոք դա վերաբերում է. մի իրավիճակ կամ վերաբերում է անձ. Եթե ​​դա վերաբերում է իրավիճակին, նշանակում է "պատճառով" or «վերաբերյալ» or «այն, ինչ» (կամ նմանատիպ որևէ այլ բան), բայց եթե դա վերաբերում է անձին, դա նշանակում է «ում» or "ԱՀԿ" or «ով էլ որ լինի» (կամ նմանատիպ որևէ բան):

Ես կարողացա գտնել ընդհանուր առմամբ 18 դեպք 17 համարներում, որտեղ «et asher» բառերը օգտագործված են մարդու հետ կապված, և ես նկատել եմ մի բան. ոչ մի դեպք չի կարող թարգմանվել «մեկից մեկի» պատճառով: ռաբբի Սինգերը այնքան վստահորեն խորհուրդ տվեց՝ առանց ոտանավորը տոտալ խառնաշփոթ անելու: Ես ձեզ կտամ «et asher»-ի կիրառման մի քանի հիմնական օրինակներ, որոնք հստակ ցույց են տալիս Ռաբբի Սինգերի կեղծ պնդումները.

Առաջին օրինակը 1 Սամուել 16։3-ից վերևում ասածի վառ օրինակն է։ Առաջին «et asher»-ը վերաբերում է իրավիճակին և թարգմանվում է որպես «ինչ», մինչդեռ երկրորդը վերաբերում է անձին և չի կարող նշանակել «մեկ մեկի պատճառով», այլ պարզ «ում»: Երեմիայի վերջին օրինակն ունի ճիշտ նույն քերականական կառուցվածքը, ինչ Զաքարիա 12։10-ը։ Հետաքրքիր է, թե ինչպես կարող է ռաբբի Սինգերը իր խիստ առաջարկած թարգմանությունը տեղադրել այս հատվածում, եթե «et asher» իսկապես նշանակում է «մեկ մեկի պատճառով».

Այսպիսով, որտեղի՞ց է սա թողնում ռաբբի Սինգերի պնդումը: Եվ ես զարմանում եմ, թե ինչպես կարող է ռաբբի Սինգերը իր խիստ առաջարկած թարգմանությունը տեղադրել այս հատվածում, եթե «et asher» իրոք նշանակում է «մեկ մեկի պատճառով»: Ինչպե՞ս է նա եկել այդ եզրակացության։ Փաստն այն է, որ ռաբբի Թովիա Սինգերի պնդումը կեղծ է: Այս հատվածի ճիշտ թարգմանությունը հետևյալն է. «Եվ նրանք կնայեն ինձ, Ով/մեկը նրանք խոցել են…». Քանի որ ռաբբի Սինգերը գործնականում մեղադրում է ուրիշներին եբրայերեն չգիտելու մեջ և, հետևաբար, չի կարող իմանալ որոշ բառերի իրական իմաստը, մի՞թե ռաբբի Սինգերը իրականում չգիտեր եբրայերեն պարզ բառերի իմաստը «et-asher»: Ես թույլ կտամ ձեզ որոշել՝ սա ընդամենը ռաբբի Սինգերի «լեզվի սայթաքումն էր», թե՞ դա դիտավորյալ փորձ էր ապատեղեկացնելու իր հանդիսատեսին: Բայց ինձ համար սա բացահայտում է, թե նա ինչ չափերի է հասնելու՝ փորձելով հերքել մեսիական հրեական հավատքը:

Լրացուցիչ մեկնաբանություններ

Ինչ վերաբերում է «Ես» և «Նա» բառերի փոխարինելի օգտագործմանը, ապա դա սովորական է եբրայերեն Աստվածաշնչում: Ես ձեզ կմատնանշեի Ծննդոց 18:17-19 համարները

Եհովան ասաց. «Թաքցնե՞մ Աբրահամից այն, ինչ անում եմ. քանի որ Աբրահամը անշուշտ մեծ ու հզոր ազգ է դառնալու, և երկրի բոլոր ազգերը նրանով կօրհնվեն։ Որովհետև ես ճանաչում եմ նրան, որպեսզի նա պատվիրի իր զավակներին և իր ընտանիքին իրենից հետո, որպեսզի նրանք պահեն ՅՀՎՀի ճանապարհը, արդարություն և արդարություն անել. որպեսզի ԵՀՎՀ-ն բերի Աբրահամին այն, ինչ նա ասել է նրա մասին»:

Բացի այդ, ես կցանկանայի անդրադառնալ հակամիսիոներների ընդհանուր մեղադրանքին: «Հրեաները երբեք չեն խոցել Հիսուսին, դա հռոմեացիներն էին: Այսպիսով, այս մարգարեությունը չի կարող լինել այն մասին, որ Իսրայելը խոցել է Հիսուսին, քանի որ նման բան երբեք չի եղել»։

Այս փաստարկը հակասում է նաև եբրայերեն Աստվածաշնչի վկայությանը: Եկեք նայենք Դավթի և Ուրիայի պատմությանը 2 Սամուել 11-ում: Դավիթը քնում է Ուրիայի կնոջ հետ և ցանկանում է թաքցնել իր շնությունը, քանի որ նա փորձում էր Ուրիան քնել Բատշևայի հետ, որպեսզի մարդիկ մտածեն, որ Ուրիան երեխայի հայրն է: նա կրում էր: Բայց երբ Ուրիան չհամաձայնեց խաղի հետ, Դավիթը որոշեց ազատվել Ուրիայից, որպեսզի Բատշևային վերցնի որպես իր կին, և ամեն ինչ լավ կլինի: Ուստի հրամայեց, որ Ուրիային ամմոնացիների հետ պատերազմում կրակի գծի մեջ գցեն և համոզվեն, որ նա ողջ չի մնա։ Եվ այդպես էլ եղավ։ Բայց տեսեք, թե ինչպես էր Աստված մտածում Դավթի այս արարքի մասին Բ Թագավորաց 2։12;

Ինչո՞ւ արհամարհեցիր ՅՀՎՀ-ի խոսքը, որ անես այն, ինչը չար է իմ աչքում։ Քետացի Ուրիային դու սրով սպանեցիր, և նրա կնոջը քո կին առար, և նրան սպանեցիր Ամմոնի որդիների սրով։

Այսպիսով, մենք այստեղ տեսնում ենք, որ Աստված ջարդում է Դավթին Ուրիայի մահվան համար, չնայած որ Դավիթը շատ կիլոմետրեր հեռու էր մարտադաշտից: Այնուամենայնիվ, Աստված գիտի, որ Դավիթը հրամայել և կազմակերպել է Ուրիայի մահը, և Աստված դա համարել է այնպես, կարծես Դավիթն անձամբ է սպանել Ուրիային: Նմանապես, չի կարելի հերքել, որ Յեշուայի մահը պատվիրվել և կազմակերպվել է հրեական համայնքի ղեկավար մարդկանց կողմից:

Մեկ այլ ընդհանուր փաստարկ է «կենդանիների սուգը»: Այսպես է հիմնականում ընթանում հակամիսիոներական փաստարկը. «Եթե Հիսուսը հայտնվեր, և մենք նրան կենդանի տեսնեինք, ապա ինչո՞ւ պիտի սգայինք։ Փոխարենը մենք կուրախանայինք, որովհետև Մոշիաչը վերջապես եկավ»։

Ես կասեի, որ հաշվի առնելով, թե ինչպես են հակամիսիոներները մտածում Յեշուայի և այն ամենի մասին, ինչ նրանք խոսել են նրա դեմ, և թե ինչպես են նրանք դիմադրել նրան այնքան, որ նրա անունը նույնիսկ արգելված է հիշատակել շատ ավանդական հրեական տներում և նույնիսկ հայհոյանք բառ! (Հիշեք, որ Հիտլերը և Մուհամեդը անուններ են, որոնք արգելված չեն հրեական տներում և մարդիկ են, որոնց մասին կարելի է ազատորեն քննարկել): և դարեր շարունակ, և եթե այն ամենը, ինչ մենք ասել ենք նրա մասին, ճշմարիտ է թվում, և այն ամենը, ինչ ասում է ռաբինական հուդայականությունը նրա մասին, թվում է, թե սխալ է, այն պահից, երբ նա մերժվեց մինչև այսօր, իսկապե՞ս կարծում եք, որ ուրախություն կլինի: Պարզապես այցելեք ինտերնետի որոնման համակարգ և մուտքագրեք «հակամիսիոներական» կամ «հակամիսիոներական» բառը և այցելեք այդ կայքերը և տեսեք, թե որն է հիմնական կոնսենսուսը այդ խմբերի միջև Յեշուայի վերաբերյալ: Հիմա նկատի ունեցեք, որ դրանք պարզապես հայտարարություններ անելու համար խոսքեր չեն, պատահական խոսքեր: Սրանք խոսքեր են հենց սրտից: Եթե ​​ամբողջ այդ դաժան մերժումը, ինչը հանկարծ կթվա որպես Մոշիաչ [այսինքն՝ «…  – Անի մա’ամին…], այս ամբողջ ժամանակն իրականում եղել է ՅՀՎՀ-ի օծյալի մերժումը, ես խիստ կասկածում եմ, որ որևէ ուրախություն տեղի կունենա: Պարզապես լսեք ռաբբի Թովիա Սինգերի դասախոսությունները և նրա վիրավորանքները, երբ նա բազմիցս խոսում է «սայթաքման հետքեր թողնելու» մասին: Պարզապես մտածեք այդ մասին, որ երբ իրականությունը հասնում է տուն, և իրականությունը ցույց է տալիս, որ Յեշուան մեկն է, Մելեք Մոշիաչ բեն Դավիթը: Ինչպիսի՞ն կլինի ձեր արձագանքը:

Այդ դեպքում ի՞նչ կասենք ռաբբի Թովիա Սինգերի պնդումների վերաբերյալ: Դրանք բացարձակապես չեն համապատասխանում իրականությանը:

Եսայիա 53. Ո՞վ է այս ծառան.

Մաս I. Ինչ ռաբբի Թովիա Սինգերը չկարողացավ պատմել իր հանդիսատեսին:

Այս գլուխը պետք է լինի ցանկացած կրոնի ցանկացած գրքի ամենաքննարկվող բաժինը ցանկացած ժամանակ: Այս գլխի վերաբերյալ շատ ենթադրություններ են եղել, թե ով է այս ծառան, որի մասին խոսում է մարգարեն: Ո՞վ է այս ծառան: Դիտարկենք այն պնդումները, որ ռաբբի Թովիա Սինգերը հանդես է գալիս ապացուցելու, որ Եսայիա 53-ը չէր կարող խոսել Յեշուայի մասին:

Նախ ուզում եմ նշել այն փաստը, որ ռաբբին միշտ խոսում է «ֆունդամենտալիստ քրիստոնյաների» կամ «ֆունդամենտալիստ ավետարանականների» մասին, երբ խոսում է այն մարդկանց մասին, ովքեր լրջորեն են վերաբերվում Իսրայելի Մեսիայի հանդեպ իրենց հավատքին (1:50): Այս ամենը, քանի որ ֆունդամենտալիստ բառը շատ բացասական լիցք ունի։ Մտածեք, թե ինչ կասի նա, եթե CNN-ը լուսաբանի մի պատմություն հավատացյալ ուղղափառ հրեաների մասին, որոնք նրանց անընդհատ անվանում են «ֆունդամենտալիստ ուղղափառ հրեաներ»: Եկեք գնանք այն փաստարկներին, որոնք Ռաբբի Սինգերը բարձրացնում է իր դասախոսության առաջին մասում և տեսնենք, թե արդյոք դրանցում կա որևէ ճշմարտություն:

Մեղադրանք թիվ 1. Ո՞վ է խոսում: (7:40)

Ռաբբի Սինգերը հանդիսատեսին հարց է բարձրացնում, թե ով է իրենց կարծիքով խոսնակը։ Մարդիկ բոլորն էլ իրենց տարբերակներն են առաջարկում, և ռաբբին բացատրում է, թե ինչու իրենց տարբերակները չեն աշխատի: Բայց երբ ինչ-որ մեկն ասում է, որ Իսրայելն է խոսնակը, նա հերքում է, որ Իսրայելն է խոսնակը, բայց չի կարողանում բացատրել, թե ինչու Իսրայելը չի ​​կարող խոսնակ լինել: Ինչո՞ւ ռաբբին դա չի բացատրում, ինչպես մյուս դեպքերում։ Պարզապես այն պատճառով, որ նա չի կարող: Սա պարզապես ենթակա է մեկնաբանության, և, հետևաբար, աստվածաբանական նախապատվությունից բացի որևէ փաստարկ նա չի կարող բերել: Իսրայելը չի ​​կարող խոսնակ լինել, որովհետև եթե կա, ապա չի կարող լինել ծառան:

Մեղադրանք թիվ 2՝ ծառայողի ինքնությունը. (35:50)

Ռաբբի Տովիա Սինգերը ցանկանում է բացահայտել այս ծառային և իմանալ, թե ով է այս ծառան, նա գալիս է անալոգիայով մի գրքի մասին, որը նա կարդացել և սկսել է ինչ-որ տեղ 273-րդ էջում, որտեղ գիրքը խոսում էր Դենի և Սալիի մասին: Նա չգիտեր, թե ովքեր են նրանք, ուստի սկսեց հնարավորինս քիչ թիավարել, որպեսզի ցույց տա, թե ովքեր են նրանք: Այդպես է անում նաև այս ծառայի հետ։ Այս անալոգիայի հետ կապված միայն մեկ խնդիր կա. այդ գիրքը խոսում էր կոնկրետ անունների մասին, և կային միայն մեկ Դանի և մեկ Սալլին, բայց Եսայիայի գրքում ոչ միայն մեկ ծառա կա: Եսայիան, Եղիակիմը և Դավիթը կոչվում են նաև Աստծո ծառա: Հետաքրքիր է նաև այն փաստը, որ ռաբբին ասում է, որ ցանկանում է հնարավորինս քիչ թիավարել և սկսում է կարդալ դեպի Եսայիա 53 (37:15, 40:00) և միտումնավոր բաց է թողնում «ծառա» բառը հիշատակված մեկ անգամ: դա ամենամոտ է «4-րդ ծառայի երգին», մասնավորապես Եսայիա 50։10 ։ Իսկ ո՞վ է այս ծառան։

4 Տեր Եհովան ինձ ուսուցանվածների լեզուն է տվել, որպեսզի ես իմանամ, թե ինչպես օգնեմ խոսքերով հոգնածին. Նա արթնանում է առավոտ առավոտ, Նա արթնացնում է իմ ականջը, որպեսզի լսեմ նրանց ուսուցանվածներին: 5 Տեր Եհովան բացեց իմ ականջը, և ես ապստամբ չեղա և հետ չդարձա։ 6 Ես իմ թիկունքը տվեցի ծեծողներին, իսկ իմ չեկերը՝ մազ պոկողներին. Ես երեսս չէի թաքցնում ամոթից ու թքելուց։ 7 Որովհետև Տեր Եհովան ինձ կօգնի. ուստի ես չեմ շփոթվել. դրա համար իմ երեսը կայծքարի պես եմ դրել, և գիտեմ, որ չեմ ամաչելու։ 8 Մոտ է նա, ով ինձ արդարացնում է. ով կվիճարկի ինձ հետ եկեք միասին ոտքի կանգնենք; ով է իմ հակառակորդը թող մոտենա ինձ։ 9 Ահա, Տեր Եհովան ինձ կօգնի. ո՞վ է նա, որ պիտի դատապարտի ինձ. Ահա, նրանք բոլորը հագուստի պես կհնանան, ցեցը պիտի ուտի նրանց։ 10 Ձեր մեջ ո՞վ է, որ վախենում է Տիրոջից, որ հնազանդվում է իր ծառայի ձայնին? եթէ խաւարի մէջ ընթանայ ու լոյս չունենայ, թող ապաւինի Տէրոջը անունին ու մնայ իր Աստուծոյ վրայ։ 11 Ահա, դուք բոլորդ, որ կրակ եք վառում, որ գոտեպնդվում եք կրակի բոցերով, ձեր կրակի բոցով եք գնում և ձեր բորբոքած ջարդերի մեջ։ Սա կունենաք իմ ձեռքից. դուք կպառկեք վշտի մեջ։ (Ես 50:4-11)

Այս ծառան Իսրայել չէ։ Ուշադրություն դարձրեք վերջին նախադասությանը, որտեղ այս ծառան խոսում է «Սա դուք կունենաք իմ ձեռքից. դուք կպառկեք վշտի մեջ»: Ծառան խոսողն է։ Ինչպե՞ս կարող է սա վերաբերվել Իսրայելին:

Երբ խոսքը վերաբերում է ծառային, ռաբբի Սինգերը ցանկանում է հերքել Յեշուային, և նա շարունակում է ընդգծել տարբերությունները, այլ ոչ թե նմանությունները: Այնուամենայնիվ, երբ խոսքը գնում է Իսրայելի ծառա լինելու մասին, նա մեզ ցույց է տալիս նմանությունները, բայց անտեսում է տարբերությունները: Բայց ի՞նչ են ասում այդ նմանությունները։ Ընդհանրապես ոչինչ։ Մենք պետք է հիշենք, որ Տանաքի մեծամասնությունը վերաբերում է Աստծո և Նրա ժողովրդի Իսրայելի միջև հարաբերությունների պատմությանը, և որ, հետևաբար, Իսրայելի մասին շատ է գրված: Այսպիսով, քանի որ Իսրայելի մասին շատ է գրված, շատ նյութեր կան, որոնք կարելի է ծառայի հետ զուգահեռ ընդունել: Ցույց տալու համար, թե ինչ նկատի ունեմ, այստեղ կան որոշ նմանություններ Կյուրոսի և Անանուն ծառայի միջև Ծառայի երգերում:

– Ձեռքից բռնված (45:1 – 42:6)
Նրա անունով կոչված (45:4 – 49:1)
- նա Աստծուն կճանաչի ամբողջ աշխարհում (45:6 – 49:6)
- նա կկործանի ազգերին (45:1 – 52:15)

Եվ սա պարզապես 6 հատված գրված է Կյուրոսի մասին Եսայիա 45-ում, և ես դեռ կարող էի գտնել մինչև 4 նմանություն, մինչդեռ Իսրայելի մասին շատ ավելին է գրված։ Սա նշանակում է, որ դուք կարող եք գտնել այն, ինչ ցանկանում եք Իսրայելի մասին, որպեսզի կիրառվի ցանկացած իրավիճակում պատմության ցանկացած ժամանակ: Աստվածաբանական առումով, սակայն, դուք խնդիր ունեք: Ռաբբի Թովիա Սինգերի նմանության օրինակները բացարձակապես ոչինչ չեն ասում։

Այնուամենայնիվ, հետաքրքիրն այն է, որ անանուն ծառայի և Իսրայելի միջև կան մեծ տարբերություններ: Այսինքն:

-Իսրայելը կոչվում է կույր և բանտարկված (42:19) - ծառան կբացի կույրերի աչքերը և կազատի բանտարկյալներին (42:7)
-Իսրայելը կոչվում է խուլ և ապստամբ (42:19,20,25) - ծառան բացել է ականջները և ըմբոստ չէ (50:5):
-Իսրայելը քայլում է խավարի մեջ և փնտրում է լույս (59:9) – ծառան մարդկանց խավարից դուրս է բերում և լույս կլինի (42:7, 49:6):
-Իսրայելը պատժվում է իրենց անհնազանդության համար (42:24-25) - ծառան պարգևատրվում է իր հնազանդության համար (49:4-6):
-Իսրայելը սուտ է խոսում (59:3) - ծառան խաբեությամբ չի խոսել (53:9)
-Իսրայելը կորցրել է իր ճանապարհը (59:7-8) – ծառան Իսրայելին հետ է տանում ուղու վրա (49:5-6)
-Իսրայելը տառապում է սեփական մեղքերի համար (42:25) - ծառան տառապում է ուրիշների մեղքերի համար (53:3-9)
-Իսրայելը տանջվում է սեփական ամոթի համար (50:1-3) - ծառան տառապում է և գիտի, որ չի ամաչելու (50:7)
-Իսրայելը փրկության կարիք ունի (59) – ծառան փրկություն կբերի: (49:6)
-Իսրայելին բարեխոս է պետք (59:16) - ծառան բարեխոս է (53:12)

Մեղադրանք թիվ 3. Իսրայելը տառապո՞ւմ է հեթանոսների մեղքերի պատճառով: (29:25)

Այսպիսով, ռաբբի Թովիա Սինգերը վիճում է. Սա չի կարող լինել: Թույլ տվեք պատկերացնել և խնդրում եմ ուշադիր ուշադրություն դարձնել հետևյալին.

Երբ ասում ես, որ մեկին հարվածելը շատ հեռուն է գնում ու չի հանդուրժվելու, մյուս կողմից էլ ասում ես, որ մեկին հարվածելը ընդունելի պահվածք է, ուրեմն այս երկուսը հասկանալի պատճառներով հակասական հայտարարություններ են, չէ՞:

Երբ երեխայիդ ասում ես, որ երբ գողանա, կխրատես, մյուս կողմից էլ ասում ես, որ կարող է գողանալ, իսկ դու չես խրատի, ուրեմն այս երկուսը հասկանալի պատճառներով հակասական հայտարարություններ են, չէ՞։

Երբ ասում եք, որ Եսայիա 53-ը այնպիսի իրադարձությունների մասին է, ինչպիսիք են Հոլոքոստը և այլն [իրադարձություններ, որտեղ հեթանոսները շատ հեռուն են գնացել], և որ Աստված գոհ չէ այս իրադարձություններից կամ պատճառ է դարձել, որ դրանք գան Իսրայելի վրա, և այս իրադարձություններն ամբողջությամբ պայմանավորված են եղել հեթանոսների ամբարշտությունը, և, մյուս կողմից, մարգարեն ասում է, որ Աստված իսկապես գոհ էր այն ամենից, ինչ տեղի է ունենում Եսայիա 53-ում, և Աստված իրոք պատճառ արեց, որ դա հայտնվի ծառայի վրա, ապա այս երկուսը հակասական հայտարարություններ են նույն ակնհայտ պատճառներով:

Ի՞նչ նկատի ունեմ այս ամենով: Դե, ռաբբի Թովիա Սինգերը համարձակորեն ասում է.

«Պատճառը, թե ինչու են հրեաները կրել տառապանքը, հալածանքը, ցավը և անցանկալի մահը, ոչ թե Հիսուսին մերժելու, Աստծուն սպանելու իրենց անօրինության պատճառով է, այլ դա լինելու է աշխարհի մեղքերի հետևանքով: Երբ հեթանոս թագավորները մեղք գործեցին, ի՞նչ արեցին: Պատժեցին, հալածեցին հրեաներին։ Ճիշտ եմ? Դա նրանց մեղքն էր? Ո՞վ է տուժել այդ մեղքի հետևանքով։ Հրեա ժողովուրդ! Եվ դա լինելու է նրանց ճանաչումը օրերի վերջում»։

Քիչ անց լսելով նրա խոսքերը՝ նա մեջբերում է Զաքարիա 1։15 (1։18։12) հատվածը՝ ասելով.

«Ես շատ զայրացած եմ ազգերի վրա… ինչո՞ւ: «…որովհետև նրանք հանգիստ են: Եվ ես մի փոքր զայրացա, բայց նրանք օգնեցին, որ չարիք գործեն»։ Նրանք արեցին շատ ավելին, քան երբևէ արժանի էր Իսրայելը»։

Այլ կերպ ասած, ռաբբի Թովիա Սինգերն ասում է, որ Աստված բարկացած է բոլոր հալածանքների և այն կոշտ ու դաժան վերաբերմունքի համար, որ Իսրայելը ստացել է ազգերից, և ազգի չարությունը Իսրայելի տառապանքի պատճառն է եղել, և Աստծո նպատակը չի եղել Իսրայելին ստիպել: տառապում են այնքան, որքան ունեն ազգերի ձեռքով։ Ամեն անգամ, երբ ազգերը շատ հեռուն գնացին և գերազանցեցին իրենց սահմանները հրեա ժողովրդի դեմ, որպեսզի հասցնեն նրանց մեծ տառապանք, նույնիսկ մինչև ոչնչացման աստիճան, դա ավելի շատ իրենց անօրինությունների պատճառով էր, քան աստվածների պատճառով, և Աստված դրա հետ կապ չուներ: Բայց այս տեսակետը հակասում է Եսայիա մարգարեի ասածներին։ Ահա թե ինչ է ասում մարգարեն.

6 Մենք բոլորս ոչխարների պես մոլորվեցինք, ամեն մեկն իր ճանապարհը դարձրինք. և Տէրը լուսաւորեց անոր մեր բոլորի անօրինությունը…
10 Սակայն Տիրոջը հաճելի եղավ ջախջախել նրան հիվանդությամբ…

Այստեղ ակնհայտորեն հակասություն կա. Արդյո՞ք Աստված ստիպեց, որ հեթանոսները անցնեն Իսրայելի դեմ իրենց սահմանները: Արդյո՞ք Աստված գոհ էր իր ժողովրդի նկատմամբ հեթանոսների ծայրահեղ դաժան վերաբերմունքից: Իհարկե ոչ! Եթե ​​այն, ինչ ասում է ռաբբի Թովիա Սինգերը, և հետևաբար ամբողջ հակամիսիոներական դիրքորոշումը, ճիշտ է, ապա մարգարեն սխալվում է: Բայց դա տարբերակ չէ, քանի որ մենք փորձում ենք պարզել, թե ինչ է փորձում ասել մարգարեն: Այսպիսով, եթե մարգարեն ասում է, որ ինչ էլ որ նա նկարագրում է Եսայիա 53-ում, Աստված պատճառ է դարձել, որ այն հայտնվի ծառայի վրա (հատ. 6) և գոհ է դրանով (հատ. 10), ապա ինչպես կարող է ռաբինական հրեական դիրքորոշումը ճշգրիտ ասել: հակառակը և պնդեք, որ դա ճիշտ նույնն է ասում, ինչ մարգարեն: ԹՈՂ ԻՄԱՆԱՑՎԻ ՃՇՄԱՐՏՈՒԹՅՈՒՆԸ. Դա ճիշտ հակառակն է, ինչ ասում է Եսայիան։ Ակնհայտ է, որ սա չի կարող վերաբերել Իսրայելին, որը տառապում է իրենց հալածողների կողմից չափազանց դաժան պահվածքից, քանի որ եթե դա լիներ, ապա Աստված չէր գոհանա դրանով, և, հետևաբար, ռաբբին ու Եսայիան տարաձայնություններ ունեն միմյանց հետ, քաղաքավարի ասա. Քանի որ ռաբբի Սինգերը պնդում է, որ Աստված բարկացել է ազգերի վրա նման պահվածքի համար, և Աստված կապ չունի դրա հետ, Եսայիա մարգարեն ասում է, որ Աստված գոհ էր, և որ Աստված պատճառ է դարձել, որ դա հայտնվի ծառայի վրա: Ուրեմն ո՞ւմ ենք հավատում՝ Յաշայահու բեն-Ամոց հանավի՞ն, թե՞ ռաբբի Թովիա Սինգերին: Այսպիսով, ավանդական հրեական (հակամիսիոներական, Թալմուդ և այլն) դիրքորոշմամբ, եթե այն, ինչ նրանք ասում են, ճիշտ է, և սա վերաբերում է Իսրայելին, ապա Աստված գոհ կլինի այնպիսի իրադարձություններից, ինչպիսին է Հոլոքոստը: Հետևաբար, սա պարզապես չի կարող վերաբերել Իսրայելին, քանի որ ռաբբիը, փորձելով ապացուցել Իսրայելին որպես ծառա, հակասում է մարգարեի ասածին:

Ավելի կոնկրետ ասեմ. Եթե ​​ռաբինական հրեական դիրքորոշումը թերի է Իսրայելի ծառա լինելու վերաբերյալ, ապա ո՞ւմ մասին է իրականում խոսում մարգարեն: Եվ տեսնելով, որ նրանք ակնհայտորեն սխալվում են և պարզապես արձագանքում են անցյալի իմաստունների և ռաբբիների ձայնին, ապա դա լուրջ վնաս է հասցնում անցյալի այս իմաստուններին և ռաբբիներին հավատարմագրված անսխալականությանը, որքանով որ վերաբերում է այլ տեքստերի նրանց մեկնաբանությանը: .

Լրացուցիչ մեկնաբանություններ.

Վերոնշյալ հատված 6-ի և 10-ի վերլուծությունը մանրամասնելու համար որոշ հակամիսիոներներ ընդունում են Երկրորդ Օրինաց 28-ը որպես զուգահեռ այդ հատվածներին, որոնք պնդում են, որ Աստված կարծես ասում է, որ ինքը հաճեց ոչնչացնել Իսրայելին, որպեսզի նրանց ապաշխարեն, նույնիսկ ոչնչացման կետ. Ակնհայտ է, որ Երկրորդ Օրինաց 63:28-ը Հոլոքոստի նման իրադարձությունների մասին չէ, բայց փաստարկի համար մենք կընդունենք այդ պնդումը, այնուհետև մենք դեռևս մեր ձեռքերում մեծ խնդիր ունենք: Իսրայելը չապաշխարեց Հոլոքոստից հետո. Իրականում ավելի շատ հրեաներ կորցրել են իրենց հավատը Հաշեմի հանդեպ Հոլոքոստի պատճառով այն աստիճան, որ Իսրայելը աշխարհիկ պետություն է, այն օրվանից, երբ հռչակեց իր անկախությունը մինչ այժմ: Այսպիսով, եթե Հոլոքոստը Աստծո ծրագիրն էր թեշուվայի (ապաշխարության) համար, ապա այդ ամբողջ ծրագիրը հակառակ արդյունք տվեց: Բացի այդ, Երկրորդ Օրինաց 63։28-ի այս ըմբռնումը ևս մեկ անցք է փչում հակամիսիոներական դիրքում, որը ռաբբի Թովիա Սինգերը օգտագործում է այս դասախոսության մեջ, այն է՝ հեթանոս թագավորի կողմից օրերի վերջում այն ​​գիտակցումը, որ Աստված ոչ մի կապ չունի դաժան հալածանքների և որ միայն հեթանոսների չարությունն էր, որ պատճառ դարձավ, որ Իսրայելը տառապի այնքան, որքան նրանք։ Ամեն դեպքում, դուք ասում եք, Իսրայելը որպես ծառա չի աշխատի:

Իր նախանձախնդրությամբ ապացուցելու, որ Իսրայելը ծառան է (51:44) ռաբբի Սինգերը մեջբերում է նացիստական ​​մի քանի աղբյուրներից նրանց կարծիքի մասին հրեայի արտաքին տեսքի վերաբերյալ՝ համեմատած կապիկի տեսքի հետ, որտեղից ենթադրաբար եկել է մարդը: Ռաբբի Սինգերն այնուհետև դա իրականում տեսնում է որպես ապացույց և զուգահեռ Եսայիա 52։14-ին՝ մեջբերելով այն: Հիմա սա իրականում լավագույնն է, որ նա կարող էր անել, ինչպես ինքն է ասում։ Միակ հիմնական խնդիրն այն է, որ դա պետք է լինի հեթանոսների կարծիքը, ըստ Ռաբբի Թովիա Սինգերի, բայց Եսայիա 52-ում ոչ թե հեթանոսներն են խոսում, այլ Աստված է խոսում իր ծառայի մասին: Համաձայն ռաբինական հուդայականության տեսակետների՝ հեթանոսները չեն սկսում խոսել մինչև Եսայիա 14։53-ում երկու հատված անց: Այսպիսով, եթե որևէ մեկը չի ցանկանում վիճել, որ Աստված կիսում է նացիստների կարծիքը Իր ժողովրդի արտաքին տեսքի վերաբերյալ, մենք կարող ենք հանգիստ եզրակացնել, որ ռաբբի Թովիա Սինգերը լիովին հորինել է դա: Այս համարը կապ չունի նացիստական ​​կարծիքի հետ։ Այս համարն այն մասին է, որ Աստված խոսում է նվաստացուցիչ տառապանքից Իր ծառայի խաթարված արտաքինի մասին, այլ ոչ թե նրա այլանդակության մասին, ինչպես հայտնում է նացիստական ​​թերթը:

Որպեսզի ապացուցի, որ քրիստոնյաները օրերի վերջում կգան հրեաների մոտ, Ռաբբի Թովիա Սինգերը մեջբերում է Երեմիա 16։19-ը՝ ապացուցելով, որ քրիստոնեությունը կեղծ կրոն է։

(19) Ով Եհովա, իմ ուժը, իմ ամրոցը և իմ ապաստանը, նեղության օրը, դեպի քեզ կգան ազգերը երկրի ծայրերից և կասեն. և այնպիսի բաներ, որոնցից օգուտ չկա»։

Այնուամենայնիվ, եկեք մտածենք, թե որտեղից է սկսվել քրիստոնեությունը՝ Իսրայելում մի բուռ հրեաների հետ: Սա հեթանոսական հավատք չէ, սա եբրայերեն Աստվածաշնչից է և հիմնովին ճանաչում է Տենաքը որպես Աստծո միակ խոսքը: Եթե ​​որևէ բան այս համարը խոսում է կրոնների այն հեթանոսների մասին, բացառությամբ եբրայական Աստվածաշնչի և հեթանոսների, որոնք աթեիստ են և հարմարեցրել են այն տեսակետները, որ Աստված գոյություն չունի, և որ մարդը ամենաբարձր մակարդակն է կամ բոլոր օրգանիզմները, «այնպես որ, համոզվեք. դու ապրում ես լիարժեք կյանքով, որովհետև միայն մեկ անգամ ես ապրում»: Այսպիսով, այս համարը ոչինչ չի ապացուցում մեսիական հրեական համոզմունքների դեմ:

Մաս 2. Եսայիա 53-Ինչ չհաջողվեց պատմել իր հանդիսատեսին ռաբբի Տովիա երգիչը:

Եսայիա 53 – Ո՞վ է այս ծառան:

Լիցք # 4. Լամո (10:40)

Ռաբբի Թովիա Սինգերը խոստացավ (9:40), որ նույնիսկ եթե նա ունենար միայն Եսայիա 53-ը և ուրիշ ոչինչ, նա կարող էր ապացուցել, որ սա Յեշուայի մասին չէ: Նա սկսում է հայտնի «լամո» փաստարկից և հարվածում է KJV թարգմանության թարգմանիչներին, որոնք այն թարգմանում են որպես «նրան»: Այն հատվածը, որը ռաբբի Սինգերը կարդում է իր հանդիսատեսի համար, հետևյալն է.

հանցանքի համար իմ ժողովրդի ժանտախտ պատահեց նրանց (ընդդեմ 8-ի)

Այս վերը նշված թարգմանությունն այն թարգմանությունն է, որն առաջարկում է ռաբբին իր դասախոսության մեջ: Ուշադրություն դարձրեք, որ ես թարգմանված բառերին տվել եմ զուգահեռ գույներ: Նկատի ունեցեք, որ նա մեծ բան է անում (1:14:00, մաս 1) KJV-ի 5-րդ հատվածը (...մենք բժշկված ենք) թարգմանելու ներկա ժամանակով, մինչդեռ այդ նախադասությունը անցյալ ժամանակով է և դատապարտում է այդ թարգմանիչներին, բայց այժմ ռաբբի Երգչուհին օգտագործում է անցյալ ժամանակը այնտեղ, որտեղ ընդհանրապես անցյալ ժամանակ չկա: «Ընկավ» բառն է ոչ մի տեղ գտնել տեքստում, դրա համար էլ այն մնացել է սև գույնի մեջ։ Ես մտածեցի, որ դա վատ բան է: Այսպիսով, երբ KJV-ն դա անում է, դա քրիստոնեական խաբեության մեծ մարտավարություններից մեկն է, բայց հիմա դա անում են ռաբբիները, և դա համարվում է ճշգրիտ թարգմանություն, վատագույն դեպքում ընդունելի: Բայց եթե շարունակենք «լամո» բառը, մենք կարող ենք շատ հակիրճ լինել. ռաբբին իրավացի է: Լամո նշանակում է «նրանց համար»: ԲԱՅՑ, ինչպե՞ս է այն հետևողականորեն օգտագործվում սուրբ գրություններում: Ռաբբին շարունակում է մեզ օրինակներ բերել այլ տողերի, որտեղ օգտագործվում է լամո, և դրանք, իհարկե, բոլորը հոգնակի են: Այժմ հետաքրքիր է հետևյալը. Լամոյի 3 դեպք կա, որը կիրառվում է մեկ անհատի կամ առարկայի նկատմամբ և գուշակեք, թե ինչ է անում KJV-ն այդ բոլոր դեպքերում: Այն համապատասխանաբար թարգմանում է այն: Եթե ​​լամո բառը վերաբերում է մեկ անձի, ապա այն պետք է թարգմանվի եզակի տեսքով, ինչը հենց այն է, ինչ անում է KJV-ն: Ահա մեջբերումները.

1 Նա ասաց. Օրհնյալ լինի Սեմի Տեր Աստվածը. և Քանանը նրա ծառան կլինի։ (Ծննդոց 9:26)
#2 նա այն դարձնում է քանդակված կուռք և ընկնում դրա վրա։ (Եսայիա 44։15)
Թիվ 3 իմ ժողովրդի օրինազանցության համար նա էր հարվածված (Եսայիա 53- ը `8)

Այսպիսով, ինչի՞ց է բողոքում ռաբբի Թովիա Սինգերը: KJV-ն այստեղ օրակարգ չունի, այն պարզապես թարգմանում է այն համատեքստին համապատասխան և հետևաբար հետևում է հետևողական օրինաչափությանը: Բայց ոչ թե KJV-ն օրակարգ ունենա, այլ ռաբբին է օրակարգ: Նա ոչ միայն բացահայտորեն ստում է այն մասին, որ KJV-ն թարգմանում է «լամո» բառը որպես «նրանք» բոլոր մյուս վայրերում, ինչպես ակնհայտորեն ցույց է տրվել, այլև այնուհետև անտեսում է Լամոյի օգտագործումը Եսայիա 44։15-ում։ ԻՆՉՈՒ Որովհետև դա չի հաստատում նրա պնդումը: Նայեք համատեքստին և կտեսնեք, որ այն ամբողջովին եզակի է: Ես փակագծերում դրել եմ բոլոր եզակի եբրայերեն բառերը և դրանք կարմիր եմ դարձրել.

10 Ով ստեղծեց աստված [el] կամ հալեցնել պատկերը [uphesel nasach] որ ձեռնտու է ոչինչ.
11 Ահա, նրա բոլոր ընկերները [չավերաավ] պիտի ամաչեն. և արհեստավորները՝ մարդկանցից ավելի հմուտ. թող բոլորը հավաքվեն, ոտքի կանգնեն. նրանք կվախենան, նրանք միասին ամաչեն։
12 Դարբինը պատրաստում է ան ax, և աշխատում է ածուխների մեջ և ձևավորում այն ​​[yitserhu] մուրճերով և մշակում է այն [wayif´alehu] իր ուժեղ թեւով; այո, նա քաղցած է, և նրա ուժը թուլանում է. նա ջուր չի խմում և թուլանում է։
13 Հյուսնը գիծ է ձգում. նա շուկայահանում է այն [y'ta'arehu] դուրս մատիտով; նա հարմարեցնում է այն [յաասեհու] ինքնաթիռներով, և նա վաճառում է այն [y'ta'arehu] կողմնացույցի հետ և այն [wa'ya'asehu] դարձնում է տղամարդու կերպարանքով, ըստ տղամարդու գեղեցկության, որպեսզի բնակվի տանը:
14 Նա կտրում է նրան մայրիներ և առնում եղնիկը [տիրզահ] և կաղնին [վալոն] և ամրացնում է իր համար մեկին անտառի ծառերի մեջ. նա տնկում է դափնու ծառ [oren] և անձրև է գալիս սնուցել այն [յգադել].
15 Հետո մի մարդ օգտագործում է այն [վայ] վառելիքի համար; և նա վերցնում է դրանից (այսինքն փայտի կտորներից) և տաքանում. այո, նա վառում է այն, և հաց է թխում. այո, նա աստված է դարձնում [el] և երկրպագում է դրան. նա դա անում է [ասահու] փորագրված պատկեր [պեսել] և ընկնում է դրա վրա [լամո].

Եվ հետո այն շարունակվում է և պատմում է նույն պատմությունը եզակի թվով: Այսպիսով, թվում է, թե KJV-ն ճիշտ է թարգմանում lamo-ն: Դուք կարող եք ասել, «բայց սա ընդհանրապես կուռքերի մասին է, հետևաբար հոգնակի լամոն»: Բայց համատեքստը եզակի է, օգտագործում է զգալի թվով եզակի բառեր՝ նկարագրելու կուռքը և երկրպագուի գործողությունները, ուստի այն պետք է համապատասխանաբար թարգմանվի: Նմանապես, Եսայիա 53-ի լեզուն ամբողջությամբ եզակի է, և, հետևաբար, լամոնը պետք է համապատասխանաբար թարգմանվի: Այսպիսով, ինչու է ռաբբի Թովիա Սինգերը անտեսում այս հատվածը: Եվ որտեղի՞ց է սա թողնում խեղաթյուրման մասին նրա պնդումները: Բացի այդ, կան թարգմանություններ, որոնք դա թարգմանում են որպես ասելով «Իմ ժողովրդի օրինազանցության համար, որին ինսուլտը տեղի է ունեցել», հասկացնելով, որ այս ծառան ստացել է այն պատիժը, որին արժանի էին բանախոսները։

Լիցք #5՝ բ'մոտավ (19:00)

Ռաբբի Տովիա Սինգերը պնդում է, որ բառը պետք է փոխվի եզակի, քանի որ դա «անհանգստություն է խաչին»: Բայց դարձյալ, ես պետք է ռաբբիին արժանին մատուցեմ, որտեղ արժանի է հարգանքը. նա կրկին իրավացի է: «B'motav» նշանակում է «իր մահվան մեջ», իսկ «b'moto» նշանակում է «նրա մահվան մեջ»: Բայց արդյոք սա ցույց է տալիս բազմակա՞նությունը։ ՈՉ Եթե ​​դա լիներ «բ'մոթեյհեմ/բ'մոտամ», ապա նա ցանկացած կասկածից վեր կետ կունենար, քանի որ դա կնշանակեր «մեջ իրենց մահեր / մեջ իրենց մահ», որն անվիճելիորեն հոգնակի է։ Բայց Եսայիա 53:9-ում այս խոսքը չի հաստատում այն, ինչ նա շարունակում է ասել: Ռաբբին այնուհետև շարունակում է ասել, որ ինքը չի կարող ապացուցել իր տեսակետը Թենախից, քանի որ «բմոտավ» բառը չի հայտնվում սուրբ գրության մնացած հատվածում: Բայց այդ բառի հոգնակի արտահայտությունն իսկապես օգտագործվում է սուրբ գրության այլուր: Բայց ռաբբի Սինգերը դա չի մեջբերում ու կտեսնենք, թե ինչու չի մեջբերում։ Եկեք նայենք Եզեկիել 28-ին.

(8) Քեզ իջեցնեն փոսը. և դու պիտի մեռնես մահերը նրանցից, ովքեր սպանվել են, ծովերի սրտում…

***

(10) Դու պիտի մեռնես մահերը անթլփատների՝ օտարների ձեռքով. քանզի ես խոսեցի, ասում է Տեր Եհովան»։

Սրանք օրինակներ են, երբ միայնակ անձին դիմում են և սպառնում են մահանալ (հոգնակի): Այժմ հաճախ ասում են, որ սրանք դեպքեր են, երբ «մահեր» բառը վերաբերում է «անթլփատ» հոգնակիին: Դե, դա նույնպես չի արդարացնում հոգնակի գործածությունը, որովհետև Աստվածաշունչը ցույց է տալիս մեզ, որ եզակի թիվը օգտագործվում է բազմության համար [օր. Թվեր 23:10; Թող մեռնեմ մահով (եզակի, ցեց) արդարների (հոգնակի, y'sharim)]: Եվ նաև 8-րդ հատվածը եզակի անձի նկատմամբ հոգնակիի կիրառման վառ օրինակ է: Խոսում է «m'motei chalal b'lev yamim»-ի մասին, որը թարգմանաբար նշանակում է «մեկ սպանվածի մահվան մեջ ծովերի սրտում»: Հոգնակի (քալալիմ) այստեղ չի օգտագործվում (օր. Եսայիա 66:16, Դանիել 11:26): Կրկին, ռաբբի Թովիա Սինգերը պնդում էր, որ սա բացառիկ բառ է, և այս ձևը չի երևում Տենախի մնացած հատվածում, ուստի դա նշանակում է, որ նա պետք է ուսումնասիրած լինի այն: Այսպիսով, եթե նա ուսումնասիրել է դա, ինչպե՞ս է, որ «մոռացել է» նշել այս երկու դեպքերը: Այսպիսով, կրկին Ռաբբի Թովիա Սինգերի խաբեության մեղադրանքը կրկին անհիմն է, և ես կրկին թողնում եմ ձեզ որոշելու՝ արդյոք սա պարզապես պատահական սխալ էր, թե՞ նա միտումնավոր դուրս է թողել տեղեկատվությունը:

Մեղադրանք թիվ 6. Աստված խոստանում է Աստծուն

Ռաբբի Սինգերը շարունակում է վիճել, որ Աստված խոստումներ է տալիս Աստծուն, այսինքն՝ Աստված խոստումներ է տալիս իրեն: Սկզբի համար սա գործարք չէ, որը կնքվում է: Դա նկարագրություն է, թե ինչ է սպասվում ծառային, երբ նա կատարի իր առաջադրանքը: Բայց եթե ցանկանում եք ավելին Մեսիայի աստվածային էության հայեցակարգի մասին, խնդրում եմ տեսեք իմ պատասխանը «Երրորդություն» դասախոսության վերաբերյալ:

Մեղադրանք #7. Գործարք: (27:50)

Ռաբբի Թովիա Սինգերը մեծ բան է անում մի բառի մասին, որը կարող է թարգմանվել այնպես, ինչպես ցանկանում եք: Քանի որ սա մարգարեություն է, և դա, անշուշտ, տեղի կունենա, հարցը «եթե» ծառան ինչ-որ բան կանի, այլ «երբ» նա կանի դա: (օրինակ Եսայիա 4։4) Այսպիսով, խոսքը «Մայրիկ» (իմ) իրականում չի ապացուցի ոչ ռաբինական ընթերցանությունը, ոչ էլ մեսիական ընթերցումը: Այսպիսով, մեսիական ընթերցման հարցում որևէ գործարք չկա: Ծառան դա կանի, և երբ կատարի դա, արդյունքը կլինի: Անշուշտ մարգարեություն, անկասկած կատարում: Ուշադրություն դարձրեք նաև, որ ծառան կապրի և կտեսնի սերունդներ այն բանից հետո, երբ իր հոգին «մեղքի ընծա» դարձրեց, այլ կերպ ասած՝ մահից հետո: Սա կարող է խոսել միայն հարության մասին:

Լիցք #8. Սերմ/ արհզ (Զերա) (30:15)

Ռաբբի Սինգերն այնուհետև կատաղություն է անում այն ​​մասին, որ Յեշուան սերմ չուներ, երբ մարգարեն բացահայտ ասում է դա, այսինքն, ըստ ռաբբիի: Ռաբբին ասում է, որ ծառան պետք է երեխաներ ունենա։ Ռաբբի Սինգերը պնդում է, որ բառը «nb(բեն) ոչ ֆիզիկական երեխաներին վերաբերվող ճիշտ բառն է, ոչ «արհզ» (զերա): Նա իրականում այնքան հեռու է գնում՝ ասելով, որ «զերա» բառը կարող է նշանակել միայն ֆիզիկական երեխաներ, ԵՐԲԵՔ՝ հոգևոր երեխաներ: Ըստ սահմանման «zera» բառը նշանակում է «սերմ»: Խոսքն այն մասին է, որը թողնում է տղամարդու մեջքը: Խոսքը այն մարդկանց մասին չէ, ովքեր հետևում են նրա ուսմունքներին: «Zera» նշանակում է միայն ՖԻԶԻԿԱԿԱՆ երեխաներ: ԵՐԲԵՔ չի նշանակում, որ ինչ-որ մեկը հոգևոր երեխաներ կունենա, դա ԱՆՀՆԱՐ Է: Եվ, հետևաբար, այստեղ պարզ է, որ խոսքը ֆիզիկական երեխաների մասին է: ― Ապացուցե՛ք ինձ։ Տղա՛, ես դա քեզ ապացուցե՞մ։

Այնուհետև ռաբբին մեզ տալիս է մի քանի համարներ, որոնք ապացուցում են իր տեսակետը, և այնուհետև բացահայտում է իր միտքը Ծննդոց 15-ում պատմելով՝ Աստծո և Աբրամի միջև երկխոսություն, որտեղ Աստված հայտնվում է Աբրամին, իսկ Աբրամը սխալվում է Եղիազարի հետ իր որդու հետ (nb /բեն) և ասում է, որ Աստված նրան ոչ մի սերմ չի տվել (արհզ /զերա): Բավականին համոզիչ պատմություն է թվում, այնպես չէ՞: Սակայն… կրկին ռաբբի Թովիա Սինգերը չի պատմում ամբողջ պատմությունը և խաղում է իր հանդիսատեսի մտքի հետ: Նորից նայեք վերը նշված մեջբերումներին.

զերա միայն նշանակում է ֆիզիկական սերմ…

երբեք հոգևոր սերմ…

որ դա անհնարին ...

տղա, ես դա քեզ ապացուցե՞մ…

Եթե ​​ռաբբի Սինգերի ասածը իրականում ճշմարիտ է, ապա մենք չենք կարողանա գտնել մեկ օրինակ, որտեղ zera-ն փոխաբերաբար օգտագործվի (նկատի ունի ոչ ֆիզիկական սերմը) Tenach-ում, քանի որ նա ասաց իր լսարանին, որ դա անհնար է, այնպես չէ՞: Լավ! Այժմ այն, ինչ ռաբբին չկարողացավ ասել իր հանդիսատեսին և հարմար կերպով դուրս թողեց, հետևյալն է. Եսայիա 53-ից մի քանի գլուխ հետո մենք տեսնում ենք, որ սերմ բառը կրկին օգտագործվում է: Ահա թե ինչ է ասում Եսայիա 57։4 –ում.

Ո՞ւմ դեմ եք դուք մարզվում: Ո՞ւմ դեմ եք լայն բերան անում և լեզուն հանում: Դուք օրինազանցության զավակներ չե՞ք, կեղծիքի սերունդ,

Այժմ, եթե ռաբբի Տովիա Սինգերը չի պատրաստվում պնդել, որ Իսրայելի ժողովուրդը կեղծիքի անմիջական հետնորդներն ու ֆիզիկական սերունդներն են, սա գրեթե նման է «զերա» բառի փոխաբերական օգտագործմանը, ինչ որ ռաբբի Թովիա Սինգերը, ով եբրայերենի մեծ իմացություն ունի։ , ասաց, որ այդպես էր ԱՆՀՆԱՐ! Ինչո՞ւ է Եսայիան այլ կերպ մտածում։ Արդյո՞ք նա այնքան էլ եբրայերեն չգիտեր, որպեսզի իմանար, թե ինչ գիտի ռաբբի Սինգերը: Ոչ, դա պարզապես այն պատճառով է, որ Եսային պետք չէ հերքել կամ վարկաբեկել որևէ մեկին, բայց Ռաբբի Սինգերը ակնհայտորեն դա անում է: Կրկին, սա պարզապես լեզվի սայթաքո՞ւմ է, թե՞ միտումնավոր դուրս է մնացել: Այժմ մենք կանցնենք հաջորդ օրինակին, որը գալիս է Սաղմոս 22-ից.

Սերմը նրան պիտի ծառայի. այն Տիրոջ մասին կպատմվի հաջորդ սերնդին:

Եթե ​​դուք չեք հավատում, որ Աստված ամուսնացել է ինչ-որ տաք աստվածուհու հետ և ֆիզիկական երեխաներ կունենա, սա մոտավորապես նման է «zera» բառի փոխաբերական օգտագործմանը: Համենայնդեպս, թվում է, թե zera բառն օգտագործվում է այլ ժողովուրդների սերունդներին նկարագրելու համար, և ոչ թե առարկայի՝ Աստծուն: «Բայց…», առարկում ես, «...սա ամենևին էլ չի խոսում Աստծո զավակների մասին: Սա պարզապես ասում է, որ «սերմը» (zera) կծառայի Նրան, և ոչ թե «նրա սերմը» (զրո) կծառայի Նրան»: Որին իմ պատասխանն է. Չե՞ք անում ճիշտ նույնը Եսայիա 53-ի ծառայի հետ կապված։ Ի՞նչ է ասում:

Նա սերմ կտեսնի

Ճիշտ! Այն ասում է «yir'eh zera» և ոչ թե «yir'eh zero», ուրեմն ինչու է ռաբբի Սինգերը պնդում, որ ծառան պետք է երեխաներ ունենա, կամ որ իրեն երեխաներ են խոստանում: Տեքստն ընդհանրապես դա չի ասում։ Այժմ ես տեղյակ եմ դեպքերի մասին, որ մարգարեն չի օգտագործում սեփականատիրական ձևը, բայց դա դեռ ենթադրվում է: Բայց ո՞վ է ասում, որ այստեղ դա ակնարկում է։ Եսայիա 53-ի տեքստում երբեք խոստում չկա ծառային, որ նա երեխաներ կունենա: Միգուցե երկակի օրակարգ ունեցող մարդիկ կարող են այդպես մտածել, բայց նայելով եբրայերեն տեքստին, որը ռաբբի Սինգերի փաստարկների սկզբնաղբյուրն է, այդ փաստարկի համար ոչ մի հիմք չկա։ Բացառությամբ աստվածաբանական կողմնակալության, իհարկե: Ահա Եսայիայի մեջ zera-ի փոխաբերական օգտագործման վերաբերյալ ավելի շատ հղումներ.

«4 Ա՜խ մեղավոր ազգ, անօրենությամբ բեռնված ժողովուրդ, ա չարագործների սերունդ, զավակներ, որոնք կոռումպացված են…» (Եսայիա 1):

«20 Դու նրանց հետ չթաղվես, որովհետև կործանեցիր քո երկիրը, սպանեցիր քո ժողովրդին. որ չարագործների սերունդ հավիտյան չի անվանվի» (Եսայիա 14):

«3 Բայց այստեղ մոտեցեք, ով կախարդի որդիներ շնացողի և պոռնիկի սերունդ»: (Եսայիա 57)

Եթե ​​որևէ մեկը չի պատրաստվում վիճել, որ այստեղ հասցեագրվողների բոլոր ծնողներն իսկապես համարվում են պոռնիկ և չարագործներ, դուք պետք է ընդունեք, որ այստեղ ենթադրվում է նկատի ունենալ այն մարդկանց, ովքեր հետևում են չար գործերին և շնության ուղիներին, ինչպիսիք են. նրանցից առաջ սերունդներ, անկախ նրանից՝ նրանք իրենց ֆիզիկական զավակներն են, թե ոչ։ Քանի որ մենք գիտենք, որ նրանց ծնողներից շատերը, ում հասցեին դիմում են այստեղ, արդար են եղել, մինչ նրանք թափառում էին: Սա հստակորեն վերաբերում է գործերը ոչ թե իրենց նախորդների ծագումը.

Այսպիսով, այս լիցքը մնում է առանց ատամների, կազմված է օդից, և Ռաբբի Սինգերին կրկին բռնում են ստելու մեջ:

Մեղադրանք #9. Արդարացում միայն արյունո՞վ:

Ռաբբի Սինգերը պնդում է, որ Յեշուան միայն Իր արյան միջոցով է արդարացրել իր հետևորդներին: Ռաբբին ասում է, որ դա չի կարող վերաբերել Յեշուային, քանի որ ըստ Ավետարանի «Քրիստոնյաները բժշկվում են Հիսուսի արյունով և ոչ թե նրա գիտությամբ, ինչպես ասվում է այս ծառայի մասին» (իմ թարգմանությունը): Սա բացարձակապես ոչ ճշգրիտ դիրքորոշում է, քանի որ մենք կարծում ենք, որ ամեն ինչ ընթանում է ձեռք ձեռքի տված: Յեշուա ճանաչել Նա ստիպված էր զոհաբերել իր կյանքը, որպեսզի մենք փրկվենք։ Հենց նրա գիտելիքն էր, որ ստիպեց նրան ասել. «Թող այս բաժակն անցնի ինձանից… բայց ոչ թե ինչպես ես եմ ուզում, այլ ինչպես Դու ես կամենում»։ Առանց այս գիտելիքի ամեն ինչ շատ տարբեր կլիներ, և կամ մեկը լիովին կույր է այս փաստի նկատմամբ, կամ պարզապես ընտրում է մանրուքներ փնտրել՝ այս եզրակացությանը չհանգելու համար։ Մենք հավատում ենք, որ նրա կյանքի, տառապանքի, մահվան և հարության միջոցով մարդկությանը հասել են բոլոր բարիքները։ Դրանք բոլորը մեծ հանելուկի մի մասն են։ Այսպիսով, ակնհայտ է, որ ռաբբի Սինգերը ցանկանում է մանրուքներ փնտրել, և նա կարող է պարզապես գլխով անել։ Նա պնդում է, որ արդարանում է գիտելիքի միջոցով՝ հիմնվելով մեկ համարի վրա և անտեսում է մյուս բոլոր համարները, որոնք խոսում են այս ծառաների տառապանքի մասին, որոնք արդարացում և քավություն են բերում խոսողներին։ Սա այն կետն է, որը նույնիսկ Ռաշին է նշում Եսայի 53-ի իր մեկնաբանության մեջ։ Ես խորհուրդ եմ տալիս բոլորին կարդալ այն http://www.chabad.org/library/article.htm/aid/63255/jewish/The-Bible-with-Rashi.html կայքում։

Ես այն պատճենել և տեղադրել եմ ստորև ձեզ համար: Ռաշիի մեկնաբանությունները հետևում են համարձակ տպագրությանը

1) Ո՞վ կհավատար մեր հաղորդմանը, և ո՞ւմ հայտնվեց Տիրոջ բազուկը:

Ո՞վ կհավատար մեր զեկույցին. Այդպես էլ ազգերը կասեն միմյանց. Եթե մենք լսեինք ուրիշներից այն, ինչ տեսնում ենք, դա անհավանական կլիներ:
բազուկ Տիրոջ: այսպէս, մեծութեամբ ու փառքով, ո՞ւմ յայտնուեցաւ մինչեւ հիմա.

2) Նա դուրս եկավ, ինչպես մի տնկի, և ինչպես արմատը չոր հողից, նա ոչ ձև ուներ, ոչ էլ գեղեցկություն. և մենք տեսանք նրան, որ նա արտաքին տեսք չուներ: Հիմա մենք ցանկանա՞նք նրան։

Եւ նա ելաւ ինչպէս մի տնկի առաջ: Այս ժողովուրդը, նախքան այս մեծության հասնելը, շատ խոնարհ ժողովուրդ էր, և նա ինքն իրեն դուրս եկավ, ինչպես ծառերի տնկիները:
և որպես արմատ: նա դուրս եկավ ցամաքից։
ոչ մի ձև: ի սկզբանե նա ուներ, ոչ էլ գեղեցկություն:
և մենք տեսանք նրան, որ նա արտաքին տեսք չուներ: Հիմա մենք ցանկանա՞նք նրան: Եվ երբ մենք սկզբից տեսանք նրան առանց արտաքինի, ինչպե՞ս կարող էինք ցանկանալ։
Հիմա մենք ցանկանա՞նք նրան։Սա հարց է:

3) Մարդկանց կողմից արհամարհված և մերժված, ցավերի և հիվանդության սովոր մարդ, և որպես մեզանից իր երեսը թաքցնող, արհամարհված, և մենք նրան ոչնչով չհամարեցինք:

Արհամարհված և մերժված մարդկանց կողմից. Այսպես է այս մարգարեի սովորությունը. նա նշում է ողջ Իսրայելը որպես մեկ մարդ, օրինակ՝ (44:2), «Մի՛ վախեցիր, իմ ծառա Հակոբ». (44:1) «Եվ հիմա, լսիր, Հակոբ, իմ ծառա»: Այստեղ նույնպես (52:13), «Ահա իմ ծառան կհաջողվի», - ասաց նա Հակոբի տան մասին: ?????????? բարգավաճման արտահայտություն է։ Կոմպ. (Ա Սամ. 18:14) «Եվ Դավիթը հաջողակ էր (?????????) իր բոլոր ճանապարհներում»:
եւ իբր երեսս իւր մեզմէ ծածկող: Իրենց սաստիկ ամոթի և խոնարհության պատճառով նրանք նման էին մեկին, ով թաքցնում է իր երեսը մեզանից՝ երեսները փակած, որպեսզի մենք չտեսնենք նրանց, ինչպես մի պատուհաս մարդու, որը թաքցնում է իր դեմքը և վախենում է նայել։

4) Իրոք, նա կրում էր մեր հիվանդությունները և մեր ցավերը, նա կրում էր դրանք, բայց մենք նրան համարում էինք պատուհաս, Աստծո կողմից հարվածված և ճնշված:

Իրոք, նա կրեց մեր հիվանդությունները. Եբր. ?????, «բայց»-ի արտահայտություն բոլոր տեղերում: Բայց հիմա մենք տեսնում ենք, որ դա նրա մոտ տեղի ունեցավ ոչ թե իր ցածր վիճակի պատճառով, այլ որ նա պատժվեց ցավերով, որպեսզի բոլոր ազգերը քավեն Իսրայելի տառապանքների համար: Հիվանդությունը, որն իրավամբ պետք է հայտնվեր մեզ վրա, նա կրեց:
սակայն մենք հաշվել ենք նրան. Մենք կարծում էինք, որ նա ատված է Ամենատարածի կողմից, բայց նա այդպես չէր, բայց նա ցավում էր մեր հանցանքների համար և ջախջախվում մեր անօրինությունների պատճառով:

5) Բայց նա մեր յանցանքների համար ցավեց, մեր անօրենությունների համար ջախջախվեց. մեր բարօրության պատիժը նրա վրա էր, և նրա վերքով մենք բժշկվեցինք:

մեր բարօրության պատիժը նրա վրա էր. Այն պատիժը, որը մենք վայելում էինք բարօրության պատճառով, եկավ նրա վրա, որովհետև նա պատժվեց, որպեսզի խաղաղություն լինի ամբողջ աշխարհի համար:

6) Մենք բոլորս ոչխարների պես մոլորվեցինք, շրջվեցինք, ամեն մեկն իր ճանապարհին, և Տերն ընդունեց նրա աղոթքները մեր բոլորի անօրինության համար:

Մենք բոլորս մոլորվեցինք ոչխարների պես: Այժմ բացահայտվում է, որ բոլոր հեթանոսները (ազգերը [մսս.]) սխալվել են։
ընդունեց նրա աղոթքները. Նա ընդունեց նրա աղոթքները և հանդարտվեց մեր բոլորի անօրինության համար, որ Նա չկործանեց Իր աշխարհը:
ընդունված… աղոթքներ՝ Եբր. ??????????, espriad OF-ում, աղաչանքի արտահայտություն։

7) Նա ճնշված էր, և նա տառապում էր, բայց նա չէր բացում իր բերանը. նրան մորթելու գառան պես կբերեն, և խուզողների առաջ համր ոչխարի պես, և նա բերանը չէր բացում։

Նա հարստահարվեց, և նա չարչարվեց: Ահա նա ճնշված էր գործավարների և ճնշում գործադրող մարդկանց կողմից:
եւ չարչարուեցաւ: բառային հեգնանքներով, սորպարլեց ՕՖ-ում
բայց նա բերանը չբացեց: Նա տանջվում էր և լռում, ինչպես մորթելու բերված գառը, և ինչպես խուզողների առաջ համր ոչխարը։
եւ չբացէ բերանն ​​իւր: Խոսքը վերաբերում է մորթին բերված գառին։

8) Բանտարկությունից և դատաստանից նա տարվում է, և նրա սերունդը ո՞վ պիտի պատմի. Որովհետև նա կտրվեց ողջերի երկրից. իմ ժողովրդի օրինազանցության պատճառով պատուհաս հասավ նրանց։

Ազատազրկումից և դատաստանից նա վերցված է. Մարգարեն հայտնում է և ասում, որ հեթանոսները (ազգերը [մսս., Կըլի Պազ]) կասեն դա օրերի վերջում, երբ տեսնեն, որ նա տարվել է բանտից, որ բանտարկվել է իրենց ձեռքում և դատաստանից։ տանջանքների, որ նա կրել է մինչ այժմ։
եւ սերունդ նորա: Նրա վրայով անցած տարիները։
ով կասի: Նրան պատահած նեղությունները, որովհետև սկզբից նա կտրվեց և աքսորվեց ողջերի երկրից, որը Իսրայելի երկիրն է, որովհետև իմ ժողովրդի օրինազանցության պատճառով այս պատուհասը հասավ նրանց արդարներին։

9) Եվ նա իր գերեզմանը տվեց ամբարիշտներին և հարուստներին իր տեսակի մահով, որովհետև նա բռնություն չգործեց և խաբեություն չկար նրա բերանում:

Եւ տուաւ իր գերեզմանը ամբարիշտներին: Նա իրեն հնազանդեցրեց թաղել այն ամենի համաձայն, ինչ որ հեթանոսների ամբարիշտները (ազգերը [մսս., Քլի Պազ]) կհրամայեին նրա վրա, որովհետև նրանք կպատժեին նրան մահով և էշերի թաղումով շների աղիքներում:
ամբարիշտներին: Չարերի կամքի համաձայն, նա կամենում էր թաղվել, և նա չէր ուրանա կենդանի Աստծուն:
եւ հարուստին իր տեսակի մահով: և տիրակալի կամքին նա ենթարկեց իրեն բոլոր տեսակի մահվան, որոնք նա որոշեց իր վրա, որովհետև նա չցանկացավ համաձայնվել [Թորայի] (ժխտմանը) չարիք գործելու և կողոպտելու, ինչպես բոլոր հեթանոսները (ազգեր [ mss., K'li Paz]), որոնց մեջ նա ապրում էր:
եւ չկար նենգութիւն ի բերան նորա: ընդունել կռապաշտությունը (հեթանոսական աստվածություն ընդունել որպես Աստված [Փարշանդաթհա]):

10) Եվ Տերը կամեցավ ջախջախել նրան, նա հիվանդացրեց. եթե նրա հոգին փոխհատուցի, նա երեխաներ կտեսնի, նա կերկարացնի իր օրերը, և Աստծո նպատակը կհաջողվի նրա ձեռքում:

Եվ Տերը կամեցավ ջախջախել նրան, նա հիվանդացրեց նրան: Սուրբը, օրհնյալ լինի, ցանկացավ ջախջախել նրան և ապաշխարել. հետևաբար, նա հիվանդացրեց նրան:
Եթե ​​նրա հոգին փոխհատուցում է իրեն և այլն. Սուրբն ասաց, օրհնյալ լինի Նա. «Ես կտեսնեմ, եթե նրա հոգին տրվի և կհանձնվի Իմ սրբությամբ, որպեսզի այն ինձ վերադարձնի որպես փոխհատուցում այն ​​ամենի համար, ինչ նա դավաճանեց ինձ, ես կվճարեմ նրան իր հատուցումը, և նա կտեսնի. երեխաներ և այլն»: Այս բառը ?????? փրկագնի արտահայտություն է, որը մեկը տալիս է նրան, ում դեմ նա մեղք է գործել, շտկել է OF-ում, որպեսզի զերծ մնա թերություններից, նման է Փղշտացիների դրվագում նշված խնդրին (Ա Սամ. 6:3). «Մի՛ ուղարկիր այն. հեռու դատարկ, բայց դու դրա հետ կուղարկես մեղքի ընծան (??????)»:

11) Իր հոգու տանջանքից կտեսներ, կկշտանար. Իր գիտությամբ Իմ ծառան արդարներին արդարացնելու էր շատերի փոխարեն, և նա կրելու էր նրանց անօրինությունները:

Իր հոգու տքնաջան աշխատանքից: կուտեր ու կշտանար, չէր թալանի ու թալանի։
իր գիտելիքով… արդարացներ արդարին. Իմ ծառան արդարացիորեն դատելու էր բոլոր նրանց, ովքեր եկել էին իր առջև դատավարություն անելու։
եւ նոցա անօրէնութիւնն առնէ: Նա տանում էր բոլոր արդարների ձևով, ինչպես ասվում է (Թվ. 18:1).

12) Ուստի ես նրան հանրության համար բաժին կհատկացնեմ, և ուժեղների հետ նա կբաժանի կողոպուտը, որովհետև նա իր հոգին մահապատժի ենթարկեց, և օրինազանցների հետ նա հաշվվեց. եւ նա կրեց շատերի մեղքը եւ բարեխոսեց օրինազանցների համար:

Հետեւաբար, Որովհետև նա արեց դա, ես նրան ժառանգություն և շատ բան կհատկացնեմ պատրիարքների հետ հրապարակային։
նա հոգին ի մահ թափեց: Եբր. ???????. Նման արտահայտություն (Ծննդ. 24:20), «Եվ նա դատարկեց (????????) իր սափորը»:
եւ օրինազանցով հաշվուեցաւ: Նա տանջանքներ կրեց, կարծես մեղք էր գործել և օրինազանցություն կատարել, և դա ուրիշների պատճառով է. նա կրեց շատերի մեղքը:
եւ բարեխօսեցաւ յանցաւորաց: նրա չարչարանքներով, քանի որ բարին աշխարհ է եկել նրա միջոցով:

Սա նրա մեկնաբանությունն է (շեղատառով, բոլոր շեշտադրումները իմն են).

4. Իսկապես, նա կրում էր մեր հիվանդությունները Եբր. ?????, «բայց»-ի արտահայտություն բոլոր տեղերում: Բայց հիմա տեսնում ենք, որ սա նրա մոտ եկավ ոչ թե իր ցածր վիճակի պատճառով, այլ այն նա պատժվեց ցավերով, որպեսզի բոլոր ազգերը քավեն Իսրայելի չարչարանքների համար։ Հիվանդությունը, որն իրավամբ պետք է հայտնվեր մեզ վրա, նա կրեց:

սակայն մենք նրան հաշվել ենք Մենք կարծում էինք, որ նա ատված է Ամենատարածի կողմից, բայց նա այդպես չէր, բայց նա ցավում էր մեր հանցանքների համար և ջախջախվում մեր անօրինությունների պատճառով:

5. մեր բարօրության պատիժը նրա վրա էր Մեր վայելած բարօրության պատճառով պատիժը հասավ նրա վրա, քանզի նա պատժվեց, որպեսզի խաղաղություն լինի ամբողջ աշխարհի համար:

Հիմա սա «մեծ ապացույցը» չէ, որ սա խոսում է քավություն բերող ծառայի տառապանքների մասին, բայց քանի որ ռաբբի Սինգերը պնդում է, որ քրիստոնեական ընթերցումը թերի է, նա ակնհայտորեն նաև վիճում է Ռաշիի ընթերցման հետ:

Մեղադրանք #10. Նոր Կտակարանը սայթաքում է: (1:04:20)

Ցույց տալու համար, որ Իսրայելի մեկնությունը սովորական էր, իսկ մեսիական մեկնաբանությունը՝ ռաբբի Թովիա Սինգերը պնդում է, որ Նոր Կտակարանը սայթաքում է՝ ցույց տալով, որ Եսայիա 53-ի մեսիական ընթերցումը նոր էր այդ ժամանակ, և բոլորը գիտեին, որ Իսրայելն այդ գլխի թեման էր։ . Այսպիսով, նա բերում է մեզ Մատթեոս 16-ի մոտ, որտեղ Յեշուն հայտարարեց Իր տառապանքների և մահվան մասին, և Կեֆան (Պետրոսը) մի կողմ տարավ և հանդիմանեց Նրան՝ ասելով, որ «դա քեզ չպետք է լինի», պարզ ցույց տալով, որ մեսիական մեկնաբանությունն այդ օրը անհայտ էր: Դե, ևս մեկ անգամ ճիշտ է ասում ռաբիսը։ Չկար ուսմունք, որ Մեսիան՝ Դավթի որդին, պետք է մահանա: Սա նաև մի բան է, որ սովորեցնում է Նոր Կտակարանը: Շաուլը (Պողոսը) իր նամակում նշում է այս միտքը

1 Corinthians 2:7-9: Բայց մենք Աստուծոյ իմաստութիւնը կը խօսինք խորհուրդի մէջ, այն ծածուկ իմաստութիւնը, որ Աստուած կարգեց աշխարհին առջեւ մեր փառքին համար, զոր այս աշխարհի իշխաններէն ո՛չ մէկը գիտցաւ. քանզի, եթե նրանք իմանային, չէին խաչի փառքի Տիրոջը: Բայց ինչպէս գրուած է. «Աչք չտեսաւ, ականջը չլսեց, եւ մարդու սիրտը չմտաւ այն բաները, որ Աստուած պատրաստեց իրեն սիրողների համար»:

Այսպիսով, Պողոսը հստակորեն հասկացնում է, որ հայտնի չէր, որ Մեսիան՝ Դավթի որդին, պետք է մահանար, սա թաքնված էր Սուրբ Գրություններում: Բայց արդյո՞ք սա հաստատում է ռաբբիի այն պնդումը, որ «բոլորը» գիտեին, որ խոսքը Իսրայելի մասին է եզակի: Սրա մասին Նոր Կտակարանը մեզ նույնպես վերջնական պատասխան է տալիս. Եկեք նայենք Գործք Առաքելոց գրքի 8-րդ գլխի պատմությանը, որտեղ Փիլիպպոսը հանդիպում է եթովպացուն, ով պատահաբար կարդում է Եսայիա 53-ի գլուխը.

«29 Այն ժամանակ Հոգին ասաց Փիլիպպոսին. Մոտեցիր և միացիր այս կառքին։ 30 Փիլիպպոսը վազեց այնտեղ նրա մոտ և լսեց, թե ինչպես է նա կարդում Եսայի մարգարեն և ասաց. 31 Նա ասաց. «Ինչպե՞ս կարող եմ, եթե որևէ մեկը չառաջնորդի ինձ»։ Եվ նա խնդրեց Փիլիպպոսին, որ նա բարձրանա և նստի նրա հետ: 32 Գրքի տեղը, որը նա կարդաց, սա էր.
Նրան որպես ոչխար տարան մորթելու.

և ինչպես մի գառ՝ համր իր խուզողի առաջ,

այսպէս չբացաւ բերանն ​​իւր:

33 Նրա նվաստացումով նրա դատաստանը վերացավ.

և ո՞վ պիտի պատմի նրա սերունդը։

քանզի նրա կյանքը վերցված է երկրից:
34 Իսկ ներքինին պատասխանեց Փիլիպպոսին ու ասաց. իրի՞ն, թե՞ մեկ ուրիշ մարդու։ 35 Այն ժամանակ Փիլիպպոսը բացեց իր բերանը և սկսեց նույն Գրքից և քարոզեց նրան Հիսուսին»։

Այս մարդը նույնպես չգիտեր, թե ինչի մասին էր խոսում Եսայիա 53-ը: Երբ այն կարդացվեց, նա հարցրեց, թե ում մասին է այն խոսում.մարգարեն ինքը կամ մեկ այլ մարդ». Նա հարցրեց որ անհատը դա խոսեց! Տղամարդու մտքով չէր անցնում, որ դա կարող է եզակի թվով ազգի մասին խոսել։ Նա պետք է ասեր. «Իհարկե, ես գիտեմ, թե ում մասին է խոսքը: Այն խոսում է Իսրայելի մասին եզակի թվով»: Բայց նա երբեք այդ մասին չի մտածել։ Ուրեմն, ոչ, Իսրայելի այս մեկնաբանությունն այդ օրերին հայտնի չէր։

Մեղադրանք #11. Ռաշին հորինել է Իսրայելի մեկնաբանությունը: (52:50)

Ռաբբի Թովիա Սինգերը շարունակում է այն փաստարկը, որ Իսրայելի մեկնաբանությունը հորինել է Ռաշին, այնուհետև շարունակում է պատմել մեզ, թե ինչպես է այդ պնդումը սխալ՝ մեջբերելով այլ աղբյուրներ, որոնք պետք է թվագրվեն Ռաշիից առաջ: Հիմա այստեղ ինչ-որ ձկնորսություն է կատարվում, քանի որ այդ նույն աղբյուրները պնդում են, որ այս գլուխը նույնպես Մեսիայի մասին է: Այնուամենայնիվ, եթե դուք դա բարձրացնեք հակամիսիոների մասին, նա շտապում է ձեզ մատնանշել այն փաստը, որ այս մեկնաբանությունները պարզապես «միդրաշ» կամ քարոզ են, և ոչ թե տեքստի «փշատ» (ուղիղ առաջ) իմաստը և հետեւաբար անտեղի: Ներառյալ ռաբբի Սինգերը, ով բացահայտորեն ստում էր, որ չկա մի ռաբբի, ով ասում էր, որ Եսայիա 53-ը Մեսիա բեն Դեյվիդի մասին է բժիշկ Մայքլ Լ. Բրաունի հետ բանավեճի ժամանակ: (լսիր http://www.realmessiah.com/Listen/Entries/2008/12/11_Debate_-_DR_brown_and_Rabbi_Singer.html մոտավորապես ժամը 48:50-ին բանավեճի ժամանակ): Այսպիսով, որտեղ նրանք անտեսում են միդրաշը, ասելով, որ դա Մեսիայի մասին է, նույն միդրաշը համարվում է վավեր ապացույց, որ Իսրայելի մեկնաբանությունն իրականում նախառաշի է:

Այժմ եկեք նայենք այն աղբյուրներին, որոնցով ռաբբի Սինգերը հանդես է գալիս. Բայց Զոհարը հին չէ, թեև ռաբինական հուդայականությունը պնդում է, որ դա հնագույն է: Ամենայն հավանականությամբ, 12-րդ դարն է, որի հեղինակը Մոզես դե Լեոնն է: (http://en.wikipedia.org/wiki/Zohar )

Միդրաշ Ռաբբա. Սա իրականում ուղղակի կողմնակի հղում է Ռութի մասին միդրաշին և իրականում ամենամոտ նախա Ռաշիական ավանդական հրեական աղբյուրն է Իսրայելի մեկնաբանությանը:

Բրախոտ 5ա. խոսքը ոչ թե Իսրայելի «արդար մնացորդի» մասին է, ոչ էլ «ամբողջ Իսրայելի», այլ ընդհանրապես արդար մարդկանց: Դա ոչ մի կապ չունի արդար մարդկանց որոշակի խմբի հետ:

Թարգում. Ես տանը ունեմ արամեերեն, բայց չեմ կարդացել, քանի որ արամեերեն չգիտեմ: Բայց ես կարդացել եմ մի քանի թարգմանություններ (Driver & Neubauer; Levey) ամբողջ Targum-ի և չկա որևէ բան, որը ցույց տա, որ Իսրայելը ծառան է: Այո՛, Իսրայելը տառապում է, բայց հեթանոսները՝ նույնպես։ Ի՞նչ է դա մեզ ասում: Բացարձակ ոչինչ։ Այն, ինչ ակնհայտ է, միջնորդական դերն է, որը հատկացված է բացառապես Մեսսիային և բացարձակապես բացակայում է Իսրայելի հետ կապված: Փոխարենը, ինչպես Եսայիա 53-ի ծառան բարեխոսում է օրինազանցների համար, այնպես էլ Մեսիան բարեխոսում է իր ժողովրդի համար Թարգումում: Միջնորդական դերը վերագրվում է բացառապես և ամբողջությամբ Մեսսիային, և դա ցույց է տալիս մեզ, թե ում է Թարգումը հասկանում որպես ծառա: Բայց քանի որ Թարգումը ակնհայտորեն չի հավատում, որ Մեսիան կմահանա, նա տառապանքների մի մասը վերագրում է հեթանոսներին, իսկ որոշները՝ Իսրայելին: Եթե, ըստ Targum-ի, ծառայի տառապանքը գլխի հիմնական թեման էր, այսինքն՝ ծառայի նույնականացումը, ապա այն ոչ մի տառապանք չէր վերագրի հեթանոսներին: Այսպիսով, ըստ Թարգումի, ծառան, ով բարեխոսում է իր ժողովրդի մեղքերի համար, Մեսիան է:

Օրիգեն. Այժմ սա միակ նախառաշի աղբյուրն է, որի հետ ես բախվել եմ հակամիսիոներների մասին բանավեճերի իմ տարիների ընթացքում, որը մեզ տալիս է բառացիորեն կարդալու Իսրայելի ծառան Եսայիա 53-ում: Նկատի ունեցեք, որ դա նույնիսկ ռաբինական աղբյուր չէ: Ահա թե որքան հազվադեպ էր այս տեսակետը։ Բայց տեսնենք, թե ինչ է ասում Օրիգենեսը իր գրքի 55-րդ գլխում.

Այժմ ես հիշում եմ, որ մի առիթով, որոշ հրեաների հետ վիճաբանության ժամանակ, որոնք համարվում էին իմաստուններ, ես մեջբերեցի այս մարգարեությունները. որին իմ հրեա հակառակորդը պատասխանեց, որ այս կանխագուշակումները վերաբերում են ողջ ժողովրդին, որը համարվում է մեկ անհատ և որպես ցրվածության և տառապանքի վիճակում է գտնվում, որպեսզի հրեաների ցրվածության պատճառով շատ պրոզելիտներ ձեռք բերվեն։ բազմաթիվ հեթանոս ազգերի մեջ։ Եվ այսպես նա բացատրեց խոսքերը. և հետո՝ «Նրանք, ում մասին ոչ մի հաղորդագրություն չուղարկվեց, կտեսնեն». և «Մարդ տառապանքի տակ» արտահայտությունը։ Քննարկման ընթացքում այդ առիթով կիրառվեցին բազմաթիվ փաստարկներ՝ ապացուցելու, որ կոնկրետ մեկ անձի վերաբերյալ այս կանխատեսումները ճիշտ չեն կիրառվել նրանց կողմից ողջ ժողովրդի վրա։ Եվ ես հարցրեցի, թե ո՞ր կերպարին է տեղին արտահայտությունը. «Այս մարդը մեր մեղքերը կրում է և ցավ է ապրում մեր փոխարեն»: և սա՝ «Բայց նա վիրավորվեց մեր մեղքերի համար և ջախջախվեց մեր անօրինությունների համար». և ում պատշաճորեն պատկանում էր արտահայտությունը. «Նրա վերքերով մենք բժշկվեցինք»: Որովհետև ակնհայտ է, որ հենց նրանք են եղել մեղավոր և բժշկվել Փրկչի չարչարանքներից (լինի դա հրեա ազգին պատկանող, թե հեթանոսներից դարձի եկած), ովքեր օգտագործում են այդպիսի լեզու մարգարեի գրվածքներում, ով կանխատեսել է այս իրադարձությունները. և ով Սուրբ Հոգու ազդեցությամբ այս խոսքերը կիրառեց մարդու վրա: Բայց մենք, թվում էր, ամենից ուժեղ ճնշում էինք նրանց՝ «Իմ ժողովրդի անօրինությունների պատճառով նրան տարան մահվան» արտահայտությունը: Որովհետև եթե մարդիկ, ըստ նրանց, մարգարեության առարկան են, ինչպե՞ս է ասվում, որ մարդը տանում է մահվան Աստծո ժողովրդի անօրինությունների պատճառով, եթե նա տարբերվում է Աստծո այդ ժողովրդից: Եվ ո՞վ է այդ մարդը, բացի Հիսուս Քրիստոսից, ում վերքերով են բժշկվում Նրան հավատացողները, երբ «Նա թալանել էր իշխանություններն ու զորությունները (որոնք մեր վրա էին) և բացահայտորեն ցուցադրել էր դրանք Իր խաչի վրա։ Ուրիշ ժամանակ մենք կարող ենք բացատրել մարգարեության մի քանի մասերը՝ չուսումնասիրելով դրանցից ոչ մեկը: Բայց այս հարցերին ավելի երկար է վերաբերվել, անպայման, ինչպես ես եմ կարծում, ելնելով հրեայի լեզվից, ինչպես մեջբերված է Ցելսուսի աշխատությունում:

Ծանուցում Օրիգենեսն ասում է, որ հենց այս մի առիթով է նրան ներկայացվել այս տարօրինակ մեկնաբանությունը: Նա սկսում է «Հիշում եմ»-ով, ինչը այն չէ, որ ասում ես, երբ անընդհատ ինչ-որ բան ես լսում: Սա մեզ ասում է, որ նա ստիպված է եղել այն հանել իր հիշողության խորքից: Օրիգենեսը խոսում է «մի առիթով» բանավեճի մասին «որոշ հրեաների» հետ։ Ակնհայտ է նաև այն, որ նա խոսում է այս հրեաների մասին՝ պնդելով, որ խոսքը վերաբերում է «ամբողջ ժողովրդին», այլ ոչ թե «արդար մնացորդի»: Մենք նաև տեսնում ենք, որ սա ոչ թե որպես միջնորդություն էր համարվում, այլ «որպեսզի շատ պրոզելիտներ ձեռք բերվեն»։ Սա բոլորովին այլ մեկնաբանություն է, քան ժամանակակից հուդայականությունը: Ուշադրություն դարձրեք նաև, որ ըստ Կելսոսի, որը հակաքրիստոնեական էր, սա համարվում էր «հրեայի լեզու», և, հետևաբար, Իսրայելը խոսում է այստեղ, և դա չէր դիտվում որպես հեթանոս թագավորների լեզու: Այս գլխում ոչինչ չկա, որը ցույց կտա, որ դա այն ժամանակվա հրեական տեսակետն էր: Այդ դեպքում ի՞նչ կասենք ռաբբի Թովիա Սինգերի պնդումների վերաբերյալ: Դրանք բացարձակապես չեն համապատասխանում իրականությանը:

Մի փոքր ամփոփում.

Ռաբբի Սինգերը պնդում էր, որ Իսրայելը խոսնակը չէ, բայց չի կարողանում մեզ ասել, թե ինչու, երբ առաջարկվում է այս տարբերակը, մինչդեռ նա բացատրում է, թե ինչու մյուս տարբերակները չեն կարող խոսնակ լինել: Նա չկարողացավ մեզ ասել, թե ինչու, քանի որ ոչ մի հիմք չկա կարծելու, որ Իսրայելը չի ​​կարող այլ բանախոս լինել, քան աստվածաբանական կողմնակալությունը, քանի որ Իսրայելի խոսնակ լինելը նրան որակազրկում է ծառա լինելուց:

Ռաբբի Սինգերը պնդում էր, որ հիմնվելով Եսայիա 52։14-ի վրա Իսրայելը համարվում է «ենթամարդկային» և նացիստական ​​թերթ է բերում իր պնդումը հաստատելու համար՝ ասելով, որ սա լավագույն միջոցն է ցույց տալու Իսրայելը, որը համապատասխանում է նկարագրությանը: Այս փաստարկը լիովին շինծու է: Եսայիա 52-ն այն է, որ Աստված խոսում է Իր ծառայի մասին և ոչ թե հեթանոսների կարծիքը, որ հրեաները տգեղ մարդիկ են: Հետևաբար հատվածը լիովին սխալ է կիրառվել Ռաբբի Սինգերի կողմից:

Ռաբբի Սինգերը պնդում էր, որ գլուխը վերաբերում է հեթանոսներին, ովքեր օրերի վերջում գիտակցում են, որ հրեաների հալածանքը նրանց բժշկություն է բերել և այլն: Այնուամենայնիվ, հատված 6-ից և 10-ից մենք իմանում ենք, որ դա չի կարող ճիշտ լինել, քանի որ Աստված չի արել. պատճառ են դարձել, որ հեթանոսները գերազանցեն հրեա ժողովրդին հալածելու իրենց սահմանները մինչև անհետացման աստիճան (համաձայն հատված 6-ի) և հետագայում գոհ չմնաց հրեա ժողովրդի հալածանքից այնպիսի իրադարձություններում, ինչպիսին Հոլոքոստն է (10-րդ հատվածում):

Ռաբբի Սինգերը պնդում էր, որ «լամո» բառը սխալ է թարգմանված, քանի որ KJV-ն ունի օրակարգ: Այս պնդումն ապացուցված է, որ կեղծ է: KJV-ն այն ճիշտ է թարգմանել բոլոր այն դեպքերում, երբ թեման եզակի է: Նմանապես, Եսայիա 53-ի թեման եզակի է և, հետևաբար, եզակի թարգմանությունը ճիշտ է: Ավելին, ռաբբի Սինգերն է, որ ազնիվ չի գտնվել իր հանդիսատեսի նկատմամբ, քանի որ նա հարմար կերպով «մոռանում է» նշել Եսայիա 44։15-ում «լամոն», որը վերաբերում է մեկ կուռքի։

Ռաբբի Սինգերը պնդում էր, որ ինքը հնարավորինս քիչ է թիավարում, որպեսզի պարզի, թե ով է ծառան: Այնուամենայնիվ, նա հարմար կերպով «մոռացավ» նշել Եսայիա 53-ին ամենամոտիկ «Եվա»-ի հիշատակումը, այն է՝ Եսայիա 50-ը, որը ոչ մի կերպ չի վերաբերում Իսրայելին։

Ռաբբի Սինգերը պնդում էր, որ քանի որ հոգնակի «բեմոտավ» է օգտագործվում, ծառան պետք է հասցեագրված բազմություն լինի: Բայց դարձյալ նա հարմար կերպով «մոռանում է» նշել Եզեկիել 28-ի երկու օրինակները։

Ռաբբի Սինգերը պնդում էր, որ «զերա» բառը անկարելիորեն կարող է վերաբերել հոգևոր երեխաներին, այսինքն՝ օգտագործվում է կամ փոխաբերական իմաստով, կամ այն ​​մարդկանց, ովքեր հետևում են իրենց նախորդների ճանապարհին: Այս պնդումն ապացուցված է, որ կեղծ է: Ես տվել եմ փոխաբերական օգտագործման մի քանի օրինակ, որտեղ «զերա»-ն (սերմը) վերաբերում է հոգևոր ժառանգներին կամ փոխաբերական գործածությանը, այն մարդկանց, ովքեր հետևում են իրենց նախորդների ճանապարհին:

Ռաբբի Սինգերը, ապացուցելով, որ իսկական հակամիսիոներ է, մերժում է ռաբինական աղբյուրները, որոնք ասում են, որ Եսայիա 53-ը Մեսիայի մասին է, քանի որ դրանք պարզապես միդրաշ (կամ քարոզ) են, բայց օգտագործում է նույն աղբյուրները, որոնք իբր պարտադրում են նրա POV-ը և դրանք ներկայացնում է որպես վավերական ապացույցներ, չնայած նրանք նույնպես միդրաշ են:

Զվարճալի է տեսնել, թե ինչպես է Ռաբբի Սինգերը չի կարողանում անընդհատ պատմել ամբողջ պատմությունը և միայն տալիս է իր հանդիսատեսին այն մասը, որը համապատասխանում է իր օրակարգին, իսկ հետո պնդում է, որ ուրիշները փորձում են խաբել իրենց ընթերցողներին՝ հարցնելով «ինչու խաղալ իմ սուրբ գրությունների հետ»: Եթե ​​որևէ մեկը խաղում է սուրբ գրության և իր ունկնդիրների մտքի հետ, դա ակնհայտորեն Ռաբբի Սինգերն է, ով ակնհայտորեն վայելում է իր միակողմանի պատմությունը: Դուք կարող եք ասել. «Դե, մի քիչ թուլացրեք ռաբբիին: Նա կարող էր բաց թողել դա»: Այնուհետև նա չպետք է գնա և մեղադրի ուրիշներին կանխամտածված խեղաթյուրման մեջ և հետո թաքնվի այն արդարացման հետևում, որ մարդիկ սխալներ են թույլ տալիս, երբ խոսքը վերաբերում է իրեն, քանի որ օրինակները հենց այնտեղ են Եսայիայի գրքում, և շատ քիչ հավանական է, որ նա բաց է թողել այն: . Եթե ​​նա ուզում է, որ մարդիկ ուշադիր լինեն իր նկատմամբ, նա պետք է ուշադիր լինի նրանց նկատմամբ։ Բայց եթե նրա ունկնդիրներից որևէ մեկը գիտեր եբրայերեն և կիսով չափ քննադատում էր նրա հայացքներին, որքան նա դեմ էր մեսիական տեսակետին, ապա նա հենց այդտեղ երեսնիվայր կընկներ: Ինչ վերաբերում է այն մեկնաբանությանը, որ նրանք «խաղում են մեր Աստվածաշնչի հետ» և «սայթաքման հետքեր թողնելու» մասին, որը ռաբբի Սինգերը բազմիցս օգտագործում է, ապա իմ պատասխանը կլինի. տոննա օրենքներ գրավոր օրենքից և մեզ տվել են Տենաքի բազմաթիվ ծուռ մեկնաբանություններ: Եթե ​​որևէ մեկին, ով կիսով չափ քննադատություն ունի Նոր Կտակարանի նկատմամբ, թողնի Թալմուդը, նա առնվազն քառակի ժամանակ և փաստաթղթերի կարիք կունենա՝ քննադատելու համար, ինչպես որ պետք է քննադատել Նոր Կտակարանը:

Ո՞վ է Մեսիան:

Սատանայի հրեանե՞րը: (11:30)

Այս դասախոսությունն իրականում պետք է կոչվեր «մեսիական հրեաների զրպարտություն» կամ նման այլ բան, քանի որ հենց դա է անում ռաբբի Թովիա Սինգերը այս դասախոսության ճնշող մեծամասնության համար: Ես նույնիսկ չեմ պատրաստվում անդրադառնալ մեսիական հրեաների դեմ ռաբբի Սինգերի զրպարտությանը։ Ես ուզում եմ անդրադառնալ ռաբբի Սինգերի այն պնդումին, որ «միայն Սատանան կարող է» մերժել ճշմարտությունը, երբ իմանա ճշմարտությունը: (Մենք իրականում չենք հավատում, որ հրեաները «գիտեն», որ Յեշուան Մեսիան է, բայց մենք ասում ենք, որ քանի որ նրանք չեն հավատում, որ նա Մեսիան է, նրանք ցանկանում են ազատվել նրա մասին բոլոր հնարավոր ակնարկներից, լինի դա Եսայիա 53-ը հեռացնելով։ Հաֆթարայից [որում ես վստահ չեմ] կամ այլ մեկնաբանություն է անում, քան մեսիական մեկնաբանությունն է։ Զավեշտալին այն է, որ սա այն է, ինչ եղել է Տենաքի վկայությունը Իսրայելի մասին, սակայն ռաբբի Սինգերը իր լսարանին մատնանշում է Նոր Կտակարանը, որպեսզի թվա, թե Նոր Կտակարանն ասում է, որ հրեաները մերժում են ճշմարտությունը, երբ այն գտնվում է հենց իրենց առջև: Ուշադրություն դարձրեք, որ Նոր Կտակարանը գրված է հրեաների կողմից, բայց դեռևս հակասեմական է կոչվում հակամիսիոներների կողմից: Դե, եթե դու վատ ես խոսում Յեշուայի մասին, ապա, որպես հրեա, քեզ դեռևս կարելի է անվանել նաև հակասեմիտ: Սա, ուրեմն, վերաբերում է նաև Թենախին: Այսպիսով, եկեք տեսնենք մարգարեների մի քանի զարմանահրաշ «հակահրեական» հայտարարություններ Տանաքում, որոնք ցույց են տալիս, որ մենք՝ հրեաները, մերժում ենք ճշմարտությունը: Եվ ես Իսրայելի փոխարեն ասում եմ հրեաներ, քանի որ դա այն տերմինաբանությունն է, որն ինքն է օգտագործում ռաբբի Սինգերը: Հիշեք, որ մենք միայն հետևողական ենք և ցանկանում ենք խուսափել երկակի ստանդարտների կիրառումից։ Մենք կտեսնենք, որ նույնիսկ երբ իմանալով, որ Աստված նոր է գործել կամ ճշմարիտ մարգարե է խոսել, նրանք ամեն դեպքում մերժում են նրան: Ես կփոխարինեմ «Իսրայել» բառը «հրեաները»՝ շոկային արժեքի համար, որպեսզի բարձրացնեմ մարգարեի «հակասեմական» տոնը և տեսնեմ, թե ինչ կլինի, եթե ռաբբի Սինգերը Տենախին պահի նույն չափանիշներով, ինչ անում է Նորի հետ։ Կտակարան:

Եզեկիել 3: 4-7:
Ահա թե ինչ է ասում մարգարեն, որ Աստված ասաց նրան հրեաների մասին. 4 Եվ նա ինձ ասաց. 5 Որովհետև դու չես ուղարկվել անհասկանալի և դանդաղ լեզվով ժողովրդի մոտ, այլ՝ հրեաների. 6 ոչ թե անհասկանալի խոսակցական և դանդաղ լեզու ունեցող շատ ժողովուրդների, որոնց խոսքերը դու չես կարող հասկանալ։ Անշուշտ, եթե ես ուղարկեի քեզ նրանց մոտ, նրանք կլսեն քեզ: 7 Բայց հրեաները չեն համաձայնի լսել քեզ. քանզի նրանք համաձայնվում են չլսել Ինձ. որովհետև բոլոր հրեաները կոշտ ճակատով և սրտով են։

Ներեցեք? Այս հայտնի մարգարեն Եզեկիել ուղարկվում է հրեաների մոտ, և Աստված ասում է, որ նրանք, այնուամենայնիվ, կմերժեն նրա խոսքերը: Նույնիսկ երբ նրանք գիտեն, որ նա Աստծո իսկական մարգարեն է: Բայց Աստված դրանով կանգ չի առնում, Նա նույնիսկ դուրս է գալիս դրանից: Նա ասում է, որ եթե Նա ուղարկեր Եզեկիելին հեթանոսների մոտ, նրանք կլսեն նրան և կընդունեին Աստծո խոսքերը, թեև այդ լեզուն չէին խոսում: Բայց հրեանե՞րը։ Հիմա ճանապարհ! Խոսելով հակասեմական հայտարարությունների մասին. Իմանալով, որ Եզեկիելը ճշմարիտ մարգարե է և հասկանալով նրա յուրաքանչյուր բառը, Աստված ասում է, որ նրանք ամեն դեպքում կմերժեն այն, ինչ նա ասի: Պատկերացնու՞մ եք, թե ինչ կասեին հակամիսիոներները, եթե այս վկայությունը գտնվեր Նոր Կտակարանում:

Հիմա հաջորդ հակասեմական հայտարարությունը. 1 Թագավորներ 18-19.
Եղիաուն (Եղիան) Կարմեղոս լեռան վրա՝ բոլոր ներկաների հետ վերցնելով Բաալի մարգարեներին և տապալելով նրանց ձեռքերը՝ առանց կասկածի ցույց տալով, որ նա միակ ճշմարիտ Աստծո իսկական մարգարեն է: Այնուամենայնիվ, չնայած այդ անհավատալի հրաշք իրադարձությանը, որը տեղի ունեցավ, և մարդիկ, ովքեր ականատես եղան Իսրայելի Աստծո փառքին, նրանք դեռ գնացին Բաալի հետ և մերժեցին Աստծուն և Նրա մարգարեին: Այժմ Նոր Կտակարանը հաճախ քննադատվում է հակասեմական լինելու համար, քանի որ այն վկայում է, որ թեև ժողովուրդը տեսել է Յեշուայի բոլոր հրաշքները, այնուամենայնիվ մերժել է նրան: Սրանով ակնարկելով, որ դրանք տեղի չեն ունեցել, քանի որ եթե դրանք տեղի ունենային որպես Նոր Կտակարանի վկաներ, նրանք չէին մերժի նրան, ինչպես արեցին: Բայց ի՞նչ պետք է անենք 1 Թագավորաց 18–19-ում այս արձանագրությունից։ Հակամիսիոներական չափանիշներով դա չէր կարող տեղի ունենալ:

Դե, իսկ ինչ վերաբերում է Տորայի վկայությանը Ելքի մասին: Իսրայելի վկայությունը, տեսնելով Աստծո կատարած հրաշագործ գործերը Մովսեսի (Մովսեսի) միջոցով և Եգիպտոսի նկատմամբ փառահեղ հաղթանակը, որը նրանք տեսան իրենց աչքերով, մի ամբողջ տոհմ ջնջվեց, առանց որևէ մեկի սուրը բարձրացնելու, ամբողջովին ավերելով այդ երկիրը և դեռևս մարդիկ խոսում էին Եգիպտոս վերադառնալու մասին, որպեսզի այնտեղ ապրեն որպես ստրուկներ, քանի որ կարծում էին, որ ավելի լավ կլինի, շարունակաբար մռմռալով Աստծո և Մովսեսի դեմ այն ​​աստիճան, որ նրանք նույնիսկ ուզում էին քարկոծել Ահարոնին և Մովսեսին (կարդա՛ Թվեր 14), անընդհատ ապստամբելով դրանից հետո։ գրեթե մշտապես լինելով Աստծո հրաշքների վկաներ: Ոսկե հորթի կառուցում, որտեղ «բոլոր մարդիկ» բերեցին իրենց ոսկին արձանը պատրաստելու համար։ (թեև հակամիսիոներները կպնդեն, որ այս միջոցառմանը մասնակցել է ընդամենը 3000 մարդ, բայց իրականությունն այն է, որ ամբողջ ժողովուրդը մասնակցել է, և միայն 3000-ը չեն ապաշխարել և չեն ընտրել Աստծո համար և, հետևաբար, սպանվել են) «Միայն սատանան կարող է դա անել. դա»? Ոչ, դա այն չէ, ինչ մեզ ասում է Տենաչը: Տենաքը, ոչ թե քրիստոնյաները, ասում է մեզ, որ հրեաները կարող են իմանալ և դեռևս մերժել: Ուրեմն որտեղ է այժմ ռաբբի Սինգերի վրդովմունքը:

Նկատե՞լ եք, ի դեպ, թե որքան բարձր է ռաբիս Սինգերն իր դասախոսություններում խոսում մարգարեների մասին։ Այս ամենը փաստից հետո: Մարգարեների ժամանակ մեր ժողովրդի կրոնական առաջնորդների կողմից նրանք այնքան բարձր գնահատված չէին, որքան հիմա: Ամեն ինչ սկսվեց Եգիպտոսից, Մովսեսը եկավ ժողովրդի մոտ, և նրանք ապստամբեցին նրա դեմ անապատում, մարգարեների ժամանակ ոմանք անտեսվեցին, ոմանք մերժվեցին, ոմանք հալածվեցին, ոմանք սպանվեցին: Այնուհետև մարդիկ աքսորվեցին և ի վերջո վերադարձան երկիր, որտեղ նրանք, լիովին ներդաշնակ լինելով նախորդ սերունդների վարքագծին, մերժեցին և սպանեցին Մեսիան: Իհարկե, մենք բոլորս ենք մեղավոր նրա սպանության համար, որովհետև բոլորս էլ մեղք ենք գործել՝ թե՛ հրեա, թե՛ հեթանոս։ Այսպիսով, սա խարազանում չէ սիրելի հրեա ժողովրդին: Բայց նկատեք օրինակը մինչև Մովսեսը. երբ մարգարեները չարդարացրին իրենց ակնկալիքները և շատ բան խնդրեցին նրանցից (այսինքն՝ թողեցին իրենց չար ճանապարհները և սկսեցին հնազանդվել նրանց խոսքերին), նրանք ապստամբեցին և մերժեցին Աստծո պատգամը։ մարգարեներ. Երբ Մեսիան եկավ և արեց ճիշտ նույնը, չարդարացնելով նրանց սպասելիքները և հնազանդվելով նրա խոսքերին, նրանք նորից ապստամբեցին և ընդհանրապես մերժեցին նրան: Այսպիսով, այն, ինչ ես փորձում եմ ասել, այն է, որ չպետք է զարմանա, որ Մեսիան չճանաչվեց իր ժողովրդի կողմից, երբ նա եկավ նրանց մոտ:

«Չես հասկանում…» 16:00

Հետո ռաբբի Սինգերն ասում է, որ մենք չենք կարող հրեաներին ասել, թե ինչ են ասում նրանց գրքերը։ Ըստ ռաբբիի, սա նման կլինի չինացին, որ ամերիկացուն ասի, որ ինքը չգիտի իր սահմանադրությունը: Բայց սա համեմատում է փայտերը քարերի հետ, որովհետև հեթանոսները սկզբից չեն եկել հրեաների մոտ՝ ասելու, որ իրենք ամեն ինչ պարզել են: Նրանք դա սովորեցին հենց Մեսիայից և Նրա հետևորդներից, որոնք բոլորը հրեաներ էին: Սա նման կլինի չինացիներին, ովքեր իրենց տեղեկությունները ստացել են Աբրահամ Լինքոլնի և հիմնադիր հայրերի նմաններից, իսկ հետո եկել են ամերիկացու մոտ և պատմել նրան, թե իրականում ինչ են նշանակում սահմանադրական օրենքներ: Նրանք կարիք չունեն, թե ինչպես կարդալ լեզուն, քանի որ նրանք ստացել են իրենց տեղեկությունները չինարենով և դեռ ճիշտ մեկնաբանություն են ստացել հիմնադիր հայրերից: Ինչպես ցույց է տրված Եզեկիել 3։4–7-ից առաջ, վկայում է այս փաստը։ Այսպիսով, հեթանոսները չեն հիմնավորում իրենց գործը՝ հիմնվելով իրենց սեփական գիտելիքների վրա, այլ հիմնվելով Մեսիայի ասածի վրա:

Մեսիական հուդայականության և հիսունականների ավետարանականների միջև տարբերությունը 29:30

Ռաբբի Թովիա Սինգերը պնդում է, որ մեսիական հուդայականության և հիսունական ավետարանականների միջև միակ տարբերությունը ռաբինական հրեական սովորույթներն են: Սա մասամբ ճիշտ է։ Թեև կան կրոնական արտահայտություններ, որոնք համապատասխանում են ռաբինական հուդայականությանը, քանի որ այն իր մեջ շատ գեղեցկություն ունի, սա միակ բանը չէ, որ մեզ բաժանում է հեթանոս հիսունականների ժողովներից: Որ ռաբբին գալիս է այս եզրակացության, գուցե այն պատճառով, որ ավանդույթները բոլորն էլ հավատքի արտաքին արտահայտություններ են: Բայց այս ավանդույթները ոչ մի կերպ պարտադիր չեն: Այսպիսով, արտահայտությունը կարող է համընկնել ավանդական հրեական ձևի հետ, բայց փորձը ամեն ինչ է, քան ավանդական հուդայականությանը: Եթե ​​դուք մտնում եք Մեսիական միաբանություն, որը դիտում է Թորան, անմիջապես նկատում եք տարբերությունը ավանդական հրեական հանդիպման միջև: Ինչպես ճիշտ է նշում ռաբբի Սինգերը 01:06:20-01:08:55 «Մեղք և քավություն» թեմայով իր դասախոսության մեջ: Հիմնական բանը, որի շուրջ մենք և հեթանոսական ժողովները տարաձայնություններ ունեն, Թորայի կենտրոնականությունն է, որը, ըստ հիմնական հիսունականների, վերացվել է Յեշուայի կողմից: Այնուամենայնիվ, կան ավելի ու ավելի շատ հեթանոսներ, որոնք տեսնում են Թորայի կարևորությունը և Շաբաթի, տոների և կոշերի օրենքների պահպանումը (այսինքն՝ աստվածաշնչյան կոշեր, ՈՉ Հալաչիկ կոշեր), (և որոշ դեպքերում) մաքրության ուսմունքները՝ շնորհիվ մեսիական ուղերձի։ Հրեաները տարածվում են. Բացի դրանից, դժվար թե տարբերություններ լինեն: Այն, որ մենք քիդուշ ենք անում և կիպա ենք հագնում, չի «սահմանում» մեր հուդայականությունը: Բացի այդ, մենք օգտագործում ենք եբրայերեն անունները, պարտադիր չէ, որ հրեա մարդկանց համար, այլ հեթանոս հավատացյալներին հիշեցնելու համար, որ Յեշուան և նրա աշակերտները բոլորը հրեաներ էին, ինչը հեթանոս հավատացյալները հակված են մոռանալ և փոխարենը տեսնել նրանց առաջին հերթին որպես քրիստոնյաներ: Մեսիան Իսրայելի մի մասն է, և հեթանոս հավատացյալների հավատքը Իսրայելի ժառանգությունն է, որը նրանք կիսում են: Ոչ թե որպես ժառանգորդներ, այլ որպես ժառանգակիցներ այն խոստման, որ Աստված տվել էր Աբրահամին, որ նրա միջոցով բոլոր ազգերը պիտի օրհնված լինի։ Այսպիսով, դա «հրեաներին քրիստոնեություն հրապուրելու» խորամանկություն չէ, այլ ավելի շուտ՝ մեր հեթանոս եղբայրների հետ՝ Տեր Յեշուայի հետ սահմանելու համար: Ավելին, ես ուզում եմ օգտագործել Ռաբբիի անալոգիան, որն օգտագործում է Սինգերը մեկ այլ միջավայրում. Եթե դուք մտնեք ժամանակի մեքենա և վերադառնաք այդ օրերը, ես գրազ կգամ, որ եթե որևէ մեկին հարցնեիք, թե որտեղ է Հիսուսը՝ Հովսեփի որդին, մարդիկ կ հարցրեք, թե ինչի մասին էիք խոսում: Նրանք չէին ճանաչում ոչ մի Հիսուսի, ոչ Մարիամի, ոչ Հակոբոսի, ոչ Հովհաննեսի, ոչ Մատթեոսի կամ Պետրոսի: Բայց եթե դուք խնդրեիք Յեշուա բեն Յոսեֆին, մարդիկ կիմանային, թե ում մասին էիք հարցնում: Մարդիկ ծանոթ էին Յեշուա, Միրյամ, Յակով, Յոչանան, Մատիտյահու, Կեֆա անուններին։ Այսպիսով, դա ոչ մի կապ չունի «հրեական հնչելու փորձի» հետ, քանի որ ԴԱ ՀՐԵԱՅԱԿԱՆ ԷՐ:

Ինչ վերաբերում է մեսիական հուդայականության մյուս բոլոր զրպարտություններին, ես կոչ եմ անում ձեզ գնալ և տեսնել ինքներդ և հանդիպել մեսիական հրեաներին, որպեսզի տեսնեք, թե արդյոք ռաբբի Թովիա Սինգերի պնդումները ճիշտ են, թե ոչ: Մինչ այժմ դուք պետք է ավելի լավ իմանաք, քան պարզապես ընդունել ռաբբի Սինգերին նրա խոսքը: Սակայն ռաբինական ավանդույթը հազիվ թե համարվում է «պատվիրանները պահելը»: Ավելին, մենք ոչինչ չունենք ռաբինական ավանդույթի դեմ։ Ընդհակառակը. ավանդույթների մեջ մենք շատ իմաստություն և գեղեցկություն ենք գտնում։ Այն, ինչ մենք մերժում ենք, ուսմունքն է, որ այս ավանդույթները Թորան են՝ տրված Աստծուց: Դա ուղղակի չի համապատասխանում իրականությանը: Նույնիսկ Նոր Կտակարանը տարբերակում է Թորայի և «երեցների ավանդույթի» միջև: Այսպիսով, կա՛մ դա Աստծուց է, և դա ավանդույթ չէ, կա՛մ ավանդույթ է, և դա Աստծուց չէ: Հետևաբար, մենք տեսնում ենք ավանդույթների գեղեցկությունը և կիրառում ենք այդ ավանդույթները և չենք տեսնում դրանք որպես վատ բան, մենք դրանք բացարձակ ՉԵՆՔ տեսնում որպես Թորա և, հետևաբար, կրոնապես պարտադիր, քանի որ այդ պնդումը չի կարող հիմնավորվել Տենախից: Աստծուն հետաքրքրում է ոչ թե կրոնի հրեական լինելը, այլ մարդկանց ճշմարտացիությունը իր խոսքի հանդեպ: Այսպիսով, եթե ես պետք է մի կողմ դնեմ իմ հրեական հպարտությունը՝ ձեռք բերելու այն, ինչ ես գիտեմ, որ ճշմարիտ է՝ հարություն առած Մեսիան, ապա ես կհետևեմ առաքյալ Շաուլի օրինակին Փիլիպպեցիս 3-7-ում և կանեմ հենց դա:

Էլի ավելի սուտ! Ինչո՞ւ։ (40:10)

Այնուհետև ռաբբի Թովիա Սինգերը ընդլայնում է Ծննդոց 49։10-ը և իր լսարանին պատմում մի քրիստոնյայի մասին, ով այն մեկնաբանել է որոշակի ձևով։ Բայց հետո ռաբբի Թովիա Սինգերը շարունակում է մի ուշագրավ բան անել: Նա այդ մեկնաբանությունը ներկայացնում է որպես «Քրիստոնեական դիրքորոշում»։ Եթե ​​սա «Քրիստոնեական» դիրքորոշումն է, ապա ես զարմանում եմ, թե ինչու եմ ես առաջին անգամ լսում դրա մասին: Այս մեկնաբանությունը ես երբեք չեմ լսել: Այսպիսով, սա «Քրիստոնեական» մեկնաբանության փոխարեն, սա ընդամենը մեկ անհատ է, ով հասկացել է տեքստը որպես այդպիսին:

Ստուգեք ձեր աստվածաբանությունը: (41:33)

Այնուհետև ռաբբի Թովիա Սինգերը մեզ ցույց է տալիս Հոշեա 3-ը, որպեսզի ցույց տա, որ հրեաները չպետք է թագավոր ունենան: Բայց, դարձյալ, ինչպես ես նշեցի «Ռաբբի երգիչը պատասխանում է հարցերին» բաժնում, այս բաները պարզապես չեն լինում, «որովհետև մարգարեն այդպես է ասում»: Պետք է ինչ-որ բան լիներ, որը սրան պատճառեց: Եվ քանի որ Իսրայելը, որպես մեծամասնություն, մերժեց Յեշուայի զոհաբերությունը իրենց մեղքերի համար, նրա դերը որպես միջնորդ և Քահանայապետ, նրա դերը որպես իրենց թագավոր, նրանք չունեն այս բաները: Միայն այն ժամանակ, երբ վերջին օրերին ընդունեն նրան, այս բաները կվերականգնվեն: Երբ վերջին օրերին նրանք «դառնան դեպի Եհովան՝ իրենց Աստվածը, և Դավթը՝ իրենց թագավորը»։ Ի դեպ, ուշադրություն դարձրեք նաև, որ տեքստում խոսվում է նաև Իսրայելի կուռքեր չունենալու մասին։ Այսպիսով, ի՞նչ է դա մեզ ասում: Քանի՞ աշխարհիկ հրեաներ են կռապաշտության, սեանսների և այդ ամենի մեջ: Ես մտածեցի, որ «հրեաները դա չեն ունենա»:

Այնուհետև նա շարունակում է ասել, որ ըստ քրիստոնեության՝ ամեն ինչ հանգում է Գողգոթայի զոհաբերությանը, և որ այն սովորեցնում է, որ դու կարող ես ոջլոտ մարդ լինել, բայց եթե հավատում ես Յեշուային, դու փրկված ես: Որտե՞ղ է դա սովորեցնում Նոր Կտակարանը: Ես համարձակվում եմ ռաբբի Սինգերին բերել մի մեջբերում, որտեղ Նոր Կտակարանում ասվում է, որ ցանկացած ոջլոտ մարդ փրկվում է միայն «հավատալով»: Այն, ինչ սովորեցնում է Նոր Կտակարանը, այն է, որ ապաշխարությամբ հավատը կարևոր է փրկության համար, և որ առանց ապաշխարության, որը փոխում է ապրելակերպը աստվածավախ հնազանդության, ձեր հավատքն անարժեք է: Մեսիական հրեական հավատքի ևս մեկ խեղաթյուրում:

Ժողովող (49։50)

Ռաբբի Թովիա Սինգերը փորձում է ցույց տալ, որ զոհաբերությունները Սողոմոն թագավորի համար նշանակություն չունեն։ Միակ խնդիրն այն է, որ նա սխալ տեքստ է օգտագործում դա ցույց տալու համար։ Ինչի մասին է Ժողովողը. Խոսքը կյանքի բաների մասին է, թե ինչպես են մարդիկ իզուր ապրում իրենց կյանքով: Ի՞նչ է ասում այն ​​քավության մասին: ՈՉԻՆՉ ոչ մի ձևով, ձևով կամ ձևով: Ուրեմն ինչո՞ւ օգտագործել մի բան, որը կապ չունի քավության հետ՝ ապացուցելու համար, որ այն ոչինչ չի ասում Մեսիայի քավության մասին: Այն, ինչ ասում է Սողոմոն թագավորը, և ով կարող էր նրա հետ չհամաձայնվել այդ հարցում, այն է, որ ինչ վերաբերում է կյանքի ձևին, Աստծո պատվիրանները պահելը լավագույն բանն է, որ մարդը կարող է անել, քանի որ մնացածը որևէ օգուտ չունի: Կրկին կարող ենք, կոշիկը դնել մյուս ոտքին և ասել, որ Սողոմոն թագավորը ոչինչ չի ասում աղոթքի, ապաշխարության և բարեգործության մասին: Ի՞նչ է դա մեզ ասում կյանքի այս երեք կարևոր կողմերի մասին։ Ոչինչ, որովհետև մենք հասկանում ենք, որ նա քավության մասին գործ չի հարուցում, նա փորձում է բացատրել, որ լավագույն մարդը կյանքում կարող է անել ոչ թե իր սրտի գործերի հետևից գնալը, այլ Աստծո պատվիրանները պահելը: Դա մի մարդու եզրակացությունն է, որն ուներ ամեն ինչ, բայց նրանցից ոչ մի օգուտ չտեսավ: Պետք է հարցնել, թե ինչո՞ւ է ռաբբի Սինգերը ստիպված է զգում անընդհատ այս անհիմն պնդումները:

Տանաքում արյան զոհերի մասին պատմություններ չկան (52:30)

Ռաբբի Թովիա Սինգերն այնուհետև իր հանդիսատեսին մտածելու բան է տալիս: Նա հարցնում է իր լսարանին, որ եթե զոհաբերություններն այդքան կարևոր էին, ապա ինչո՞ւ չկա մեկ դեպք, երբ ինչ-որ մեկը մեղքերի համար զոհեր մատուցի ամբողջ Տանաքում: Սա պետք է ձեզ զարմացնի, չէ՞: Ահա պատասխանը. որովհետև Աստվածաշունչը շեշտում է Աստծո ողորմությունը, քան քավություն ստանալու ճանապարհը: Թորան արդեն շարադրել է քավության համակարգը: Մտածեք դրա մասին. Թենախը վերաբերում է ընդամենը մի քանի դեպքերի, երբ մարդիկ մեղք են գործել: Այդ դեպքերում, երբ մարդկանց ներվում է, հեղինակները ցույց են տալիս Աստծո սերը Իր ժողովրդի՝ Իսրայելի հանդեպ և Նրա կարեկցանքը նրանց հանդեպ: Արդյո՞ք սա նշանակում է, որ ոչ ոք երբեք զոհ չի մատուցել իր մեղքերի համար: Եթե ​​Աստվածաշունչը հաշվարկեր տաճարային ժամանակներում յուրաքանչյուր մեղքի և յուրաքանչյուր նոխազի կամ գառի մասին, որը մատուցվում էր, հեղինակները դեռ կգրեին մինչ օրս՝ փորձելով հետևել մեղքի զոհաբերություններին: Այնուամենայնիվ, այն կետը, որը հեղինակները ցանկանում էին նշել, Աստծո շնորհքն Իր ժողովրդի հանդեպ ցույց տալն է: Բայց ասել, որ ոչ ոք երբեք զոհեր չի մատուցել, երբ նրանք մեղք են գործել, նշանակում է ասել, որ յուրաքանչյուրն անտեսել է Թորան, որը բացահայտորեն պատվիրում է զոհաբերություններ՝ մեղքերը քավելու համար: Եվ եթե մենք պետք է հավատանք հակամիսիոներներին (մասնավորապես, ռաբբի Սինգերին), Թորան չափազանց արյունով էր լցված, և մարգարեները, տեսնելով դա, հերքեցին Թորայի զոհաբերությունները՝ դրանով իսկ շտկելով Թորայում արված սխալը: Իհարկե!

Նոր Կտակարանը սովորեցնում է ապավինել մարդուն (1:01:30)

Կրկին խորհուրդ կտամ կարդալ Նոր Կտակարանը և խոսել քրիստոնյաների հետ և տեսնել, թե արդյոք նրանք «հորիզոնական են նայում» և ոչ թե «վերև»՝ ռաբբի Սինգերին ընդունելու փոխարեն: Նայեք հետևյալ հղումներից մի քանիսին հենց Նոր Կտակարանում.

Թող ձեր լույսը այնպես փայլի մարդկանց առջև, որպեսզի նրանք տեսնեն ձեր բարի գործերը և փառավորեն ձեր Հորը, որ երկնքում է… Բայց ես ասում եմ ձեզ՝ սիրեք ձեր թշնամիներին, օրհնեք ձեզ անիծողներին, բարիք արեք ձեզ ատողներին և աղօթեցէ՛ք անոնց համար, որոնք ձեզ կը չարչարեն ու կը հալածեն. Որպեսզի դուք լինեք ձեր Հոր զավակները, որ երկնքում է, քանի որ նա իր արևը ծագեցնում է չարերի և բարիների վրա, և անձրև է ուղարկում արդարների և անարդարների վրա… Ուրեմն կատարյալ եղեք, ինչպես ձեր Հայրը. գտնվում է դրախտում կատարյալ է: (Մատթ. 5:16,44-45,48)

Զգույշ եղեք, որ ձեր ողորմությունը չանեք մարդկանց առաջ, որպեսզի նրանցից երևան, այլապես վարձք չեք ունենա ձեր Հորից, որ երկնքում է… Ուրեմն այսպես աղոթեցե՛ք. Հայր մեր, որ երկնքում ես, սուրբ լինի քո անունը: (Մատթեոս 6։1, 9)

Այն աստիճան, որ բազմությունը զարմանում էր, երբ տեսնում էր համրերին՝ խոսելու, հաշմանդամներին՝ առողջ, կաղերին՝ քայլելու և կույրերին՝ տեսնելով, և փառաբանում էին Իսրայելի Աստծուն: (Մատթեոս 15։31)

Եվ իսկույն վեր կացավ նրանց առաջ, վերցրեց այն, ինչի վրա պառկած էր, և գնաց իր տունը՝ փառաբանելով Աստծուն։ (Ղուկաս 5:25)

Ուրեմն, երբ նրանց սպառնացին, բաց թողեցին՝ չգտնելով, թե ինչպես պատժեն իրենց ժողովրդի պատճառով, որովհետև բոլորը փառաբանում էին Աստծուն կատարվածի համար… Եվ երբ լսեցին, բարձրացրին իրենց ձայնը. Աստծուն միաձայն և ասաց.

Նոր Կտակարանի գրեթե բոլոր նամակները սկսվում են այնպիսի բառերով, ինչպիսիք են. «Ես միշտ շնորհակալ եմ իմ Աստծուն ձեր անունից, Աստծո շնորհի համար, որը ձեզ տրված է Հիսուսի [Մեսիայի] կողմից»:

Այսպիսով, ընդունեք իմ խորհուրդը և փնտրեք ինքներդ: Միայն այդ դեպքում դուք կիմանաք, թե արդյոք ճշմարտություն կա ռաբբի Սինգերի պնդումների մեջ:

Կուսակրոնություն (1:06:57)

Ռաբբի Սինգերը այնուհետև իր լսարանին տպավորություն է թողնում, որ Նոր Կտակարանը սովորեցնում է, որ ամուրիությունը ճանապարհն է, և որ ամուսնացած լինելը պետք է հաշվի առնել միայն այն ժամանակ, երբ մարդը «այրվում է»: Նա դա անում է ցույց տալու համար, որ Նոր Կտակարանի «ամենամեծ հնարամիտները» բոլորն էլ ամուրիներ էին, ի տարբերություն Տանաքի մարգարեների: Այնուհետև նա թվարկում է մարգարեներին, ովքեր ամուսնացած են եղել երեխաներով, որպեսզի ապացուցի, թե ինչպես են Նոր Կտակարանի ուսմունքները հակաՏենաքի դեմ: Բայց, ինչպես այս ռաբբիի սովորությունն է, այն, ինչ նա նորից անում է, չի պատմում իր հանդիսատեսին ողջ պատմությունը և հարմար կերպով թողնում է «ամենամեծ հնարամիտներին» Tenach-ում իր շարքից: Ինչո՞ւ։ Քանի որ նրանք չեն աջակցում այն ​​պատմությանը, որը նա ցանկանում է, որ լսարանը լսի: Իսկ ի՞նչ կասեք Երեմիայի մասին։ Իսկ ի՞նչ կասեք Եղիայի մասին։ Իսկ ի՞նչ կասեք Եղիշեի մասին։ Հասկանալի է, թե ինչու նա դրանք չի նշում։ Այսպիսով, ի՞նչ նկատի ունի Պողոսը: Նա ասում է, որ բոլոր մարդիկ, ովքեր իրենց նվիրում են Աստծուն ծառայության մեջ, լավ կանեն, որ ամուրի մնան, որպեսզի կարողանան ամբողջությամբ նվիրվել Աստծուն՝ առանց մտածելու (կարդալ՝ փոխզիջման), օրինակ՝ ինչպես կերակրել իրենց։ ընտանիք և այլն: Ի՞նչ վատ բան կա դրանում:

Հետո ռաբբին այնպես է վարվում, կարծես մեսիական հուդայականությունը որևէ բան ունի ֆիզիկական հաճույքի դեմ: Սա բացարձակապես սխալ է։ Այն, ինչ սովորեցնում է մեսիական հուդայականությունը, այն է, որ չափից շատ ֆիզիկական հաճույք ստանալու հրապուրանքը միշտ առկա է և կարող է առաջ անցնել մարդուց: Եվ պետք է զգույշ լինել, որ շատ չտարվի այդ գործընթացում։ Իսկ ի՞նչ վատ բան կա, որ անհանգստանում ես սեքսով զբաղվելու և հետո կրոնական ժողովի գնալու մեջ։ Ուշադրություն դարձրեք, որ «սիրելի Էբբիի» հարցը միայն սեքսով զբաղվելը չէ: Խոսքը վերաբերում է «կիրակի առավոտյան» (այսինքն՝ հանդիպումից առաջ) սեքսով զբաղվելուն և անմիջապես հետո հանդիպման գնալուն: Մի՞թե Թորան մեզ չի սովորեցնում, որ սեքսով զբաղվելուց հետո մենք ֆիզիկապես անմաքուր ենք և մինչև երեկո անմաքուր ենք մնում: Այդ դեպքում ինչո՞ւ է սա ծաղրվում ռաբիսի կողմից։ Սկզբում մեզ ծաղրում են Թորան չպահելու համար, իսկ հիմա մեզ ծաղրում են Թորայից բխող հարցեր տալու համար: Ռաբբի Սինգերի ամբողջ վերլուծությունը բացարձակապես անտեղի է:

Կրկին պետք է ինքդ քեզ տալ կարևոր հարցը. ինչո՞ւ է ռաբբի Սինգերը օգտագործում այս փաստարկները և արդյո՞ք նա պնդումներ է անում, որոնք պարզապես չեն համապատասխանում իրականությանը, և ինչու՞ պետք է անհետևողական լինի իր մոտեցման մեջ, որպեսզի իր պատմությունը մնա: Ես թույլ կտամ, որ դուք ինքներդ որոշեք:
Եզրափակելով, ես կցանկանայի ձեզ մատնանշել Մարիանո Գրինբանկ անունով մի հրեայի հետաքրքիր դասախոսությունը, ով հետաքրքիր պատկերացում է տալիս մեսիական ուսմունքների մասին՝ ըստ ավանդական հրեական աղբյուրների: Նրա «ռաբինական հուդայականություն» կոչվող դասախոսությունը կարող եք գտնել այստեղ. http://calvarysantafe.org/player.php?ServiceID=90
Տեսեք, թե ինչպես կգտնեք Մեսիայի գծերը այդ աղբյուրներում: Ռաբբի Սինգերը կարող է ասել այն ամենը, ինչ ուզում է, որ քրիստոնյա Մեսիան օտար է հուդայականությանը, սակայն նրա աղբյուրներն այլ բան են ասում: